YÖNETİŞİM ÇERÇEVESİNDE ORTAKLIKLAR VE BELEDİYELERİN KARDEŞ ŞEHİR İLİŞKİLERİ: ANKARA BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİ ÖRNEĞİ
Öz
20. yüzyılın sonlarında etkilerini hissettirmeye başlayan “yönetişim, yerel ortaklıklar ve kardeş şehir ” gibi uygulamalar, yerel yönetimlerde çok geniş uygulama alanları bulmuş ve dünyanın çeşitli yerlerinde yaygınlık kazanmıştır. Yönetişimde uygulanan bir strateji olarak adlandırılabilecek ortaklıklar, beraberinde kardeş şehir ilişkilerini de getirmiştir. Kardeş şehir uygulamalarıyla belediyeler arasında büyük bir etkileşim söz konusu olmuştur.
Yerel yönetimler her ne kadar yönetişim modelini kendi bünyelerinde uygulamaya çalışsalar da, günümüz koşullarında çeşitliliği artan ihtiyaçlar ulusal ve uluslararası alanlarda birtakım ortaklıklar ve işbirlikleri kurmayı zorunlu hale getirmiştir. Küreselleşme eğilimlerinin arttığı bu dönemde beliren ihtiyaçlar karşısında belediyelerin kendi imkânlarıyla çıkış bulamadıkları noktada ortaklık ve kardeşlik ilişkileri sıklıkla gündeme gelmiştir.
Bu çalışma, kardeş şehir ilişkilerinin modern dünyadaki yerel yönetim yapılarını nasıl etkilediğinin ortaya konulması amacıyla kaleme alınmıştır. Çalışmanın diğer bir amacı da, daha önce fazlaca değinilmemiş olan bölgesel ya da ulusal nitelikteki kardeş şehir uygulamalarının ekonomik, sosyal, kültürel ve çevresel alandaki etkilerinin belirlenmesine katkı sağlamaktır. Bu bağlamda, örnek olarak Ankara Büyükşehir Belediyesi’nin kardeş şehirleriyle ilişkileri ve bu ilişkilerin ne gibi etkiler yarattığı incelenmiştir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Acartürk, E. (2001). Yerel Yönetimlerin Hizmet Sunumunda Alternatif Yöntemler. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı 6, Aralık 2001, sf. 46-60.
- Canpolat, H., Haktankaçmaz, M. İ. (2010). Yerel Yönetişim Sorunları Açısından Londra Büyükşehir Yönetimi. Çağdaş Yerel Yönetimler, Cilt 19, Sayı 1, Ocak 2010, sf.91-106.
- Çukurçayır, M. Akif; Eroğlu, H. Tuğba (2012). “Yönetişim Yaklaşımı ve Türkiye’de Kent Konseyleri”, Yönetişim ve Yönetim Ekseninde Kamu Yönetimi (Ed. F. Neval Genç), Bursa: Ekin Basım Yayın Dağıtım,s. 215-244.
- Demir, K. A. (2014). Klasik Kamu Yönetimi Yapısından Yerelleşmeye Geçiş:Yönetişim Kapsamında Bir Değerlendirme. Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt 2, Sayı 2, 2014. Eryılmaz, B. (1999). Yeni Kamu Yönetimi Anlayışının Yerel Yönetimler Üzerindeki Etkileri, Kent Yönetimi ve Çevre Politikaları, Ed. Öztürk İ.ve diğerleri, İstanbul: İstaç Yayınları.
- Köseoğlu, M. (2010). Türkiye’de Yerel Yönetim Birlikleri: Yapısı, Hukuki Dayanakları ve Sorunları. Ankara: Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Yönetimi Anabilim Dalı Kentleşme ve Çevre Sorunları Bilim Dalı,.
- Mengi, A. (1998). Avrupa Birliği’nde Bölgeler Karşısında Yerel Yönetimler. Ankara:1998
- Ogawa, A. (2012) Sister City As A Preservation Strategy, (http://academiccommons.columbia.edu/download/ fedora_content/download/ac:147524/CONTENT/-_Asuka_Ogawa_Thesis_Sister_City_as_a_Preservation_ Strategy_May_2012.pdf.
- Osborne, Stephen P. (2010) The New Public Govewrnance? Emerging Perpectives on the Theory and Practice of Public Governance, London and New York: Routledge.
Ayrıntılar
Birincil Dil
İngilizce
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yayımlanma Tarihi
10 Ağustos 2018
Gönderilme Tarihi
14 Kasım 2017
Kabul Tarihi
7 Ağustos 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Cilt: 5 Sayı: 11