Kur’an’ın birçok âyeti Hz. Peygamber’e itaat etmeyi emretmekte ve onun konumuna dair işaretler barındırmaktadır. Bu konudaki âyetlerin doğru anlaşılması Sünnet’in bağlayıcılığına dair doğru bir bakış açısının oluşması açısından önemlidir. Bu sebeple de vahyin nâzil olduğu dönemde konuyla ilgili âyetlerin nasıl anlaşıldığı ve Sünnet’in bağlayıcılığına dair yaklaşımın ne olduğunun tespiti önem arz etmektedir. Bu çalışma, hicrî birinci asırda Hz. Peygamber’e itaati emreden âyetlerin nasıl yorumlandığı ve Sünnet’in bağlayıcılığı meselesine nasıl yaklaşıldığını ortaya çıkarmayı hedeflemektedir. Bu bağlamda İslam’ın ilk döneminde Müslümanların Sünnet’in kaynak değerine dair yorumları bütünsel bir bakış açısıyla değerlendirilecek ve Kur’ancılık söyleminin o dönemde bir karşılığı olup olmadığı ele alınacaktır.
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 1 Ekim 2020 |
| Yayımlanma Tarihi | 15 Aralık 2020 |
| DOI | https://doi.org/10.33460/beuifd.803494 |
| IZ | https://izlik.org/JA23ZA96LK |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2020 Cilt: 7 Sayı: 2 |
BEÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi Creative Commons Atıf-GayriTicari-Türetilemez 4.0 Uluslararası Lisansı (CC BY NC ND) ile lisanslanmıştır