Hayatın En Üst Katı: Gelenekselden Moderne Yaşlılık Olgusu ve Konum Arayışı

Bu çalışmada, yaşlılık kavramının algılarda ve mekânlarda geçmişten günümüze yaptığı seyahat ele alınarak değişen ve dönüşen toplumda süregelen konum arayışı tartışılmıştır. Küreselleşen dünyamızda giderek birbirine benzeyen toplumların değerler açısından yüzleştiği tehditlere karşın toplumun doğal süreçte geleneksel motifleri günümüz şartlarına uyarlayarak ürettiği çözümler incelenmiştir. Anadolu kültüründe yaşlılık olgusunun mevcut durumunu belirginleştirmeyi, toplumun kültürel ve dini kodlarından hareketle yeni bir konum arayışına çıkmayı amaçlayan bu çalışmada betimsel yöntem benimsenerek çağdaş literatür kaynakları taranmış, Anadolu coğrafyasında tarihsel süreç incelenmiştir. Bu bağlamda yaşlının toplumdaki işlevinin korunması için birey, aile ve toplumsal açıdan hem dini hem kültürel sorumlulukların ele alındığı çalışmada, toplumun doğal süreçte ortaya koyduğu bir pratik olarak yerinde yaşlanma ve aile büyükleriyle yakın oturma konusu üzerinde durulmuştur. Sonuç olarak gelinen noktada; yaşlıların, Türk-İslam kültüründe sevgi, saygı ve şefkat ekseninde konumlandırıldığı gibi günümüzde de ailedeki ve toplumdaki yerini koruması, torunlarına kültürel aktarım yapabilmesi ve aidiyet hissettiği evinde yaşayıp gerekli hizmetleri evinde alabilmesinin bir gereklilik olduğu vurgulanmıştır. Yaşlılığında hayatının tecrübe açısından en zengin dönemini yaşayan insanın hayattan, aileden, genç kuşaklardan ve sosyal ilişkilerden izole olacağı bir tercih yapma mecburiyeti hissetmemesi için ona bu zenginliğini paylaşarak var olabileceği bir alan açılmalıdır. Tüm sorumluluk ve bakımı, kurumsal hizmet tarafından üstlenilerek bu değerli hazinenin huzurevlerinde saklanması yerine toplumun tamamının hazineden yararlanabileceği politikalar geliştirmenin ve uygulamanın makul yolları aranmalıdır.