YETİŞKİNLERDE AFFETME, RUMİNATİF DÜŞÜNCELER VE YAŞAM DOYUMU ARASINDAKİ İLİŞKİNİN İNCELENMESİ

Kübra Akdemir; Hüseyin Ebadi

YETİŞKİNLERDE AFFETME, RUMİNATİF DÜŞÜNCELER VE YAŞAM DOYUMU ARASINDAKİ İLİŞKİNİN İNCELENMESİ

Öz

Bu çalışmanın temel amacı yetişkinlerde affetme, ruminatif düşünceler ve yaşam doyumu arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Yetişkinlerde affetme ve ruminatif düşüncelerin yaşam doyumu üzerindeki yordayıcı etkisinin incelenmesi bir diğer araştırma problemidir. Araştırmanın örneklemini 2024 yılında yetişkinler arasından rastlantısal olarak seçilen 477 katılımcı oluşturmaktadır. 24 uç değerin veri grubundan çıkarılması sonucu 453 katılımcının verileriyle analiz işlemine geçilmiştir. Bu araştırmada elde edilen veriler, Heartland Affedicilik Ölçeği, Ruminatif Düşünce Biçimi Ölçeği, Yaşam Doyumu Ölçeği ve Sosyodemografik Bilgi Formu kullanılarak toplanmıştır. Veriler, SPSS 25.0 paket programı ile analiz edilmiştir. Yapılan korelasyon analizi sonuçlarına göre, affetme ve ruminatif düşünce arasında orta düzeyde, negatif yönde ve anlamlı bir ilişki; affetme ve yaşam doyumu arasında orta düzeyde, pozitif yönde ve anlamlı bir ilişki; ruminatif düşünce ve yaşam doyumu arasında ise zayıf düzeyde, negatif yönde ve anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Çoklu regresyon analizi sonucunda, ruminatif düşünce ve affetme yordayıcı değişkenleri birlikte, yaşam doyumu puanlarındaki toplam varyansın %11'ini anlamlı bir şekilde açıklamaktadır. Affetme, bireylerin yaşam doyumunu pozitif ve anlamlı bir şekilde yordayan bir faktördür. Bununla birlikte, ruminatif düşüncenin affetme üzerinde anlamlı bir yordayıcı etkisi gözlemlenmemiştir.

Anahtar Kelimeler

Destekleyen Kurum

yok

Etik Beyan

İstanbul Beykent Üniversitesi SOSYAL VE BEŞERİ BİLİMLER İÇİN BİLİMSEL ARAŞTIRMA VE YAYIN ETİĞİ KURULU Sayı : E-45778635-050.99-146271 26.04.2024

Teşekkür

yok

Kaynakça

Alloy, L. B., Abramson, L. Y., Hogan, M. E., Whitehouse, W. G., Rose, D. T., ve Robinson, M. S., (2000). The Temple–Wisconsin Cognitive Vulnerability to Depression Project: Lifetime history of Axis I psychopathology in individuals at high and low cognitive risk for depression. Journal of Abnormal Psychology, 109, 403–418
Aquino, K., Tripp, T. M., ve Bies, R. J. (2001). How employees respond to personal offense: The effects of blame attribution, victim status, and offender status on revenge and reconciliation in the workplace. Journal of Applied Psychology, 86(1), 52–59. doi:10.1037/0021-9010.86.1.52
Ashton, M. C. (1998). Personality and job performance: The importance of narrow traits. Journal of Organizational Behavior: The International Journal of Industrial, Occupational and Organizational Psychology and Behavior, 19(3), 289-303.
Barber, L., Maltby, J., ve Macaskill, A. (2005). Angry memories and thoughts of revenge: The relationship between forgiveness and anger rumination. Personality and Individual Differences, 39(2), 253-262.
Beck, A. T. (1970). Cognitive therapy: Nature and relation to behavior therapy. Behavior Therapy, 1(2), 184–200. https://doi.org/10.1016/S0005-7894(70) 80030-2
Berry, J. W., Worthington, E. L., Parrott, L., O’Connor, L. E., ve Wade, N. G. (2001). Dispositional forgivingness: Development and construct validity of the transgression narrative test of forgivingness (TNTF). Personality and Social Psychology Bulletin, 27(10), 1277–1290.
Besim, G. (2017). Üniversite öğrencilerinde affetme, bitirilmemiş işler ve öfke. [Yüksek lisans tezi]. Hacettepe Üniversitesi. Bowlby, J. (1982). Attachment and loss: retrospect and prospect. American journal of Orthopsychiatry, 52(4), 664.
Brinker, J. K., ve Dozois, D. J. A. (2009). Ruminative thought style and depressed mood. Journal of Clinical Psychology, 65(1), 1-19. doi:10.1002/jclp.20542

Bugay, A. (2010). Investigation of social-cognitive, emotional and behavioral variables as predictors of self-forgiveness. [Doktora tezi], Ortadoğu Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
Bugay, A. ve Demir, A. (2010). A Turkish version of Heartland Forgiveness Scale. Procedia Social and Behavioral Sciences, 5, 1927–1931. doi:10.1016/j.sbspro.2010.07.390
Burnette, J. L., Taylor, K. W., Worthington, E. L., ve Forsyth, D. R. (2007). Attachment and trait forgivingness: The mediating role of angry rumination. Personality and Individual Differences, 42(8), 1585–1596.
Chang, E. C. (1998). Does dispositional optimism moderate the relation between perceived stress and psychological well-being?: A preliminary investigation. Personality and individual differences, 25(2), 233-240.
Dağlı, A. ve Baysal, N. (2016). Yaşam Doyumu Ölçeğinin Türkçe’ye uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi , 15(59), 1250-1262.
Diener, E., Horwitz, J. ve Emmons, R. (1985). Happiness of very wealty. Social Indicators Research, 16, 263-274.doi:10.1007/BF00415126
Droll, D. M. (1984). Forgiveness: Theory And Research (transgression, Accounts, Conflict Resolution) (Order No. 8424574). Available from ProQuest Dissertations & Theses Global. (303298848). https://www.proquest.com/dissertations-theses/forgiveness-theory-research-transgression/docview/303298848/se-2
Duckworth, A. L., Steen, T. A., ve Seligman, M. E. (2005). Positive psychology in clinical practice. Annual Review of Clinical Psychology, 1, 629–651.
Eldeleklioğlu, J. (2015). Predictive effects of subjective happiness, forgiveness, and rumination on life satisfaction. Social Behavior and Personality: An International Journal, 43(9), 1563-1574.
Enright, R.D., ve Coyle, C.T. (1998). Researching the process model of forgiveness within psychological interventions. In E.L. Worthington (Ed.), Dimensions of forgiveness: Psychological research ve theological perspectives. Pennsylvania: Templeton Foundation Press. pp. 139-16.
Enright, R.D. (1996). Counseling within the forgiveness triad: On forgiving, receiving forgiveness, and self forgiveness. Counseling and Values, 40(2), 107-126.
Fitzgibbons, R. P. (1986). The cognitive and emotive use of forgiveness in the treatment of anger. Psychotherapy, 22, 629-633.
Fleck, T. (2023). To Forgive or Not to Forgive: A Comparative and Correlational Study of Dispositional Forgiveness in the Nonprofit and For-Profit Sectors (Order No. 30691499). Available from ProQuest Dissertations & Theses Global. (2881059255). https://www.proquest.com/dissertations-theses/forgive-not-comparative-correlational-study/docview/2881059255/se-2
Greenberg, M. A. (1995). Cognitive processing of traumas: the role of intrusive thoughts and reappraisals. J. Appl. Soc. Psychol. 25, 1262–1296. https://doi.org/10.1111/j. 1559-1816.1995.tb02618.x
Gull, M. ve Rana, S.A. (2013). Manifestation of forgiveness, subjective well being and quality of life. Journal of Behavioral Sciences, 23 (2), 17-36.
Harrington, J. A., ve Blankenship, V. (2002). Ruminative thoughts and their relation to depression and anxiety1. Journal of Applied Social Psychology, 32(3), 465–485. doi:10.1111/j.1559-1816.2002.tb00225.x
Hisli, N. (1988). Beck Depresyon Envanteri’nin geçerliliği üzerine bir çalışma. Psikoloji Dergisi, 6, 118-122.
Huang, S. T. T., ve Enright, R. D. (2000). Forgiveness and anger-related emotions in Taiwan: Implications for therapy. Psychotherapy: Theory, Research, Practice, Training, 37(1), 71.
Iqbal, N. ve Dar, A. K. (2015). Negative affectivity, depression and anxiety: Does Rumination mediates the links?, Journal of Affective Disorders, 181, 12-23.
Just, N. ve Alloy, LB., (1997) The response styles theory of depression:tests and an extension of theory. Journal of Abnormal Psychology, 106(2):221-229.
Kachadourian, L. K., Fincham, F. ve Davila, J. (2005). Attitudinal ambivalence, rumination, and forgiveness of partner transgressions in marriage. Personality and Social Psychology Bulletin, 31(3), 334– 342. https://doi.org/10.1177/0146167204271595
Kalfa, E., ve Alkar, Ö. Y. (2019). Üstün yetenekli çocuk ve ergenlerde mükemmelliyetçilik, ruminasyon ve depresyon ilişkisi: Derleme Çalışması. Journal of Gifted Education and Creativity, 6(1), 1-13.
Karatepe, H. T. (2010). Ruminatif Düşünce Biçimi Ölçeğinin Türkçe uyarlaması, geçerlik ve güvenirlik çalışması (Tıpta uzmanlık tezi). Sağlık Bakanlığı, İstanbul Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Has. Eğt. ve Arş. Hastanesi, İstanbul.
Kim, H., Seo, J., Bang, M., ve Lee, S. (2023). Self-forgiveness is associated with increased volumes of fusiform gyrus in healthy individuals. Scientific Reports (Nature Publisher Group), 13(1), 5505. https://doi.org/10.1038/s41598-023-32731-0
Köknel, Ö. (1989). Depresyon: ruhsal çöküntü. İstanbul: Altın Kitaplar Yayınevi
Lawler Row, A. K., Younger, W. J., Piferi, L. R., ve Jones, H. W. (2006). The role of adult attachment style in forgiveness following an interpersonal offense. Journal of Counseling and Development, 84, 493-502.
Luminet, O. (2004). Assessment and measurement of rumination. Rumination: Nature, Theory, and Treatment of Negative Thinking in Depression. 187-215.
Lyubomirsky, S., Tucker, K. L., Caldwell, N. D., ve Berg, K. (1999). Why ruminators are poor problem solvers: clues from the phenomenology of dysphoric rumination. Journal of personality and social psychology, 77(5), 1041.
Lyubomirsky, S., ve Nolen-Hoeksema, S. (1995). Effects of self-focused rumination on negative thinking and interpersonal problem solving. Journal of Personality and Social Psychology, 69, 176–190.
Macaskill, A., Maltby, J., Day, L. (2002). Forgiveness of self and others and emotional empathy. The Journal of Social Psychology, 142(5), 663–665.
McCullough, M. E., Bono, G. ve Root, L. M. (2007). Rumination, Emotion, and Forgiveness: Three Longitudinal Studies. Journal of Personality and Social Psychology, 92 (3), 490-505.
McCullough, M.E. ve Worthington, E.L.J. (1999). Religion and the forgiving personality. Journal of Personality, 67, 1141-1164.
McCullough, M. E., Rachal, K. C., Sandage, S. J., Worthington, E. L., Jr., Brown, S. W., ve Hight, T. L. (1998). Interpersonal forgiving in close relationships: II. Theoretical elaboration and measurement. Journal of Personality and Social Psychology, 75(6), 1586–1603. https://doi.org/10.1037/0022-3514.75.6.1586
McCullough, M. E., Worthington, E. L., Jr. ve Rachal, K. C. (1997). Interpersonal forgiving in close relationships. Journal of Personality and Social Psychology, 73(2), 321- 336. https://doi.org/10.1037/0022-3514.73.2.321
McNeil, K., Kozma, A., Stones, M. J., ve Hannah, E. (1986). Measurement of psychological hardiness in older adults. Canadian Journal on Aging, 5(1), 43–48. https://doi.org/10.1017/S0714980800005006
Michl, L. C., McLaughlin, K. A., Shepherd, K., ve Nolen-Hoeksema, S. (2013). Rumination as a mechanism linking stressful life events to symptoms of depression and anxiety: longitudinal evidence in early adolescents and adults. Journal of abnormal psychology, 122(2), 339–352. https://doi.org/10.1037/a0031994
Mikulincer, M. (1998). Adult attachment style and individual differences in functional versus dysfunctional experiences of anger. Journal of personality and social psychology, 74(2), 513.
Morrow, J., ve Nolen-Hoeksema, S. (1990). Effects of responses to depression on the remediation of depressive affect. Journal of personality and social psychology, 58(3), 519.
Neziroğlu G. (2010). Ruminasyon, yaşantısal kaçınma ve problem çözme becerileri ile depresif belirtiler arasındaki ilişkilerin incelenmesi. [Yüksek lisans tezi]. Hacettepe Üniversitesi.
Nolen-Hoeksema, S., Wisco, B. E., ve Lyubomirsky, S. (2008). Rethinking rumination. Perspectives on psychological science, 3(5), 400-424.
Nolen-Hoeksema, S., Larson, J. ve Grayson, C. (1999). Explaning the gender difference in depressive symptoms. Journal of Personality and Social Psychology, 77(5), 1061-1072
Nolen-Hoeksema, S., ve Davis, C. G. (1999). “ Thanks for sharing that”: ruminators and their social support networks. Journal of personality and social psychology, 77(4), 801.
Nolen-Hoeksema, S., Parker,L. E. ve Larson, J. (1994). Ruminative coping with depressed mood following loss. Journal of Personality and Social Psychology, 67(1), 92-104
Nolen-Hoeksema, S., Morrow, J., ve Fredrickson, B. L. (1993). Response styles and the duration of episodes of depressed mood. Journal of Abnormal Psychology, 102(1), 20–28. https://doi.org/10.1037/0021-843X.102.1.20
Nolen-Hoeksema, S., ve Morrow, J. (1991). A prospective study of depression and posttraumatic stress symptoms after a natural disaster: the 1989 Loma Prieta Earthquake. Journal of personality and social psychology, 61(1), 115.
Nolen-Hoeksema, S. (1991). Responses to depression and their effects on the duration of depressive episodes. Journal of Abnormal Psychology, 100(4), 569–582. doi:10.1037/0021-843x.100.4.569
Nolen-Hoeksema, S. (1987). Sex differences in unipolar depression: Evidence and theory. Psychological Bulletin, 101(2), 259–282. https://doi.org/10.1037/0033-2909.101.2.259
Park, Y. O., ve Enright, R. D. (1997). The development of forgiveness in the context of adolescent friendship conflict in Korea. Journal of Adolescence, 20(4), 393–402. https://doi.org/10.1006/jado.1997.0095
Pavot, W., ve Diener, E. (1993). Review of the Satisfaction With Life Scale. Psychological Assessment, 5(2), 164–172.
Pilcher, J. J. (1998). Affective and daily event predictors of life satisfaction in college students. Social Indicators Research, 43(3), 291–306.
Roberts, J. E., Gilboa, E. ve Gotlib, I. H. (1998). Ruminative response style and vulnerability to episodes of dysphoria: Gender, neuroticism, and episode duration. Cognitive Therapy and Research, 22, 401-423.
Sandage, S. J., ve Williamson, I. (2010). Relational spirituality and dispositional forgiveness: A structural equations model. Journal of Psychology and Theology, 38(4), 255-266.
Sandage, S.J. ve Wiens, T.W. (2001). Contextualizing models of humility and forgiveness: A reply to gassin. Journal of Psychology and Theology, 29(3), 201-211.
Snyder, C. R., Thompson, L. Y., Shorey, H. S., ve Heinze, L. (2003). The hopeful ones: A psychological inquiry into the positive mind and heart. Between stress and hope: From a disease-centered to a health-centered perspective, 57-79.
Soylu, B. (2010). Psikolojik ve sosyal dışlanma ile sosyal reddedilme kavramları arasındaki farklılıkların saldırganlık temelinde incelenmesi: Cinsiyet, bağışlayıcı kişilik ve negatif duygulanımın rolü. [Yüksek lisans tezi]. Ankara: Hacettepe Üniversitesi.
Stoia-Caraballo, R., Rye, M. S., Pan, W., Kirschman, K. J. B., Lutz-Zois, C. ve Lyons, A. M. (2008). Negative affect and anger rumination as mediators between forgiveness and sleep quality. Journal of Behavioral Medicine, 31, 478-488
Sukhodolsky, D. G., Golub, A., ve Cromwell, E. N. (2001). Development and validation of the anger rumination scale. Personality and Individual Differences, 31(5), 689–700. https://doi.org/10.1016/s0191-8869(00)00171-9
Tamar, M. ve Özbaran, B. (2004). Çocuk ve ergenlerde depresyon. Klinik Psikiyatri, 2, 84-92.
Thompson, L. Y., Snyder, C. R., Hoffman, L., Michael, S. T., Rasmussen, H. N., Billings, L. S., ve Roberts, D. E. (2005). Dispositional forgiveness of self, others, and situations. Journal of personality, 73(2), 313-360.
Topbaşoğlu, T. (2016). Yaşam doyumunun yordayıcısı olarak öfke ve affetme: affetmenin düzenleyici rolü. . [Yüksek lisans tezi]. Pamukkale Üniversitesi.
Treynor, W., Gonzalez, R., ve Nolen-Hoeksema, S. (2003). Rumination reconsidered: A psychometric analysis. Cognitive therapy and research, 27, 247-259.
Veenhoven, Ruut. (2004). Subjective Measures of Well-being. Human Well-Being: Concept and Measurement.
Wade, N. G., ve Worthington Jr, E. L. (2005). In search of a common core: a content analysis of interventions to promote forgiveness. Psychotherapy: Theory, research, practice, training, 42(2), 160.
Weiner, B., Graham, S., Peter, O., ve Zmuidinas, M. (1991). Public confession and forgiveness. Journal of Personality, 59(2), 281-312.
Worthington Jr, E. L., Kurusu, T. A., Collins, W., Berry, J. W., Ripley, J. S., ve Baier, S. N. (2000). Forgiving usually takes time: A lesson learned by studying interventions to promote forgiveness. Journal of Psychology and Theology, 28(1), 3-20.
Wu, C. H., Tsai, Y. M., ve Chen, L. H. (2009). How do positive views maintain life satisfaction?. Social Indicators Research, 91, 269-281.
Yıldız, A. G. M., ve Eldeleklioğlu, J. (2019). Üniversite öğrencilerinin depresyon düzeylerinin ruminasyon ve problem çözme becerileriyle ilişkisi. Kalem Uluslararası Eğitim ve İnsan Bilimleri Dergisi, 9(1).

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

Sosyal ve Kişilik Psikolojisi (Diğer)

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Kübra Akdemir
Türkiye

Hüseyin Ebadi ^*
Türkiye

Yayımlanma Tarihi

30 Nisan 2025

Gönderilme Tarihi

4 Mart 2025

Kabul Tarihi

30 Nisan 2025

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2025 Cilt: 12 Sayı: 2

IZ

https://izlik.org/JA72TM84LN

Kaynak Göster

RIS / Bibtex

APA

Akdemir, K., & Ebadi, H. (2025). YETİŞKİNLERDE AFFETME, RUMİNATİF DÜŞÜNCELER VE YAŞAM DOYUMU ARASINDAKİ İLİŞKİNİN İNCELENMESİ. Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 12(2), 208-228. https://izlik.org/JA72TM84LN