Durum Çalışması ve Olgubilim Desenlerinin Karşılaştırılması

Öz

Araştırmaların yöntemlerinin doğru belirlenmesinde araştırma desenleri önemli bir etkendir. Nitel araştırma yöntemine dayalı en yaygın kullanılan beş temel desen söz konusudur. Bunlardan en çok durum çalışması ve olgubilim desenleri yaygın bir şekilde araştırmacılar tarafından tercih edilmektedir. Bu tercihin aynı zamanda iki deseni birbirinin yerine kullanma durumunu da beraberinde getirdiğini söylemek yanlış olmayacaktır. Bu çalışma ile olgubilim ve durum çalışması desenlerinin ortak ve farklı yönlerinin ele alınarak karşılaştırmanın yapılması amaçlanmıştır. Olgubilim, yaşanan olgu ile ilgili bilgiler elde etmek için olguyu deneyimleyen bireylerin görüşüne başvurulan nitel araştırma yöntemi desenidir. Olgubilimin oldukça fazla uygulama biçimi bulunmakla birlikte her birinde öznel deneyime öncelik verilmektedir. Olgubilim deseninde veri kaynağı birey veya gruplar olabilmektedir. Durum çalışması ise bir olgunun gerçekliği içinde incelenmesi, araştırılması ve tanımlanmasıdır. Bu olgu, kişi, kurum, mekan, proje veya bir program da olabilmektedir. Durum çalışması “neyin çalışılacağının” veya çalışma nesnesinin seçimidir. Durum çalışması, araştırılmak istenen konuyu farklı durumların da etkileyebileceği gerçeğinden yola çıkarak tüm bunların bütüncül bir anlayışta incelenmesidir.

Anahtar Kelimeler

• Nitel Araştırma Yöntemi
• Durum Çalışması
• Olgubilim
• Nitel Araştırma Desenleri

Kaynakça

1. Aytaçlı, B. (2012). Durum çalışmasına ayrıntılı bir bakış. Adnan Menderes Üniversitesi Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 3(1),1-9. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/aduefebder/issue/33889/375231.
2. Baker C, Wuest J, ve Stern PN.(1992). Method slurring: The grounded theory/phenomenology example. Journal of Advanced Nursing, 17(11), 1355-60. doi: 10.1111/j.1365-2648.1992.tb01859.x. PMID: 1430643.
3. Battisto, D. ve Franqui, D. (2013). A Standardized Case Study Framework and Methodology to Identify “Best Practices”. ARCC; The Visibility of Research, Sustainability: Visualization Sustainability and Performance Konferansı’nda sunulan bildiri. Erişim adresi: https://www.arcc-journal.org/index.php/repository/article/view/195.
4. Benbasat, I., Goldstein, D. K., ve Mead, M. (1987). The case research strategy in studies of information systems. MIS Quarterly, 11, 369-386. http://dx.doi.org/10.2307/248684.
5. Best, J. W. ve Kahn, J. V. (2006). Research in education. USA: Pearson Education.
6. Bogdan, C. R. ve Biklen, S.K. (2022). Eğitimde nitel araştırma – Teori ve metodlara giriş. (Çev.: S. Balcı ve B. Ahi). Ankara: Pegem Akademi.
7. Cohen, L., Manion, L., ve Morrison, K. (2018). Research methods in education. London: Routledge.
8. Creswell, J. W. (2012). Educational Research: Planning, conducting, and evaluating quantitative and qualitative research. Boston, MA: Pearson.

9. Creswell, J. W. (2017). Araştırma deseni- Nitel, nicel ve karma yöntem yaklaşımları. (Çev.: S. B. Demir). Ankara: Eğiten Kitap.
10. Creswell, J.W. (2019). Nitel araştırmacılar için 30 temel beceri. (Çev.: H. Özcan). Ankara: Anı Yayıncılık.
11. Creswell, J.W. (2021). Nitel araştırma yöntemleri- Beş yaklaşıma göre nitel araştırma ve araştırma deseni. (Çev.: M. Bütün ve S. B. Demir). Ankara: Siyasal Kitabevi.
12. Dawidowicz, P. (2011). With scholarship & practice in mind: The case study as research method. The Journal of Applied Instructional Design, 1(2), 5-12. Erişim Adresi: https://www.researchgate.net/publication/236202462_With_scholarship_practice_in_mind_The_case_study_as_research_method.
13. Edmonds, W.A. ve Kennedy, T.D. (2017). Phenomenological perspective. In an applied guide to research design: Quantitative, qualitative, and mixed method. USA: Sage. https://dx.doi.org/10.4135/9781071802779.
14. Ekiz, D. (2003). Eğitimde araştırma yöntem ve metodlarına giriş- Nitel, nicel ve eleştirel kuram metodolojileri. Ankara: Anı Yayıncılık.
15. Fırıncıoğulları, S. (2016). Sosyal bilimler ve Hermeneutik üzerine kısa bir değerlendirme. Sosyoloji Dergisi, 33, 37-48. Erişim Adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/sosder/issue/41007/495541.
16. Flyvbjerg, B. (2006). Five misunderstandings about case-study research. Qualitative Inquiry,12(2), 219-245. https://doi.org/10.1177/1077800405284363.
17. Gall, M. D., Gall, J. P., ve Borg, W. R. (2003). Educational research: An introduction. Boston: Allyn & Bacon.
18. Gürbüz, S. ve Şahin, F. (2015). Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri. - Felsefe, yöntem, analiz. Ankara: Seçkin Yayınları.
19. Hancock, R.D. ve Algozzine, B. (2006). Doing case study research. New York: Teachers College Press.
20. Jasper, M.A. (1994), Issues in phenomenology for researchers of nursing. Journal of Advanced Nursing, 19, 309-314. https://doi.org/10.1111/j.1365-2648.1994.tb01085.x.
21. Johansson, R. (2007). On case study methodology. Open House International, 32(3), 48-64. Erişim Adresi: http://www.psyking.net/htmlobj-3839/case_study_methodology-_rolf_johansson_ver_2.pdf.
22. Kuş, E. (2003). Nicel-nitel araştırma teknikleri. Ankara: Anı Yayıncılık.
23. Lamker, C. (2014). Fallstudien. Dortmund: TU Dortmund University, Faculty of Spatial Planning. Erişim adresi: https://www.researchgate.net/publication/262865388_Fallstudien/references.
24. McLeod, J. (2011). The phenomenological approach. In qualitative research in counselling and psychoterapy. London: Sage Publications. https://dx.doi.org/10.4135/9781849209663.
25. Merriam, S.B. (2018). Nitel araştırma- Desen ve uygulama için bir rehber. (Çev.: S. Turan). Ankara: Nobel Yayınları.
26. Miller S. (2003). Analysis of phenomenological data generated with children as research participants. Nurse Research, 10(4), 68-82. doi: 10.7748/nr2003.07.10.4.68.c5908. PMID: 12838820.
27. Özsoy, T. (2021). Sosyal Bilim Araştırmalarında Etik ve Emik: Etnosentrizm Ölçeği Üzerinden Bir Değerlendirme. International Journal of Disciplines Economics & Administrative Scienves Studies, 7(35), 925-944. http://dx.doi.org/10.21733/ibad.605721
28. Patton, M.Q. (2014). Nitel araştırma ve değerlendirme yöntemleri. (Çev.: M. Bütün ve S.B. Demir). Ankara: Pegem Akademi.
29. Punch, K.F. (2005). Sosyal araştırmalara giriş- Nicel ve nitel yaklaşımlar. (Çev.: D. Bayrak, H. B. Arslan ve Z. Akyüz). Ankara: Siyasal Kitabevi.
30. Sammut-Bonnici, T. ve McGee, J. (2015). Case study. J. McGee ve T. Sammut-Bonnici (Ed.). In Wiley encyclopedia of management, (s. 1-2). Hoboken: John Wiley & Sons. https://doi.org/10.1002/9781118785317.weom060194.
31. Stumpfegger, E. (2015). Social identity and financial investment decisions: Empirical insights in German-Turks. New York: Springer.
32. Stake, R.E. (2005). Qualitative case studies. In N. K. Denzin ve Y. S. Lincoln (Ed.). The Sage handbook of qualitative Research (s. 443-466). London: Sage.
33. Swanborn, P. (2010). Case study research: What, Why and How?. London: Sage Publications.
34. Tasci, A.D.A., Wei.W. ve Milman, A. (2020). Uses and misuses of the case study method. Annals of Tourism Research, 82, 1-7. http://doi.org/10.1016/j.annals.2019.102815.
35. Tekindal, S. (2021). Nicel, nitel, karma yöntem araştırma desenleri ve istatistik. Ankara: Nobel Yayınevi.
36. Yin, R.K. (2013) Case study research: Design and methods. Thousand Oaks: Sage Publications.
37. Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2008). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin yayınları.