THE CRISIS OF INTERNATIONAL LAW AND THE FAILURE OF COLLECTIVE SECURITY IN THE MIDDLE EAST

Bu çalışmanın amacı, bölgenin neden sürekli bir kargaşa içinde kaldığını anlamak için Orta Doğu çatışmasının hem tarihsel hem de hukuki boyutlarının izini sürmektir. Altta yatan çok sayıda neden arasında, uluslararası hukukun yetersizliği ve uluslararası kurumsallığın zayıflığı en önemli faktörler olarak öne çıkmaktadır. Uluslararası devlet sistemi teorik olarak egemen eşitlik ilkesi üzerine kurulmuş olsa da, pratikteki uygulaması hem de facto hem de de jure olarak bu idealle sık sık çelişmektedir. Bu sistemik eşitsizlik sadece devletler arasında maddi farklılıklara yol açmakla kalmaz, aynı zamanda sistemin üzerine inşa edildiği yasal çerçevenin doğasında var olan bir dengesizliği de yansıtır. Milletler Cemiyeti döneminde bu yetersizlikler yeterince ele alınmamış ve Filistin sorununun ortaya çıkmasına katkıda bulunmuştur. Bu kurumsal başarısızlık, Filistin meselesine ilişkin bağlayıcı kararların uygulanmasına yönelik çabaların sürekli olarak engellendiği Birleşmiş Milletler döneminde de devam etmiştir. Özetle bu makale, böylesine eşitsiz bir küresel düzen içerisinde Orta Doğu'da sürdürülebilir bir barışın sağlanıp sağlanamayacağını incelemektedir. Daha spesifik olarak, uluslararası dayanışmanın güçlendirilmesinin bu yapısal yetersizliklerin üstesinden gelmek ve daha adil bir uluslararası sistemi teşvik etmek için uygun bir mekanizma olarak hizmet edip edemeyeceği sorgulanmaktadır.

The aim of this study is to trace both the historical and legal dimensions of the Middle East conflict in order to understand why the region remains in persistent turmoil. Among the multiple underlying causes, the inefficiency of international law and the weaknesses of international institutionalism stand out as the most significant factors. While the international state system is theoretically founded on the principle of sovereign equality, its practical application often contradicts this ideal, both de facto and de jure. This systemic inequality not only results in material disparities among states but also reflects an inherent imbalance within the legal framework upon which the system is built. During the League of Nations era, these inefficiencies were inadequately addressed, contributing to the emergence of the Palestinian question. This institutional failure has continued into the United Nations era, where efforts to implement binding resolutions on the Palestinian issue have been consistently obstructed. In sum, this article examines whether sustainable peace in the Middle East is achievable within such an unequal global order. More specifically, it questions whether strengthening international solidarity could serve as a viable mechanism for overcoming these structural inefficiencies and fostering a more just international system.