Azerbaycan Dokumacılık Geleneği

Röya Tagiyeva

doi:10.34242/akmbaris.2019.62

Azerbaycan Dokumacılık Geleneği

Öz

Günümüzde geçmişin manevi mirasının derinden öğrenilmesi, korunması ve her bir kesin bilinçaltı objesine dönüşmesi çok önemlidir. Azerbaycan’ın çağdaş cemiyetinin gelişiminde kültürel mirasın tetkiki, etnik kendine haslığın ifadesi ve belirlenmesi önemli hususlardandır. Dokumalar kendilerinde halkımızın tarihi ve sosyal yönde geçtikleri uzun yolu yansıtıyorlar. Tarihi-kültürel süreçlerin çeşitliliği kendini dokumaların karakterinde, dokuma tekniğinde, hazırlanma bölgesinde, üzerindeki desenlerde, elementlerde gösteriyor. Boşuna, halı tarihtir, geçmişle bağlı bilgileri bizlere ötüren kaynaktır denilmiyor. Dokumaların aldığı isimler de hususi ilgi kaynağıdırlar: palas, cecim, zili, verni, kayık, gedceri, şedde, çul, sumak. Dokumalara verilen adlar özel olarak dokumacılar tarafından düşünülürdü, fakat çoğu zaman tarihi, kültürel ve sosyal faktörlerin etkisiyle bu isimlerden bazıları değişebiliyordu. Maalesef, hala Azerbaycan ’da dokumaların taşıdıkları isimler araştırma konusu olarak yeterince ilgi çekmiyorlar. Bunun sonucu olarak da dokumaların taşıdıkları ilkin adlar göz önünde bulundurulmadan, incelenme zamanı aynı dokumalar farklı şekillerde adlandırılıyorlar ki, bu da onların doğru anlaşılmasına ve kabullenilmesine engel oluyor. Bağımsız Azerbaycan’ın milli gelenekleri geliştirerek ve yaşatarak dünyevi entegrasyon sürecine katıldığı devirde bu konu daha da aktüeldir. Türk halklarının etno-kültürel dinamikliğinin gelişimi ile bağlı olarak bedii sürecin önemli unsuru olan bahsini ettiğimiz sorunun aktüelliği halkımızın etnik bilincinin yükselmesi ile daha da artıyor. Dokuma adlarının incelenmesi onların tarihini bilmeye, gelişim sıralamasını belirlemeye, sembolün etno-şuurlu ve evrensel özgünlük arketipler ile alakasını yüze çıkarmaya ve nihayet bu dokumaların gelişim özelliklerini, geçmiş ve çağdaş durumunu yansıtan terminler sisteminin kurulmasına destek olacaktır. Azerbaycan dokuma adlarında eski Türk kökenli daha derin tabakalar mevcuttur. Bunun dışında yalnız Türk etnomisi ve toponomisiyle bağlı adlar eski kabul ediliyor. Mevcut durumdan çıkış yolu bulmak amacıyla dokumaların geleneksel terminolojisinin ilkin sisteminin tetkikinin berpası ve buna dayalı olarak Azerbaycan dokumalarının vasıflandırılması teklif ediliyor.

Anahtar Kelimeler

Dokuma,havsız dokuma,motif,desen,iplik

Kaynakça

Letif Kerimov (1961). Azerbaycan Halısı, I.cild, Leninqrad.
Letif Kerimov (1983). Azerbaycan Halısı, II. cild, Bakü.
Letif Kerimov (1983). Azerbaycan Halısı, III. cild, Bakü.
Röya Tagıyeva (1999). Azerbaycan Halısı, İstanbul.
Röya Tagıyeva (2006 ). Azerbaycan Halısı Meişetde, Azerbaycan, Bakü.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

-

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Röya Tagiyeva ^* Bu kişi benim

Yayımlanma Tarihi

10 Ekim 2014

Gönderilme Tarihi

27 Nisan 2011

Kabul Tarihi

-

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2014 Sayı: 10

DOI

https://doi.org/10.34242/akmbaris.2019.62

IZ

https://izlik.org/JA33EZ57SN

Kaynak Göster

RIS / Bibtex

APA

Tagiyeva, R. (2014). Azerbaycan Dokumacılık Geleneği. Arış Dergisi, 10, 60-71. https://doi.org/10.34242/akmbaris.2019.62

AMA

1.Tagiyeva R. Azerbaycan Dokumacılık Geleneği. Arış. 2014;(10):60-71. doi:10.34242/akmbaris.2019.62

Chicago

Tagiyeva, Röya. 2014. “Azerbaycan Dokumacılık Geleneği”. Arış Dergisi, sy 10: 60-71. https://doi.org/10.34242/akmbaris.2019.62.

EndNote

Tagiyeva R (01 Ekim 2014) Azerbaycan Dokumacılık Geleneği. Arış Dergisi 10 60–71.

IEEE

[1]R. Tagiyeva, “Azerbaycan Dokumacılık Geleneği”, Arış, sy 10, ss. 60–71, Eki. 2014, doi: 10.34242/akmbaris.2019.62.

ISNAD

Tagiyeva, Röya. “Azerbaycan Dokumacılık Geleneği”. Arış Dergisi. 10 (01 Ekim 2014): 60-71. https://doi.org/10.34242/akmbaris.2019.62.

JAMA

1.Tagiyeva R. Azerbaycan Dokumacılık Geleneği. Arış. 2014;:60–71.

MLA

Tagiyeva, Röya. “Azerbaycan Dokumacılık Geleneği”. Arış Dergisi, sy 10, Ekim 2014, ss. 60-71, doi:10.34242/akmbaris.2019.62.

Vancouver

1.Röya Tagiyeva. Azerbaycan Dokumacılık Geleneği. Arış. 01 Ekim 2014;(10):60-71. doi:10.34242/akmbaris.2019.62