Fat and protein content in Turkish hazelnut (Corylus colurna L.) in Kastamonu province

Öz

Turkish hazelnut (Corylus colurna L.), the mother land and natural spreading area of which is Anatolia, is one of the important hazelnut species in Turkey. Moreover, thanks to its adaptation capability to extreme climate and poor soils conditions, it is a forest tree species playing a key role in climate change scenarios. Turkish hazelnut, a Euro-Siberian flora element in Turkey, is a taxon present in the ''Low Risk'' category according to the IUCN Red List. Turkish hazelnut which spreads disorderly-partially and in an isolated way in small stands, groups, clusters as individuals, has the most intense spreading in the Northwestern Anatolian forests in Anatolia. The fruits of the Turkish hazelnuts are being utilized as a valuable traditional medicinal herbal product in different regions of the world. This paper aims to identify and to compare the fat and protein composition of Turkish hazelnut kernels among and within four populations (Ağlı-Tunuslar, Ağlı-Müsellimler, Araç-Güzlük and Tosya-Küçüksekiler) in Kastamonu region. According to the results of the study; the mean values of fat and protein content were found to be 62.78% and 16.32% respectively. In terms of protein values, significant differences were identified among the populations. However, there were no significant differences among the populations regarding the fat values. The highest median value of the protein was found in Ağlı-Tunuslar with a rate of 18.43%. There is no variation within populations as to fat and protein values. The study suggests that similar studies be continued in detail based on different ecological conditions and genotypes. 

Anahtar Kelimeler

• Turkish hazelnut,Kernel,Fat,Protein,Population diversity

Kastamonu yöresinde yetişen Türk fındığının (Corylus colurna L.) yağ ve protein içeriği

Öz

Ana yurdu ve doğal yayılış alanı Anadolu olan Türk fındığı (Corylus colurna L.), Türkiye için önemli fındık türlerinden biridir. Üstelik, ekstrem iklim ve fakir toprak koşullarına adaptasyon kabiliyeti sayesinde, iklim değişikliği senaryolarına karşı anahtar bir orman ağacı türü rolündedir. Türkiye'nin Avrupa-Sibirya flora elementi olan Türk fındığı, IUCN Kırmızı Listesine göre "Düşük Risk" kategorisinde bir taksondur. Türkiye'de dağınık-parçalı, izole halde küçük meşcere, grup, küme ve yer yer münferit bireyler halinde yayılış gösteren Türk fındığı, Anadolu'daki en yoğun yayılışını Kuzeybatı Anadolu ormanlarında gerçekleştirmektedir. Türk fındığının meyveleri, Dünya'nın farklı bölgelerinde geleneksel tıbbi değerli bir ilaç olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmada, Kastamonu yöresindeki dört Türk fındığı popülasyonun (Ağlı-Tunuslar, Ağlı-Müsellimler, Araç-Güzlük ve Tosya-Küçüksekiler) meyvelerinin yağ ve protein içerikleri bakımından popülasyon içi ve arası mukayesesi amaçlanmıştır. Çalışmanın sonuçlarına göre; sırasıyla yağ ve protein değerleri %62.78 ve %16.32'dur. Protein değerleri bakımından popülasyonlar arasında anlamlı farklar tespit edilmiştir. Hâlbuki yağ değerleri bakımından popülasyonlar arasında anlamlı fark tespit edilmemiştir. Protein değeri bakımından en yüksek medyan değeri, %18.43 ile Ağlı-Tunuslar popülasyonunda bulunmuştur. Protein ve yağ değerleri bakımından popülasyonlar içerisinde varyasyon tespit edilmemiştir. Farklı ekolojik şartlar ve genotipler üzerinde benzer detay ve ileri çalışmalar sürdürülmelidir.

Anahtar Kelimeler

• Türk fındığı,Meyve,Yağ,Protein,Popülasyon çeşitliliği

Kaynakça

1. Ağar, İ. T., Kafkas, S., Balıkçı, Ö. (1995). Türk Fındık Çeşitlerinin Derim Zamanında, İç ve Kabuklu Halde Soğukta Depolandıktan Sonra Yağ İçerikleri ve Yağ Asitleri Karakteristikleri. II. Ulusal Bahçe Bitkileri Kongresi Adana.
2. Akhtar, P., Ali, M., Sharma, M.P., Waris, Md., Hasan, H., Ali, B., Chaudhary, N., Khan, M., Ali, A., Najib, S., Farooqi H., Nawaz Khan, H., 2010. Development of Quality Standards of Corylus colurna (Linn.) Fruit, Journal of Ecobiotechnology 2/9: 14-20.
3. Andersen, Ø.M. and Fossen, T. (2003). Characterization of anthocyanins by NMR, Unit F.1.4, Current Protocols in Food Analytical Chemistry, Wrolstad, R., Ed., John Wiley, New York.
4. AOAC (Association of Official Analytical Chemists) (1995). Official Methods of Analysis, 16th Edition. AOAC International, Gaithersburg, MD.
5. Ayan, S., Aydınözü, D., Yer, E. N., Ünalan, E., 2016. Turkish filbert (Corylus colurna L.) a new distribution area in Northwestern Anatolia Forests: (Provinces of Müsellimler, Tunuslar in Ağlı, Kastamonu), BIODICON, 9 (1) 128-135.
6. Baş F., Ömeroğlu, S., Türüdü, S., Aktaş, S. (1986). Chemical composition of Turkish hazelnut cultivars. Gıda Mühendisliği Dergisi 11, 195—203 (In Turkish).
7. Çetiner, E. (1976). Selections on Tombul in Blacksea Region, Especially Giresun Province and Investigation on Selected of Pollinated Round Types. PhD Thesis. Ege Bölge Zirai Araştirma Ens. Izmir. Turkey (in Turkish).
8. Chopra, R. N., Nayar, S. L. and Chopra, I. C. (1956). Glossary of Indian Medicinal Plants, PID, CSIR, Hillside Road, New Delhi, 78.

9. Ebrahem KS, Richardson DG, Tetley RM, Mehlenbacher SA. (1994). Oil content, fatty acid composition and vitamin E concentration of 17 hazelnut varieties, compared to other types of nuts and oils seeds. Acta Horticulture, 351, 685-692.
10. Erdoğan, V., Aygün, A. (2005). Fatty acid composition and physical properties of Turkish tree hazel nuts, Chemistry of Natural Compounds, 41 (4) 378-381.
11. Fraser GE, Sabate J, Beeson WL, Strahan TMA. (1992). Possible protective effect of nut consumption on rick of coronary heart disease. Arch Int Med., 152, 1416-1424.
12. Garcia JM, Agar IT, Streif J. (1994). Lipid characteristics of kernels from different hazelnut varieties. Turkish Journal of Agriculture and Forestry, 18, 199-202.
13. İslam, A. (2000). Clonal selection in hazelnut cultivars Grown in Ordu province. PhD Thesis, Çukurova Univ. Fen Bilimleri Enst. Adana, Turkey (in Turkish).
14. İslam, A. (2003). Clonal selection in ‘Uzunmusa’ hazelnut, Plant Breeding, 122 : 368-371.
15. Kacar, B. (1984). Bitki Besleme ve Uygulama Kılavuzu, Ankara 39-46.
16. Kadaster, I.E. (1960). Agricultural Chemistry Exercise. Ankara University Faculty of Agriculture, 13:50–63.
17. Kirtikar, K.R., Basu, B.D. (1975). Indian Medicinal Plants, Vol. III, L.M. Basu, Allahabad, 2359.
18. Koyuncu, M.A., Koyuncu, F., Bostan, S. Z., İslam, A. (1997). Change of fat content and fatty acid composition during the fruit development period in the hazelnuts Tombul and Palaz cultivars grown in Ordu, Fourth International Symposium Hazelnut (Eds. A.İ. Köksal, Y. Okay, N.T. Güneş) Acta Hort. 445 ISHS: 29-233.
19. Kumar Srivastava, K., Zargar, K. A., Sing, S. R. (2010). Genetic divergence among Corylus colurna genotypes based on morphological characters of hazelnut, Biodiv. Res. Conserv. 17:13-17.
20. Murty B. R., Arunachalam V. (1966). The nature of divergence in relation to breeding system in crop plants. Indian J. Genet. 26:188-198.
21. Romero, A., Tous, J., Plana, J., Diaz, I., Boatella, J., Garcia, J. and Lopez, A. (1997). Commercial quality characterization of Spanish “Negret" cultivar. Acta Hort. 445, 157—163.
22. Ronkov, B., Staeva, L., Lachkova, V. and Evangelatova, N. (1983). Chemical composition of the leaves and fruits of different species of Corylus. Nauchni-Trudove-Lesote-Khnicheski-Institut,- Sofiya - Gorsko-Stopanstvo No.27-28, 133-141.
23. Savage GP, McNeil, DL. (1998). Chemical composition of hazelnut (Corylus avellana L.) grown in New Zealand. International Journal of Food Sciences and Nutrition, 49, 199-203.
24. Shaw, K., Roy, S., Wilson, B. (2014) Corylus colurna. The IUCN Red list of threatened species. e.T194668A2356927.http://dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2014-3.RLTS.T194668A2356927.en
25. Temel, F., Arslan, Çakar, D. (2017). Türkiye’deki doğal Türk fındığı (Corylus colurna L.) popülasyonlarının durumu, Artvin Çoruh Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 18 (1), 1-9. DOI: 10.17474/artvinofd.270346
26. Turan, A., İslam, A. (2016). Çakıldak Fındık Çeşidinde Kurutma Ortamları ve Muhafaza Süresine Bağlı Olarak Meydana Gelen Değişimler. Ordu Univ. J. Sci. Tech., 6(2), 272-285.
27. Yaltırık, F. (1993). Dendroloji Ders Kitabı II. Angiospermae (Kapalı Tohumlular), İstanbul.