KİĞILI ŞEYH SELİM EFENDİ’NİN ŞİİRLERİNDE HZ. PEYGAMBER SEVGİSİ

Kiğılı Şeyh Selim Efendi, Tanzimat döneminde Türk İslam edebiyatı alanında eserler ortaya koymuş, Bingöl’ün yetiştirdiği önemli şahsiyetlerden birisidir. Şair 1813 yılında Bingöl’ün Kiğı ilçesine bağlı Aznafer (Doğankaya) köyünde dünyaya gelmiştir. Şiirlerinde Sin ve lam’ı mahlas olarak kullanan şair, eğitim hayatına babası olan İsmail ağanın yanında başlamıştır. Dönemin önemli âlimlerinden olan Ahmet Ziyaeddin Gümüşhanevî’nin yanında dinî ilimler tahsil eden şair, tasavvufi eğitimini yörenin önemli âlimlerinden ve şeyhlerinden olan Şeyh Ali Rıza Septi’nin yanında tamamlayarak icazetini almıştır. Kiğılı Şeyh Selim Efendi’nin şiirlerinden hareketle Arapça ve Farsça bilen âlim bir zat olduğu anlaşılmaktadır. Şair, 1898 yılında Bingöl ili Kiğılı ilçesine bağlı olan Haraba köyünde vefat etmiştir.

Kiğılı Şeyh elim Efendi, Tanzimat döneminde sosyal, siyasal ve kültürel değerleri içinde barındıran ve bu değerlerin sonraki nesillere ulaştırılmasında önemli bir yerin sahibi olan edebiyatta yaşanan bütün değişim ve farklılaşmalara karşın Türk İslam Edebiyatının hayat ve sanat anlayışına bağlı kalarak eserlerini bu edebiyat havzasının mazmun ve nazım şekilleri etrafında meydana getirmiştir. Söz konusu bu çalışmamızda Hz. Peygamberin peygamberliği, isimleri ve sıfatlarının yanı sıra ondan sadır olan haller ve söylemleri etrafında rivayet edilen hadisleri örnek beyitler ile ele alarak Kiğılı Şeyh Selim Efendi’nin şiirlerinde ele aldığı peygamber tasavvuru ve sevgisi ortaya konulmaya çalışılmıştır.