Sürdürülebilirliğin İletişim Stratejisi Olarak Benimsenmesi: Geççi Örneği

Öz

Bu çalışma, halkla ilişkiler, tanıtım ve sürdürülebilirlik kavramlarını Geççi örneği ekseninde incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada Sarıkeçili yörüklerinin topluluk temelli sosyal işletmesi olan Geççi’nin web sitesi ve Instagram hesabı içerik analizi yöntemiyle incelenmiştir. Araştırma sonucunda Geççi’nin ekolojik üretim, yaylım beslenme, yüksek hayvan refahı, yerel ırklar, gıda güvenliği ve adil üretici-tüketici ilişkisi gibi sürdürülebilirlik ilkelerini benimsediği ve bu ilkeleri ürün tanıtımına ve halkla ilişkiler uygulamalarına eklemlediği görülmüştür. Ayrıca Geççi’nin sürdürülebilirlik iletişiminde şeffaflık, tutarlılık ve katılımcılık ilkelerini ön plana çıkardığı tespit edilmiştir. Geççi örneği, otantik sürdürülebilirlik pratikleri ile ekonomik sürdürülebilirlik arasında yapısal bir gerilim olduğunu göstermektedir. Model, özgün ekolojik bilgi ve belirli coğrafi koşullara bağlı olduğu için ölçeklenebilirlik açısından sınırlıdır. Ayrıca iletişim stratejisinde göçebe yaşamın estetize edilmesi, sürdürülebilirlik söyleminin romantize edilmesi riskini doğurmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• halkla ilişkiler
• reklam
• sürdürülebilirlik
• içerik analizi

Etik Beyan

Bu çalışmanın bilimsel etik kurallara ve bilimsel yönteme uyularak hazırlanan özgün nitelikte bir araştırma makalesi olduğunu, başka hiçbir dergide yayınlanmadığını veya sunulmadığını, etik ve bilimsel açıdan sorumluluğun makalenin tüm yazarlarına ait olduğunu kabul ederiz. Makale dergiye gönderildikten sonra hiçbir aşamada, ‘Makale Başvuru Formu’nda belirtilen yazarların dışında herhangi bir yazarın eklenemeyeceğini, silinemeyeceğini, sıralamada değişiklik yapılamayacağını ve makalenin her türlü yayın hakkının Abant Sosyal Bilimler Dergisi’ne ait olduğunu kabul ederiz.

Adopting Sustainability as a Communication Strategy: The Geççi Case

Öz

This study examines public relations, promotion, and sustainability through Geççi. Using content analysis, it analyzes the website and Instagram account of Geççi, a community-based social enterprise of Sarıkeçili nomads. Results show Geççi adopts sustainability principles such as ecological production, pasture-based feeding, high animal welfare, local breeds, food security, and fair producer-consumer relations, integrating them into product promotion and public relations. Geççi prioritizes transparency, consistency, and participation in its sustainability communication. The example demonstrates a structural tension between authentic sustainability practices and economic sustainability. The model is limited in scalability because it depends on unique ecological knowledge and specific geographical conditions. Additionally, aestheticization of nomadic life in the communication strategy risks romanticizing the sustainability discourse.

Anahtar Kelimeler

• public relations
• advertising
• sustainability
• content analysis.

Etik Beyan

We accept that this study is an original research article prepared in accordance with scientific ethical rules and scientific method, it has not been published or presented in any other journal, the ethical and scientific responsibility belongs to all authors of the article. After the article is sent to the journal, we accept that at no stage, no author cannot be added and deleted, except for the authors specified in the 'Article Application Form,' authors' order cannot be changed, and that all publishing rights of the article belong to Abant Journal of Social Sciences.

Kaynakça

1. Artan Özoran, B., & Mermer Üzümlü, A. (2024). Storytelling as a Tool for Activist Public Relations: A Qualitative Study in Case of Women. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 53, 352-366. https://doi.org/10.52642/susbed.1410662
2. Bıçakçı, A. B. (2012). Sürdürülebilirlik yönetiminde halkla ilişkilerin rolü. Sosyal ve Beşeri Bilimler Dergisi, 4(1), 47-56.
3. BiodivERsA Stakeholder Engagement Handbook, (2014), https://www.biodiversa.eu/wp-content/uploads/2022/12/stakeholder-engagement-handbook.pdf, (Erişim Tarihi 12.11.2025).
4. Bortree, D. S. (2014). The İmpact of Green Messages on Organizations’ Social Media: Educating And Engaging Publics Through Social Networking. Public Relations Review, 40(3), s. 510–514.
5. Brundtland Commission. World Commission on Environment and Development (WCED)(1987). Our common future.
6. Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş., & Demirel, F. (2018). Bilimsel Araştırma Yöntemleri, (25. Baskı), Ankara: Pegem Akademi.
7. Carroll, A. B. (1991). The Pyramid of Corporate Social Responsibility: Toward The Moral Management of Organizational Stakeholders. Business Horizons, 34(4), s. 39-48.
8. Colleoni, E. (2013). CSR communication strategies for organizational legitimacy in social media. Corporate Communications: An International Journal, 18(2), 228–248. https://doi.org/10.1108/13563281311319508 Cornelissen, J. (2017). Corporate Communication: A Guide to Theory and Practice, (3rd ed.), London: SAGE Publications.

9. Çetin Ç.K, Varan Ç., Fışkı S. (2015). Sürdürülebilirlik Raporlamasında Paydaş Katılımı: Türkiye’deki Firmaların Analizi, Ege Stratejik Araştırmalar Dergisi, Cilt 6, Sayı 1, s.9-35.
10. Etter, M. (2013). Reasons For Low Levels of Interactivity: (Non-) Interactive CSR Communication in Twitter. Public Relations Review, 39(5), s.606–608.
11. Gray, R., Owen, D., & Adams, C. (1996). Accounting & Accountability: Changes and Challenges in Corporate Social and Environmental Reporting. London: Prentice Hall.
12. International Organization for Standardization. (2010). ISO 26000:2010 Guidance on social responsibility. ISO. https://www.iso.org/standard/42546.html
13. İrmiş, A., Aksay, B., Çoban, H., & Sarıkaya, M. (2014, Temmuz). Topluluk girişimciliği: Denizli Babadağlılar Çarşısı örneği [Konferans sunumu]. International Conference on Eurasian Economies, Üsküp, Makedonya. s. 853-861.
14. Karaboğa, F. (2022) Sürdürülebilirliğin Üç Temel Boyutu: On Birinci Kalkınma Planı İçerik Analizi, Sürdürülebilir Çevre Dergisi, Cilt 2 (2), s. 76-84.
15. Kolk, A. (2008). Sustainability, Accountability and Corporate Governance: Exploring
16. Multinationals’ Reporting Practices. Business Strategy and the Environment, 17(1).
17. Kent, M. L., & Taylor, M. (2002). Toward A Dialogic Theory of Public Relations . Public Relations Review, 28(1), s. 21–37.
18. Lazarsfeld, P. F. (1941). Remarks on administrative and critical communications research. Zeitschrift für Sozialforschung, 9(1), s.2-16.
19. Liang, W. (2024) How Storytelling in CSR Reporting Enhances Stakeholder Engagement and Corporate Image, https://www.researchgate.net/publication/392625874, (Erişim Tarihi 12.11.2025).
20. Morsing, M., & Schultz, M. (2006). Corporate Social Responsibility Communication: Stakeholder Information, Response and Involvement Strategies. Business Ethics: A European Review, 15(4), s. 323-338.
21. Osobajo, O. A., Koliousis, Y. and McLaughlin, H. (2021). Stakeholder Engagement: A Conceptual Framework and Initial Validation to Foster Sustainability Development in a Maritime Cluster. European Journal of Sustainable Development Research, 5(1), s.1-10. https://doi.org/10.21601/ejosdr/9664
22. Peredo, A. M., & Chrisman, J. J. (2006). Toward a theory of community-based enterprise. Academy of management Review, 31(2), 309-328.
23. Signitzer, B., & Prexl, A. (2008). Corporate Sustainability Communications: Aspects of Theory And Professionalization. Journal of Public Relations Research, 20(1), s. 1-19.
24. Summak, E. (2024), Sosyal Sorumluluk ve Sürdürülebilirlik Odaklı Halkla İlişkiler: Duyarlı İletişim Stratejileri, Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Volume 8, Issue 36, s. 509-526. DOI 10.52096/usbd.8.36.24
25. Theunissen, P., & Wan Noordin, W. N. (2012). Revisiting The Concept “Dialogue” in Public Relations. Public Relations Review, 38(1), s. 5–13.
26. Tworzydło, D., Gawroński, S., Opolska-Bielańska, A., & Szuba, P. (2024). Sustainability in Public Relations Campaigns: Diagnosis of the Phenomenon Using the Example of PR Industry Research in Poland. Sustainability, 16(10), s. 4252. https://doi.org/10.3390/su16104252
27. Wong, C.W.Y.;Wong, C.Y.; Boon-itt, S.; Tang, A.K.Y. Strategies for Building Environmental Transparency and Accountability. Sustainability
28. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2018). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri, (11. Baskı), Ankara: Seçkin Yayıncılık.
29. Yin, R. K. (2014). Case Study Research: Design and Methods, (5th ed.), Thousƒand Oaks, CA: Sage Publications.
30. Yurtseven, H. R., & Kaya, O. (2010). Topluluk girişimciliği ve geleneksel meslekler. Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, 5(2), s. 23.