Araştırma Makalesi
BibTex RIS Kaynak Göster

Bir Siyasal İletişim Aracı Olarak Yeni Medya: 2017 Halkoylamasında AK Parti YouTube Videoları Üzerine Göstergebilimsel Bir Çalışma

Yıl 2019, Cilt: 7 Sayı: 1, 203 - 210, 03.02.2019
https://doi.org/10.18506/anemon.425022

Öz

Bu
çalışmada Türkiye’de 2017 Nisan ayında yapılan referandum sürecinde AK
Parti’nin YouTube üzerinde kendi kurumsal hesabında paylaştığı “Tüm Kalbimle
Evet” isimli 13 video göstergebilim yöntemi ile incelenmiştir. İncelenen
videolarda kadın, erkek hemen her yaştan ve farklı mesleklerden, farklı
şehirlerden vatandaşın yer aldığı ve milli, manevi, yerel, eğitim, ekonomik ve
toplumsal cinsiyet bağlamında göstergelere yer verildiği değerlendirilmiştir.
Böylece AK Parti’nin her yaştan, her meslek grubundan kadın ve erkek seçmenine
ulaşmak istediği ve ülkenin milli, manevi değerlerine bağlı bir parti olduğunu
ve ülke ekonomisinin daha iyi olmasını referandumla ilişkilendirdiği, yerel
nitelikli görseller ile ülkenin tüm şehirlerindeki seçmeni ayrı ayrı önemsediği,
yükseköğrenimin parti için önemli bir politika olduğu, kadın seçmenin parti
için değerli olduğu mesajlarının verilmek istendiği değerlendirilmiştir.

Kaynakça

  • Alkan, H. (2016). 15 Temmuz’u Anlamak: Parametreler ve Sonuçlar. Bilig, 79, 253-272.
  • Aziz, A. (2011). Siyasal İletişim. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
  • Ertan, G., & Sansarcı, E. (2017). Görsel Sanatlarda Anlam ve Algı. İstanbul: Alternatif Yayıncılık.
  • Fiske, J. (2017). İletişim Çalışmalarına Giriş. (Çev. Süleyman İrvan). İstanbul: Pharmakon Yayınevi.
  • Giansante, G. (2015). Online political communication: How to use the web to build consensus and boost participation. Switzerland: Springer International Publishing. https://doi.org/10.1007/978-3-319-17617-8
  • Gökçe, O. (2013). İletişim Nasıl Daha İyi Anlar ve Anlaşılırım. Konya: Çizgi Kitabevi Yayınları.
  • Gürbüz, S., & Aydın, B. O. (2017). Siyasal kampanyalarda iletişim aracı olarak sosyal medya: 2017 anayasa değişikliği halkoylamasında siyasi liderlerin instagram kullanımları. İçinde: S. Koç Akgül & B. Küçüksaraç (Ed.), II. Uluslararası İletişim Bilimi ve Medya Araştırmaları Kongresi Bildiriler Kitabı (s. 533-547). İstanbul: İstanbul Ayvansaray Üniversitesi ve Kocaeli Üniversitesi.
  • İslamoğlu, A. H., & Alnıaçık, Ü. (2014). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri. İstanbul: Beta Yayıncılık.
  • Karagöl, E. T. (2016). 15 Temmuz darbe Girişimi ve Türkiye Ekonomisi. ADAM Akademi, 6 (2), 37-50.
  • Karakoç, E., & Taydaş, O. (2016). Aday İmajı Oluşumunda Lider Fotoğraflarının Önemi: “7 Haziran 2015 Genel Seçimleri”. İçinde: Şükrü Balcı (ed.), 7 Haziran’dan 1 Kasım’a Türkiye’de Siyasal İletişim Uygulamaları, 243-280., Konya: Literatürk Academia.
  • Keyling, T., & Jünger, J. (2016). Observing Online Content. In: Gerhard Vowe & Philipp Hen (Eds.), Political Communication in the Online World Theoretical Approaches and Research Design, (s.183-200). Routledge: New York.
  • Kılıç, E. A. (2013). Seçmen Tercihinde İmaj Faktörü: Siyasal Parti ve Aday İmajı Karşılaştırmasına Yönelik Bir Alan Araştırması. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, 36, 46-73.
  • Lengauer, G., Donges, P., & Plass, F. (2013). Media Power in Politics. In: Political Communication Cultures in Western Europe: Attitudes of Political Actors and Journalists in Nine Countries. Barbara Pfetsch (Ed.), (s 171-195), Hampshire, UK: Palgrave Macmillan.
  • Lilleker, D. G. (2014). Political communication and cognition. New York: Palgrave Macmillan.
  • McNair, B. (2003). An introduction to political communication. London: Routledge Taylor & Francis.
  • Özkan, A. (2015). Siyasetin İletişim Odağı Seçim Kampanyaları. İçinde: Siyasal İletişim Yönetimi; Seçim Kampanyası, Siyasal Reklam ve İletişim Stratejileri. Abdullah Özkan (Ed.). Konya: Eğitim Yayınevi.
  • Rawnsley, G. D. (2005). Political Communication and Democracy. Hampshire: Palgrave Macmillan.
  • Ruddock, A. (2000). Understanding audiences: Theory and method. London: Sage Publications.
  • Sayar, T. E., & Duğan, Ö. (2017). Liderlerin Kriz Dönemlerinde Sosyal Medya Kullanımı: Recep Tayyip Erdoğan Örneği. İletişim ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, 15, 303-314.
  • Weimann, G., & Brosius, H. (2016). A New Agenda for Agenda-Setting Research in the Digital Era. In: Gerhard Vowe &Philipp Hen (Eds.), Political Communication in the Online World Theoretical Approaches and Research Design, (s.26-44). New York: Routledge.
  • Yeşil, R. (2014). Nicel ve Nitel Araştırma Yöntemleri. İçinde: Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Remzi Y. Kıncal (Ed.). Ankara: Nobel.
  • YouTube (2017). AK Parti. (Erişim: 10/10/2017), https://www.youtube.com/akparti

New Media as A Political Communication Tool: A Semiotic Study on AK Party’s YouTube Videos in 2017 Referendum

Yıl 2019, Cilt: 7 Sayı: 1, 203 - 210, 03.02.2019
https://doi.org/10.18506/anemon.425022

Öz

In
this study, 13 videos that were shared on YouTube official account of the AK
Party during the 2017 April Referendum period with the titled as “Yes, With All
My Heart” were analyzed with the semiotic method. The signs were analyzed as
national, moral, regional, education, economic and gender. Thus, it was
determined that Justice and Development Party wants to contact all women and
men voters from all ages and from all occupational groups, it is a loyal party
to the country’s national and moral values, it associates better economic
situation of the country with the referendum and it cares for all voters from
all over the country individually with the regional visuals, AK Party gives
particular importance to higher education policies and value Turkish women voters.   

Kaynakça

  • Alkan, H. (2016). 15 Temmuz’u Anlamak: Parametreler ve Sonuçlar. Bilig, 79, 253-272.
  • Aziz, A. (2011). Siyasal İletişim. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
  • Ertan, G., & Sansarcı, E. (2017). Görsel Sanatlarda Anlam ve Algı. İstanbul: Alternatif Yayıncılık.
  • Fiske, J. (2017). İletişim Çalışmalarına Giriş. (Çev. Süleyman İrvan). İstanbul: Pharmakon Yayınevi.
  • Giansante, G. (2015). Online political communication: How to use the web to build consensus and boost participation. Switzerland: Springer International Publishing. https://doi.org/10.1007/978-3-319-17617-8
  • Gökçe, O. (2013). İletişim Nasıl Daha İyi Anlar ve Anlaşılırım. Konya: Çizgi Kitabevi Yayınları.
  • Gürbüz, S., & Aydın, B. O. (2017). Siyasal kampanyalarda iletişim aracı olarak sosyal medya: 2017 anayasa değişikliği halkoylamasında siyasi liderlerin instagram kullanımları. İçinde: S. Koç Akgül & B. Küçüksaraç (Ed.), II. Uluslararası İletişim Bilimi ve Medya Araştırmaları Kongresi Bildiriler Kitabı (s. 533-547). İstanbul: İstanbul Ayvansaray Üniversitesi ve Kocaeli Üniversitesi.
  • İslamoğlu, A. H., & Alnıaçık, Ü. (2014). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri. İstanbul: Beta Yayıncılık.
  • Karagöl, E. T. (2016). 15 Temmuz darbe Girişimi ve Türkiye Ekonomisi. ADAM Akademi, 6 (2), 37-50.
  • Karakoç, E., & Taydaş, O. (2016). Aday İmajı Oluşumunda Lider Fotoğraflarının Önemi: “7 Haziran 2015 Genel Seçimleri”. İçinde: Şükrü Balcı (ed.), 7 Haziran’dan 1 Kasım’a Türkiye’de Siyasal İletişim Uygulamaları, 243-280., Konya: Literatürk Academia.
  • Keyling, T., & Jünger, J. (2016). Observing Online Content. In: Gerhard Vowe & Philipp Hen (Eds.), Political Communication in the Online World Theoretical Approaches and Research Design, (s.183-200). Routledge: New York.
  • Kılıç, E. A. (2013). Seçmen Tercihinde İmaj Faktörü: Siyasal Parti ve Aday İmajı Karşılaştırmasına Yönelik Bir Alan Araştırması. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, 36, 46-73.
  • Lengauer, G., Donges, P., & Plass, F. (2013). Media Power in Politics. In: Political Communication Cultures in Western Europe: Attitudes of Political Actors and Journalists in Nine Countries. Barbara Pfetsch (Ed.), (s 171-195), Hampshire, UK: Palgrave Macmillan.
  • Lilleker, D. G. (2014). Political communication and cognition. New York: Palgrave Macmillan.
  • McNair, B. (2003). An introduction to political communication. London: Routledge Taylor & Francis.
  • Özkan, A. (2015). Siyasetin İletişim Odağı Seçim Kampanyaları. İçinde: Siyasal İletişim Yönetimi; Seçim Kampanyası, Siyasal Reklam ve İletişim Stratejileri. Abdullah Özkan (Ed.). Konya: Eğitim Yayınevi.
  • Rawnsley, G. D. (2005). Political Communication and Democracy. Hampshire: Palgrave Macmillan.
  • Ruddock, A. (2000). Understanding audiences: Theory and method. London: Sage Publications.
  • Sayar, T. E., & Duğan, Ö. (2017). Liderlerin Kriz Dönemlerinde Sosyal Medya Kullanımı: Recep Tayyip Erdoğan Örneği. İletişim ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, 15, 303-314.
  • Weimann, G., & Brosius, H. (2016). A New Agenda for Agenda-Setting Research in the Digital Era. In: Gerhard Vowe &Philipp Hen (Eds.), Political Communication in the Online World Theoretical Approaches and Research Design, (s.26-44). New York: Routledge.
  • Yeşil, R. (2014). Nicel ve Nitel Araştırma Yöntemleri. İçinde: Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Remzi Y. Kıncal (Ed.). Ankara: Nobel.
  • YouTube (2017). AK Parti. (Erişim: 10/10/2017), https://www.youtube.com/akparti
Toplam 22 adet kaynakça vardır.

Ayrıntılar

Birincil Dil Türkçe
Bölüm Araştırma Makalesi
Yazarlar

Salih Gürbüz 0000-0002-5690-8136

Yayımlanma Tarihi 3 Şubat 2019
Kabul Tarihi 18 Temmuz 2018
Yayımlandığı Sayı Yıl 2019 Cilt: 7 Sayı: 1

Kaynak Göster

APA Gürbüz, S. (2019). Bir Siyasal İletişim Aracı Olarak Yeni Medya: 2017 Halkoylamasında AK Parti YouTube Videoları Üzerine Göstergebilimsel Bir Çalışma. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(1), 203-210. https://doi.org/10.18506/anemon.425022

Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi Creative Commons Atıf-GayriTicari 4.0 Uluslararası Lisansı (CC BY NC) ile lisanslanmıştır.