İSTANBULDAKİ KAMU HASTANELERİNDE GÖREVLİ SERVİS SORUMLU HEMŞİRELERİNİN YÖNETİM EĞİTİMİ GEREKSİNİMLERİNİN ANALİZİ

Öz

Araştırma, İstanbul’daki kamu hastanelerinde görevli servis sorumlu hemşirelerinin yönetim eğitimi gereksinimlerini belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evrenini, İstanbul ilindeki genel tanı- tedavi ve bakım hizmeti sunulan kamu hastanelerinin (12 hastane) hizmet sunumu açısından özellikli olmayan yataklı tedavi ünitelerinde görevli tüm servis sorumlu hemşireleri (N= 360) oluşturmuştur. Araştırmanın verileri, bireysel özelliklere ilişkin bilgi formu ve “servis sorumlu hemşiresi yönetsel yeterlik değerlendirme ölçeği” kullanılarak, ŞubatNisan 2004 tarihleri arasında toplanmış; sayı, yüzde ve bağımsız gruplarda t testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve Tukey testi kullanılarak değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda servis sorumlu hemşirelerinin bir yönetim eğitim programına katılmadıkları (% 71.1); yönetim eğitimi gereksinimlerini analiz etmek üzere uygulanan servis sorumlu hemşiresi yeterlik değerlendirme ölçeğinden ortalama 4.16±.44 puan aldıkları ve kendilerini çoğunlukla yeterli değerlendirdikleri; en fazla çalışanlarını motive etme yeterlik alanında eğitime gereksinim duydukları, yeterlik düzeylerinin kişisel durum değişkenlerine göre farklılık gösterdiği belirlenmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Servis Sorumlu Hemşiresi, Yönetsel Yeterlilik Düzeyi, Eğitim Gereksinimi

Kaynakça

1. ……… (1983). Yataklı Tedavi Kurumları İşletme Yönetmeliği. 13.01.1983/17927 Sayılı Resmi Gazete.
2. ……… (1990). Preparation of Nurse Managers and Nurses in General Health Management. International Council of Nurses Publication, Geneva.
3. Akdeniz G (1997). Yönetici hemşire yetiştirme programları, bir model önerisi. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
4. Aksayan S (1994). TC’de Hemşirelik Personeli Görev Tanımları. Sağlık Bakanlığı Tedavi Hizmetleri Genel Müdürlüğü, Ankara.
5. Argon G, Yürekli A (1990). Başhemşirelerin görev-yetki ve sorumluluklarına ilişkin bir çalışma. II. Ulusal Hemşirelik Kongresi Bildirileri, Ege Üniversitesi Basımevi, İzmir: 326–335.
6. Aydoğan E (1997). Servis sorumlu hemşirelerinin servis yönetimine ilişkin görüşleri. Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
7. Bingöl D (1998). İnsan Kaynakları Yönetimi. Beta Basım Yayım, İstanbul.
8. Çakır Ş (1991). İşletmelerde eğitim ihtiyacının belirlenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.

9. Duffield C, Franks H (2001). The role and preparation of first line nurse managers in Australia: Where are we going and how do we get there? Journal of Nursing Management 9(2): 87-95.
10. Edwards PA, Roemer L (1996). Are nurse managers ready for the current challenges of healthcare? Journal of Nursing Administration 26(9): 11-17.
11. Horton-Deutsch SL, Wellman SD (2002). Christman’s principles for effective management, Journal of Nursing Administration 32(11): 596-601
12. İçerli L (1999). Örgütlerin etkinleştirilmesinde yönetici geliştirmenin önemi ve bir uygulama. Yüksek Lisans Tezi, Niğde Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Niğde.
13. Johnston C, Herman PK (1995). Implications for nursing administration education, Journal of Nursing Administration 25(5): 12- 13.
14. Keleş Z (1998). Hastanelerde çalışan hemşirelerin hizmet içi eğitime yönelik düşünce, beklenti ve sorunları. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
15. Kıvanç M, Keskin G, Söyük S (2004). Yönetici hemşirelerin işlevlerine yönelik yapılan bir araştırma. II.Ulusal Sağlık Kuruluşları Yönetimi Kongre Kitabı, Denizli: 191-195.
16. Özgeldi M (1992) Yöneticilerin katıldıkları eğitim programlarının etkinliğinin belirlenmesi ve bir araştırma. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
17. Percival E, Anderson M, Lawson D (1994). Assessing beginning level competencies: the first step in continuing education. The Journal of Continuing Education in Nursing 25(3):139-142.
18. Peker Ö (1994). Yönetici Eğitimi. Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü, Üçbilek Matbaası, Ankara.
19. Roemer L (1996). Hospital middle managers’ perceptions of their work and competence. Hospital & Helth Services Administration 41(2): 210-235.
20. Sabuncuoğlu Z (2000). İnsan Kaynakları Yönetimi. Ezgi Kitabevi, Bursa
21. Serezli S (1997). Alt kademe yönetici hemşirelerin becerileri. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü,. İstanbul.
22. Şendir M (1994). Hemşire yöneticilerin iş tanımları. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
23. Toker F (2000). Sağlık hizmetleri yöneticilerinin yönetim eğitimi ihtiyaçlarının belirlenmesi: Kocaeli örneği. Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul: 98-108
24. Tumulty G (2001). Educational needs of nurse administrators in the middle east. Journal of Nursing Administration 31(7/8): 386-390.
25. Vatan F (1998). Yönetici hemşireliğin gerektirdiği yönetim becerilerine ilişkin bir çalış- ma. Ege Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi 14(1):53-69.
26. Valadez AM, Otto AD (1999). Role Development. Leading and Managing in Nursing. Editor: Yoder- Wise, Mosby, Texas: 21-33.
27. Yücelay B (2000). İşletmelerde ilk kademe yönetici eğitimi ve otomotiv sektöründe bir uygulama. Yüksek Lisans Tezi, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.