Araştırma Makalesi
PDF Mendeley EndNote BibTex Kaynak Göster

Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri

Yıl 2022, Cilt 9, Sayı 1, 14 - 33, 29.04.2022

Öz

Bu çalışmada, 2019–2021 yılları arasında Bayburt ilinden tespit edilen 10 familyanın 26 cinsine ait 94 monokotil petaloid takson verilmiştir. 94 taksonun 24’ü (%26) endemiktir. Tespit edilen taksonların fitocoğrafik bölgelere göre dağılımları şöyledir; %43 İran- Turan, %23 Avrupa-Sibirya, %8 Akdeniz fitocoğrafik bölge elementleri ve %26 çok bölgeli ya da bölgesi bilinmeyenler şeklindedir. Araştırma alanındaki yaygınlık oranlarına bakıldığında; %25 ile en fazla takson sayısına sahip olan Amaryllidaceae, %23 ile Asparagaceae, %15 ile Iridace, %14 ile Liliaceae ve Orchidaceae, %6 ile Colchicaceae, %1 ile Asphodelaceae, Araceae, Melanthiaceae ve Alismataceae’dir. 23 takson sayısı ile (%25) Allium en yaygın cinstir. Taksonların %65’i soğanlı, %17’si kormlu, %14’ü yumrulu ve %4’ü ise rizomludur. Mevsimsel çiçeklenme periyoduna göre taksonların %93’ü erken ilkbahar ve ilkbahar dönemlerinde, %7’si sonbahar aylarında çiçeklenir. Ayrıca 20 takson Bayburt için yeni kayıt olarak verilmiştir.

Kaynakça

  • Akan, H., Eker., İ. ve Balos M. M. (2005). Şanlıurfa’nın Nadide Çiçekleri (geofitler). Demircioğlu Matbaacılık, Ankara.
  • Akbaş, K. ve Varol, Ö. (2017). Bozburun Yarımadası’nın Geoftler. Journal of the Institute of Science and Technology 7 (2): 73-81.
  • Alhasan, N. ve Akan, H. (2021). Harran Üniversitesi Herbaryumu (HARRAN)’ndaki Geofit Koleksiyonu. Turkish Journal of Bioscience and Collections 5(1): 22-82.
  • APG IV (2016). An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants. Bot J Linn Soc 181: 1-20.
  • Arınç, K. (2011). Türkiye’nin Kıyı Bölgeleri. Biyosfer Araştırmaları Merkezi, Coğrafya Araştırmaları Serisi No:102. Eser Ofset Matbaacılık, Erzurum.
  • Armağan, M. (2018). Petaloid Monocotyledonous Flora of Tunceli Province (Turkey). Hacettepe Journal of Biology and Chemistry 46(2): 199-219.
  • Atalay, İ. (1994). Türkiye Vejetasyon Coğrafyası. Ege Üniversitesi Basımevi, İzmir.
  • Avcı, M. (1993). Türkiye’nin flora bölgeleri ve Anadolu Diagonali’ne coğrafi bir yaklaşım. Türk Coğrafya Dergisi 28: 225-248.
  • Avcu, C., Selvi, S. ve Satıl, F. (2016). Katran Dağı (Bayramiç/Çanakkale) ve çevresinde yayılış gösteren geofit bitkiler ve ekolojik özellikleri. Iğdır Üni Fen Bilimleri Enst Derg 6(3): 9-16.
  • Babacan, E. Y. ve Eker, İ. (2017). Munzur Vadisi Tunceli ve yakın çevresinin geofit florası. Bağbahçe Bilim Dergisi 4(1): 31-49.
  • Bachman, S., Moat, J., Hill, A.W., De la Torre, J. ve Scott, B. (2011). Supporting Red List threat assessments with GeoCAT: Geospatial conservation assessment tool. ZooKeys 150: 117-126. DOI: 10.3897/zookeys.150.2109
  • Behçet, L. ve Yapar, Y. (2020). Çapakçur Vadisi (Bingöl-Türkiye)’nin monokotil petaloitleri. Türk Doğa ve Fen Dergisi 9(Özel Sayı): 11-22.
  • Birinci, S. (2015). Bayburt İlinin Coğrafyası: Fiziki-Beşeri-Ekonomik. Bayproje Yayın, Ankara.
  • Çakır, E. A. (2017). Geophytes of Iğdır (East Anatolia) and their economic potentialities as ornamental plant. Eurasian Journal of Forest Science 5(1): 48-56.
  • Çeneli, İ. ve Selvi, S. (2019). Balaban Dağı (Balıkesir/Dursunbey, Türkiye) ve çevresinde yayılış gösteren geofit bitkiler ve ekolojik özellikleri. Bağbahçe Bilim Dergisi 6(3): 41-55.
  • Davis, P. H. (1971). Distribution patterns in Anatolia with particular reference to endemism (ed.), Plant Life of SouthWest Asia. 15-27, U.K: Bot. Society of Edinburgh.
  • Davis, P. H. (1984). Flora of Turkey and the East Aegean Islands, 8. Edinburgh Univ. Press, Edinburgh.
  • Davis, P. H. ve Stuart, D.C. (1984) Muscari Miller. Şu eserde: Davis, P.H. (ed.), Flora of Turkey and the east Aegean Islands 8: 245-265. Edinburgh University Press, Edinburgh.
  • Davis, P. H., Miller R.R. ve Tan K. (1988). Flora of Turkey and the East Aegean Islands, 10. Edinburgh Univ. Press, Edinburgh.
  • Demir, S. C. ve Eker, İ. (2015). Petaloid Monocotyledonous Flora Of Bolu Province, İncluding Annotations On Critical Petaloid Geophytes Of Turkey. Pegem Akademi, Ankara.
  • Demirelma, H. ve Ertuğrul, K. (2016). The geophytes of the region between Derebucak (Konya/Turkey)–Ibradı and Cevizli (Antalya/Turkey). BioDiCon 9(3): 52-57.
  • Duman, U. (2010). Öksin ve Kolşik Zonda Bulunan Geofitlerin Tespiti ve Bitkisel Özelliklerinin Belirlenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Ordu Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Ordu.
  • Eker, İ. (2021). What is Muscari massayanum and what is not? Second species born of confusion: Muscari erzincanicum (Asparagaceae, Scilloideae), a new species from Turkey. Phytotaxa, 487(1), 41-55.
  • Eker, İ. ve Kandemir, A. (2020). Muscari sintenisii Freyn (Asparagaceae)’nin taksonomik dirilişi ve türün lektotipifikasyonu. Bağbahçe Bilim Dergisi 7(3): 12-24.
  • Eker, İ., Koyuncu, M. ve Akan, H. (2008). The geophytic flora of Şanlıurfa Province. Turk J Bot 32: 367–380.
  • Eker, İ., Vural, M., ve Aslan, S. (2015). Ankara ili’nin damarlı bitki çeşitliliği ve korumada öncelikli taksonları. Bağbahçe Bilim Dergisi 2(3): 57-114.
  • Eker, İ. (2022). Muscari Mill. / Müşkürüm, Muscarimia Kostel. ex Losinsk. / Miskîrum, Leopoldia Parl. / Morbaş. Şu eserde Güner, A., Menemen Y., Yıldırım, H., Aslan, S. ve Öykü Çimen, A. (edlr.). Resimli Türkiye Florası (The Illustrated Flora of Turkey) IV, Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi, İstanbul. https://doi.org/10.30796/ANGV.2022.15
  • Ekici, B. (2017). Some geophyte plants determined in Bartın/Turkey. Biological Diversity and Conservation 10(1): 49-54.
  • Ekim, T., Koyuncu, M., Vural, M., Duman, H., Aytaç, Z. ve Adıgüzel, N. (2000). Türkiye Bitkileri Kırmızı Kitabı (Red Data Book of Turkish Plants). Turkish Association for the Conservation of Nature, Van Centennial University, Ankara.
  • Nemutlu, E. F. ve Çanga, Ç. A. (2021) Bazı geofitlerin peyzaj mimarlığı tasarımlarında kullanım olanakları. Bursa Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi 35(2): 377-387.
  • Erinc, S. (1953). From Van to Mount Cilo (in Turkish). Turk. Geogr. Bull 3–4: 84–106.
  • Fırat, M., Karavelioğulları, F. A. ve Aziret, A. (2015). Geophytes of East Anatolia (Turkey). Manas Journal of Agriculture Veterinary and Life Sciences 5(1): 38-53.
  • Genç, İ. ve Özhatay, N. (2013). Allium serpentinicum and A. kandemirii (Alliaceae), two new species from East Anatolia, Turkey. In Annales Botanici Fennici 50(1-2): 50-54.
  • Geospatial Conservation Assessment Tool Program (GeoCAT). (2022): http://geocat.kew.org/editor, (erişim tarihi: 19.02.2022).
  • Güner, A., Aslan, S., Ekim, T., Vural, M. ve Babaç, M.T. (edlr.). (2012). Türkiye Bitkileri Listesi (Damarlı Bitkiler). Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi ve Flora Araştırmaları Derneği Yayını, İstanbul.
  • Güner, A., Özhatay, N., Ekim, T. ve Başer, K.H.C. (2000). Flora of Turkey and the East Aegean Islands, 11. Edinburgh Univ. Press, Edinburgh.
  • Güner, A., Kandemir, A., Menemen, Y., Yıldırım, H., Aslan, S., Ekşi, G., ... ve Çimen, A. O. (2018). Resimli Türkiye Florası 2. ANG Vakfı Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi Yayınları, İstanbul.
  • Gür, H. (2016). The Anatolian diagonal revisited: testing the ecological basis of a biogeographic boundary. Zoology in the Middle East 62: 189-199.
  • Gür, H. (2017). Anadolu Diyagonali: Bir biyocoğrafi sınırın anatomisi. Kebikec: Insan Bilimleri İçin Kaynak Arastırmaları Dergisi 43:177-188.
  • International Plant Name Index (2008). https://www.ipni.org/ (erişim tar: 20.01.2022)
  • IUCN Standards and Petitions Committee. (2019). Guidelines for using the IUCN Red List categories and criteria. Version 14.
  • IUCN. (2012). IUCN Red List Categories and Criteria: Version 3.1. Second edition, Gland, Switzerland and Cambridge, UK
  • Karaoğlu, M. ve Çelim, Ş. (2018). Doğu Anadolu Bölgesi ve Iğdır’ın jeolojisi ve toprak özellikleri. Journal of Agriculture 1(1): 14-26.
  • Kaya, Y. (1997). New floristic records for the grid squares A8 and B8 (Pasinler-Erzurum/Turkey). Tr. J. of Agriculture and Foresty 23: 7-24.
  • Kılıçaslan, N. ve Dönmez, Ş. (2016). Göller bölgesinde doğal olarak yetişen soğanlı bitkilerin peyzaj mimarlığında kullanımı. Türkiye Ormancılık Dergisi 17(1): 73-82.
  • Kollmann, F. (1984) Allium L. Şu eserde: Davis, P. H. (ed.), Flora of Turkey and the East Aegean Islands 8: 98-211. Edinburgh Univ. Press, Edinburgh.
  • Korkmaz, M. ve Turgut, N. (2014). Ergan Dağı Erzincan (Türkiye) florası. Biyolojik Çeşitlilik ve Koruma 7(3): 195-216.
  • Meteoroloji Genel Müdürlüğü (MGM). (2022): https://www.mgm.gov.tr, (erişim tar.: 19.02.2022).
  • Özhatay, N. (2013). Türkiye’nin süs bitkileri potansiyeli: doğal monokotil geofitler. V. Süs Bitkileri Kongresi, 6-9 Mayıs, Yalova
  • Raunkiaer, C. (1934). The life forms of plants and statistical plant geography; being the collected papers of C. Raunkiaer. The life forms of plants and statistical plant geography; being the collected papers of C. Raunkiaer.
  • Rukšāns, J. (2017). The World of Crocuses. Latvian Academy of Sciences.
  • Sağıroğlu, M. (2020). The Geophytes of Sakarya City. Sakarya University Journal of Science 24(5): 991-1007.
  • Tarkan, T. (1971). Yukarı Kelkit ve Çoruh Havzası (doğal ve beşeri coğrafya etüdü). Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Araştırma Dergisi 2: 113-170.
  • Tekşen, M. ve Erkul, S. K. (2015). The synopsis of the genus Gagea (Liliaceae) in Turkey. Phytotaxa 230(2): 101-129.
  • The Plant List (2010). http://www.theplantlist.org/ (erişim tar.:15.01.2022).
  • Uzun, A. (1990). Masat Çayı Havzası’nın Fiziki Coğrafyası. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Erzurum: Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  • Yıldırım, H. ve Sefalı, A. (2020). Bellevalia bayburtensis (Asparagaceae): a new species from northeastern Anatolia, Turkey. Phytotaxa 441(3): 285-293.
  • Yıldırımlı, Ş. (2014a). The chorology of the Turkish tepaloid Monocotyledones species of Alismataceae, Amaryllidaceae, Araceae, Arecaceae, Bromeliaceae, Butomaceae, Cannaceae, Comelinaceae and Cymodoceaceae families. Ot Sistematik Botanik Dergisi 21(1): 143-162.
  • Yıldırımlı, Ş. (2014b). The chorology of the Turkish tepaloid Monocotyledones species of Dioscoreaceae, Hydrocharitaceae, Iridaceae, Juncaginaceae and Lemnaceae families. Ot Sistematik Botanik Dergisi 21(2): 119-145.
  • Yıldırımlı, Ş. (2015). The chorology of the Turkish tepaloid Monocotyledones species of Liliaceae Juss. s.l. family. Ot Sistematik Botanik Dergisi 22(1-2): 67-119.
  • Yıldırımlı, Ş. (2016). The chorology of the Turkish tepaloid Monocotyledones species of Maranthaceae, Musaceae, Najadaceae and Orchidaceae families. Ot Sistematik Botanik Dergisi 23(1-2): 139-167.
  • Yüce, E.B. ve Eker, İ. (2017). Munzur Vadisi Tunceli ve yakın çevresinin geofit florası. Bağbahçe Bilim Dergisi 4(1): 31-49.

Monocotile Petaloid Geophytes of Bayburt (Turkey)

Yıl 2022, Cilt 9, Sayı 1, 14 - 33, 29.04.2022

Öz

In this study, 94 monocotyl petaloid taxa belonging to 26 genera of 10 families identified from Bayburt province between 2019—2021 were given. 24 (26%) of 94 taxa are endemic. The distribution of detected taxa according to phytogeographic regions is as follows; 43% Irano-Turanien, 23% Euro-Siberian, 8% Mediterranean Phytogeographical Region elements and 26% multi-region or region unknown. According to the most common families in the research area; Amaryllidaceae with 25% has the highest number of taxa and the others are as follows; Asparagaceae with 23%, Iridace with 15%, Liliaceae and Orchidaceae with 14%, Colchicaceae with 6%, Asphodelaceae, Araceae, Melanthiaceae and Alismataceae with 1%. Allium is the most common genus with 23 taxa (25%). 65% of taxa are bulbous, 17% cormous, 14% are tuberous and 4% are rhizomatous. According to the seasonal flowering period, 93% of taxa bloom in the early spring and spring periods and 7% in autumn. In addition, 20 taxa are given as new records for Bayburt.

Kaynakça

  • Akan, H., Eker., İ. ve Balos M. M. (2005). Şanlıurfa’nın Nadide Çiçekleri (geofitler). Demircioğlu Matbaacılık, Ankara.
  • Akbaş, K. ve Varol, Ö. (2017). Bozburun Yarımadası’nın Geoftler. Journal of the Institute of Science and Technology 7 (2): 73-81.
  • Alhasan, N. ve Akan, H. (2021). Harran Üniversitesi Herbaryumu (HARRAN)’ndaki Geofit Koleksiyonu. Turkish Journal of Bioscience and Collections 5(1): 22-82.
  • APG IV (2016). An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants. Bot J Linn Soc 181: 1-20.
  • Arınç, K. (2011). Türkiye’nin Kıyı Bölgeleri. Biyosfer Araştırmaları Merkezi, Coğrafya Araştırmaları Serisi No:102. Eser Ofset Matbaacılık, Erzurum.
  • Armağan, M. (2018). Petaloid Monocotyledonous Flora of Tunceli Province (Turkey). Hacettepe Journal of Biology and Chemistry 46(2): 199-219.
  • Atalay, İ. (1994). Türkiye Vejetasyon Coğrafyası. Ege Üniversitesi Basımevi, İzmir.
  • Avcı, M. (1993). Türkiye’nin flora bölgeleri ve Anadolu Diagonali’ne coğrafi bir yaklaşım. Türk Coğrafya Dergisi 28: 225-248.
  • Avcu, C., Selvi, S. ve Satıl, F. (2016). Katran Dağı (Bayramiç/Çanakkale) ve çevresinde yayılış gösteren geofit bitkiler ve ekolojik özellikleri. Iğdır Üni Fen Bilimleri Enst Derg 6(3): 9-16.
  • Babacan, E. Y. ve Eker, İ. (2017). Munzur Vadisi Tunceli ve yakın çevresinin geofit florası. Bağbahçe Bilim Dergisi 4(1): 31-49.
  • Bachman, S., Moat, J., Hill, A.W., De la Torre, J. ve Scott, B. (2011). Supporting Red List threat assessments with GeoCAT: Geospatial conservation assessment tool. ZooKeys 150: 117-126. DOI: 10.3897/zookeys.150.2109
  • Behçet, L. ve Yapar, Y. (2020). Çapakçur Vadisi (Bingöl-Türkiye)’nin monokotil petaloitleri. Türk Doğa ve Fen Dergisi 9(Özel Sayı): 11-22.
  • Birinci, S. (2015). Bayburt İlinin Coğrafyası: Fiziki-Beşeri-Ekonomik. Bayproje Yayın, Ankara.
  • Çakır, E. A. (2017). Geophytes of Iğdır (East Anatolia) and their economic potentialities as ornamental plant. Eurasian Journal of Forest Science 5(1): 48-56.
  • Çeneli, İ. ve Selvi, S. (2019). Balaban Dağı (Balıkesir/Dursunbey, Türkiye) ve çevresinde yayılış gösteren geofit bitkiler ve ekolojik özellikleri. Bağbahçe Bilim Dergisi 6(3): 41-55.
  • Davis, P. H. (1971). Distribution patterns in Anatolia with particular reference to endemism (ed.), Plant Life of SouthWest Asia. 15-27, U.K: Bot. Society of Edinburgh.
  • Davis, P. H. (1984). Flora of Turkey and the East Aegean Islands, 8. Edinburgh Univ. Press, Edinburgh.
  • Davis, P. H. ve Stuart, D.C. (1984) Muscari Miller. Şu eserde: Davis, P.H. (ed.), Flora of Turkey and the east Aegean Islands 8: 245-265. Edinburgh University Press, Edinburgh.
  • Davis, P. H., Miller R.R. ve Tan K. (1988). Flora of Turkey and the East Aegean Islands, 10. Edinburgh Univ. Press, Edinburgh.
  • Demir, S. C. ve Eker, İ. (2015). Petaloid Monocotyledonous Flora Of Bolu Province, İncluding Annotations On Critical Petaloid Geophytes Of Turkey. Pegem Akademi, Ankara.
  • Demirelma, H. ve Ertuğrul, K. (2016). The geophytes of the region between Derebucak (Konya/Turkey)–Ibradı and Cevizli (Antalya/Turkey). BioDiCon 9(3): 52-57.
  • Duman, U. (2010). Öksin ve Kolşik Zonda Bulunan Geofitlerin Tespiti ve Bitkisel Özelliklerinin Belirlenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Ordu Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Ordu.
  • Eker, İ. (2021). What is Muscari massayanum and what is not? Second species born of confusion: Muscari erzincanicum (Asparagaceae, Scilloideae), a new species from Turkey. Phytotaxa, 487(1), 41-55.
  • Eker, İ. ve Kandemir, A. (2020). Muscari sintenisii Freyn (Asparagaceae)’nin taksonomik dirilişi ve türün lektotipifikasyonu. Bağbahçe Bilim Dergisi 7(3): 12-24.
  • Eker, İ., Koyuncu, M. ve Akan, H. (2008). The geophytic flora of Şanlıurfa Province. Turk J Bot 32: 367–380.
  • Eker, İ., Vural, M., ve Aslan, S. (2015). Ankara ili’nin damarlı bitki çeşitliliği ve korumada öncelikli taksonları. Bağbahçe Bilim Dergisi 2(3): 57-114.
  • Eker, İ. (2022). Muscari Mill. / Müşkürüm, Muscarimia Kostel. ex Losinsk. / Miskîrum, Leopoldia Parl. / Morbaş. Şu eserde Güner, A., Menemen Y., Yıldırım, H., Aslan, S. ve Öykü Çimen, A. (edlr.). Resimli Türkiye Florası (The Illustrated Flora of Turkey) IV, Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi, İstanbul. https://doi.org/10.30796/ANGV.2022.15
  • Ekici, B. (2017). Some geophyte plants determined in Bartın/Turkey. Biological Diversity and Conservation 10(1): 49-54.
  • Ekim, T., Koyuncu, M., Vural, M., Duman, H., Aytaç, Z. ve Adıgüzel, N. (2000). Türkiye Bitkileri Kırmızı Kitabı (Red Data Book of Turkish Plants). Turkish Association for the Conservation of Nature, Van Centennial University, Ankara.
  • Nemutlu, E. F. ve Çanga, Ç. A. (2021) Bazı geofitlerin peyzaj mimarlığı tasarımlarında kullanım olanakları. Bursa Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi 35(2): 377-387.
  • Erinc, S. (1953). From Van to Mount Cilo (in Turkish). Turk. Geogr. Bull 3–4: 84–106.
  • Fırat, M., Karavelioğulları, F. A. ve Aziret, A. (2015). Geophytes of East Anatolia (Turkey). Manas Journal of Agriculture Veterinary and Life Sciences 5(1): 38-53.
  • Genç, İ. ve Özhatay, N. (2013). Allium serpentinicum and A. kandemirii (Alliaceae), two new species from East Anatolia, Turkey. In Annales Botanici Fennici 50(1-2): 50-54.
  • Geospatial Conservation Assessment Tool Program (GeoCAT). (2022): http://geocat.kew.org/editor, (erişim tarihi: 19.02.2022).
  • Güner, A., Aslan, S., Ekim, T., Vural, M. ve Babaç, M.T. (edlr.). (2012). Türkiye Bitkileri Listesi (Damarlı Bitkiler). Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi ve Flora Araştırmaları Derneği Yayını, İstanbul.
  • Güner, A., Özhatay, N., Ekim, T. ve Başer, K.H.C. (2000). Flora of Turkey and the East Aegean Islands, 11. Edinburgh Univ. Press, Edinburgh.
  • Güner, A., Kandemir, A., Menemen, Y., Yıldırım, H., Aslan, S., Ekşi, G., ... ve Çimen, A. O. (2018). Resimli Türkiye Florası 2. ANG Vakfı Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi Yayınları, İstanbul.
  • Gür, H. (2016). The Anatolian diagonal revisited: testing the ecological basis of a biogeographic boundary. Zoology in the Middle East 62: 189-199.
  • Gür, H. (2017). Anadolu Diyagonali: Bir biyocoğrafi sınırın anatomisi. Kebikec: Insan Bilimleri İçin Kaynak Arastırmaları Dergisi 43:177-188.
  • International Plant Name Index (2008). https://www.ipni.org/ (erişim tar: 20.01.2022)
  • IUCN Standards and Petitions Committee. (2019). Guidelines for using the IUCN Red List categories and criteria. Version 14.
  • IUCN. (2012). IUCN Red List Categories and Criteria: Version 3.1. Second edition, Gland, Switzerland and Cambridge, UK
  • Karaoğlu, M. ve Çelim, Ş. (2018). Doğu Anadolu Bölgesi ve Iğdır’ın jeolojisi ve toprak özellikleri. Journal of Agriculture 1(1): 14-26.
  • Kaya, Y. (1997). New floristic records for the grid squares A8 and B8 (Pasinler-Erzurum/Turkey). Tr. J. of Agriculture and Foresty 23: 7-24.
  • Kılıçaslan, N. ve Dönmez, Ş. (2016). Göller bölgesinde doğal olarak yetişen soğanlı bitkilerin peyzaj mimarlığında kullanımı. Türkiye Ormancılık Dergisi 17(1): 73-82.
  • Kollmann, F. (1984) Allium L. Şu eserde: Davis, P. H. (ed.), Flora of Turkey and the East Aegean Islands 8: 98-211. Edinburgh Univ. Press, Edinburgh.
  • Korkmaz, M. ve Turgut, N. (2014). Ergan Dağı Erzincan (Türkiye) florası. Biyolojik Çeşitlilik ve Koruma 7(3): 195-216.
  • Meteoroloji Genel Müdürlüğü (MGM). (2022): https://www.mgm.gov.tr, (erişim tar.: 19.02.2022).
  • Özhatay, N. (2013). Türkiye’nin süs bitkileri potansiyeli: doğal monokotil geofitler. V. Süs Bitkileri Kongresi, 6-9 Mayıs, Yalova
  • Raunkiaer, C. (1934). The life forms of plants and statistical plant geography; being the collected papers of C. Raunkiaer. The life forms of plants and statistical plant geography; being the collected papers of C. Raunkiaer.
  • Rukšāns, J. (2017). The World of Crocuses. Latvian Academy of Sciences.
  • Sağıroğlu, M. (2020). The Geophytes of Sakarya City. Sakarya University Journal of Science 24(5): 991-1007.
  • Tarkan, T. (1971). Yukarı Kelkit ve Çoruh Havzası (doğal ve beşeri coğrafya etüdü). Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Araştırma Dergisi 2: 113-170.
  • Tekşen, M. ve Erkul, S. K. (2015). The synopsis of the genus Gagea (Liliaceae) in Turkey. Phytotaxa 230(2): 101-129.
  • The Plant List (2010). http://www.theplantlist.org/ (erişim tar.:15.01.2022).
  • Uzun, A. (1990). Masat Çayı Havzası’nın Fiziki Coğrafyası. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Erzurum: Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  • Yıldırım, H. ve Sefalı, A. (2020). Bellevalia bayburtensis (Asparagaceae): a new species from northeastern Anatolia, Turkey. Phytotaxa 441(3): 285-293.
  • Yıldırımlı, Ş. (2014a). The chorology of the Turkish tepaloid Monocotyledones species of Alismataceae, Amaryllidaceae, Araceae, Arecaceae, Bromeliaceae, Butomaceae, Cannaceae, Comelinaceae and Cymodoceaceae families. Ot Sistematik Botanik Dergisi 21(1): 143-162.
  • Yıldırımlı, Ş. (2014b). The chorology of the Turkish tepaloid Monocotyledones species of Dioscoreaceae, Hydrocharitaceae, Iridaceae, Juncaginaceae and Lemnaceae families. Ot Sistematik Botanik Dergisi 21(2): 119-145.
  • Yıldırımlı, Ş. (2015). The chorology of the Turkish tepaloid Monocotyledones species of Liliaceae Juss. s.l. family. Ot Sistematik Botanik Dergisi 22(1-2): 67-119.
  • Yıldırımlı, Ş. (2016). The chorology of the Turkish tepaloid Monocotyledones species of Maranthaceae, Musaceae, Najadaceae and Orchidaceae families. Ot Sistematik Botanik Dergisi 23(1-2): 139-167.
  • Yüce, E.B. ve Eker, İ. (2017). Munzur Vadisi Tunceli ve yakın çevresinin geofit florası. Bağbahçe Bilim Dergisi 4(1): 31-49.

Ayrıntılar

Birincil Dil Türkçe
Konular Biyoloji
Bölüm Makaleler
Yazarlar

Abdurrahman SEFALI (Sorumlu Yazar)
BAYBURT ÜNİVERSİTESİ, BAYBURT EĞİTİM FAKÜLTESİ
0000-0002-0092-0857
Türkiye

Destekleyen Kurum Yok
Proje Numarası Yok
Teşekkür Yok
Yayımlanma Tarihi 29 Nisan 2022
Yayınlandığı Sayı Yıl 2022, Cilt 9, Sayı 1

Kaynak Göster

Bibtex @araştırma makalesi { bagbahce1076965, journal = {Bağbahçe Bilim Dergisi}, eissn = {2148-4015}, address = {Kültür Mahallesi, Budak Sokak, Tekfen Sitesi, A Blok, No:7, Etiler-Beşiktaş, İstanbul}, publisher = {Ali Nihat Gökyiğit Eğitim, Sağlık, Kültür, Sanat ve Doğal Varlıkları Koruma Vakfı}, year = {2022}, volume = {9}, number = {1}, pages = {14 - 33}, doi = {10.35163/bagbahce.1076965}, title = {Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri}, key = {cite}, author = {Sefalı, Abdurrahman} }
APA Sefalı, A. (2022). Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri . Bağbahçe Bilim Dergisi , 9 (1) , 14-33 . Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/bagbahce/issue/69687/1076965
MLA Sefalı, A. "Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri" . Bağbahçe Bilim Dergisi 9 (2022 ): 14-33 <https://dergipark.org.tr/tr/pub/bagbahce/issue/69687/1076965>
Chicago Sefalı, A. "Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri". Bağbahçe Bilim Dergisi 9 (2022 ): 14-33
RIS TY - JOUR T1 - Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri AU - Abdurrahman Sefalı Y1 - 2022 PY - 2022 N1 - DO - T2 - Bağbahçe Bilim Dergisi JF - Journal JO - JOR SP - 14 EP - 33 VL - 9 IS - 1 SN - -2148-4015 M3 - UR - Y2 - 2022 ER -
EndNote %0 Bağbahçe Bilim Dergisi Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri %A Abdurrahman Sefalı %T Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri %D 2022 %J Bağbahçe Bilim Dergisi %P -2148-4015 %V 9 %N 1 %R %U
ISNAD Sefalı, Abdurrahman . "Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri". Bağbahçe Bilim Dergisi 9 / 1 (Nisan 2022): 14-33 .
AMA Sefalı A. Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri. Bağbahçe Bilim Dergisi. 2022; 9(1): 14-33.
Vancouver Sefalı A. Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri. Bağbahçe Bilim Dergisi. 2022; 9(1): 14-33.
IEEE A. Sefalı , "Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri", Bağbahçe Bilim Dergisi, c. 9, sayı. 1, ss. 14-33, Nis. 2022, doi:10.35163/bagbahce.1076965