Ceza Muhakemesinde Duruşmanın İkiye Bölünmesi?

Bu çalışmada, ceza muhakemesinde duruşmanın suçluluğa ilişkin verilen bir ara kararla iki bölüme ayrılması ve karşılaştırmalı hukukta böyle bir bölünme lehinde ve aleyhinde ileri sürülen görüşler ele alınmaktadır. Bu, duruşmanın suçluluk sorununun karara bağlanması ve yaptırımın belirlenmesi şeklinde ikiye bölünmesini ifade etmektedir. Öncelikle kişinin “suçlu” veya “suçsuz” olduğuna dair deliller ortaya konularak tartışılmakta ve bir ara karar (Interlokut) verilmektedir. Sadece suçluluk kararı verilmesi hâlinde cezanın miktarını etkileyecek hususlara ilişkin deliller ele alınmaktadır. Bu bölünmenin beraat eden sanıklar için olumlu yönü, cezalandırma açısından önem arz eden özel hayata ilişkin hususların kamuya açıklanmamasıdır. Bir Anglo-Sakson muhakeme modeli olan yargılamanın ikiye bölünmesi, Kıta Avrupası hukuk sistemine dâhil ülkelerde de tartışılan ve bazılarında pozitif hukuka yansıyan bir mesele olarak çalışmamıza konu olmuştur.

Die vorliegende Arbeit beschäftigt sich mit der Zweiteilung der Hauptverhandlung im Strafprozess durch ein Zwischenurteil zur „Schuld“ und den Argumenten für und gegen diese Zweiteilung in der Rechtsvergleichung. Dies bedeutet die Teilung der Hauptverhandlung in die Entscheidung der Schuldfrage und die Festlegung der Sanktion. Zunächst wird über „Schuld“ oder „Unschuld“ Beweis erhoben und mit Zwischenurteil (Interlokut) entschieden. Nur im Falle der Schuld wird wiederum über Umstände Beweis erhoben, die sich auf die Höhe der Strafe auswirken. Für freigesprochene Angeklagte bringt diese Teilung den Vorteil, dass Details aus dem Privatleben mit Bedeutung für die Strafzumessung, nicht an die Öffentlichkeit gelangen. Die Zweiteilung der Verhandlung, ein angelsächsisches Verfahrensmodell, ist das Thema unserer Arbeit, weil sie auch in den Ländern des kontinentaleuropäischen Rechtssystems diskutiert wird und sich in einigen von ihnen im positiven Recht widerspiegelt.

This paper deals with the division of the main trial in criminal proceedings into two parts by means of an interlocutory judgment on guilt and the arguments for and against this division in comparative law. This means the division of the main trial into two parts: determination of guilt and sentencing. First, the evidence as to whether the person is “guilty” or “not guilty” is presented, discussed and a decision is made with an interlocutory judgment (interlocutor). Only in the case of guilt is evidence taken regarding circumstances that affect the severity of the sentence. For acquitted defendants, this division has the advantage that details of their private lives that are relevant to the sentencing do not become public. The division of the trial, an Anglo-Saxon procedural model, is the subject of our study because it is also discussed in countries of the continental European legal system and is reflected in positive law in some of them.