Öğretmen Failliğinin İncelenmesi
Öz
Anahtar Kelimeler
Öğretmen failliği , Öğrenme etkililiği , İyimserlik , Yapıcı katılım
Kaynakça
- Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational behavior and human decision processes, 50(2), 179-211.
- Akbaba, S. (2006). Eğitimde motivasyon. Atatürk Üniversitesi Kazım Karabekir Eğitim Fakültesi Dergisi, (13), 343-361.
- Akdemir, Ö.A. ve Akdemir, A.S. (2019). Öğretmen aktörlüğü: Mesleki gelişimde yeni bir eğilim. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 23(2), 865-874.
- Alkın Şahin, S. Tunca, N. ve Ulubey, Ö. (2014). The relationship between pre-service teachers' educational beliefs and their critical thinking tendencies. İlköğretim Online, 13(4), 1473- 1492.
- Arslan, H. ve Göksoy, S. (2017). Hedef kurami kapsaminda beklenen ve gerçekleşen yönetici davranışları. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 17(1), 32-47.
- Aşkın, M. (2007). Kimlik ve giydirilmiş kimlikler. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 10(2), 213-220.
- Aydın, H. A. (2018). Türk kamu yönetimi (8.baskı). Ankara: Seçkin yayıncılık.
- Bağcı, E. (2011). Avrupa Birliği’ne üyelik sürecinde Türkiye’de yaşam boyu öğrenme politikaları. OMÜ Eğitim Fakültesi Dergisi, 30(2), 139-173. Ball, S. J. (2008). The education debate. Bristol, UK: The Policy Press.
- Bellibaş, M. Ş., Çalışkan, Ö. ve Gümüş, S. (2019). Öğretmen failliği ölçeği’nin (ÖFÖ) geçerlik ve güvenirlik çalışması. Trakya Eğitim Dergisi, 9(1), 1-11. Berlant, L. (2011). Cruel Optimism. Durham, NC: Duke University Press.
- Biesta, G., & Tedder, M. (2006). How is agency possible? Towards an ecological understanding of agency-as-achievement. Learning lives: Learning, identity, and agency in the life course.
