Yenilenebilir Enerji Kaynaklarına Yönelik Mali Teşvikler: Türkiye ve E7 Ülkelerinin Değerlendirilmesi
Öz
Dünyada teknolojik gelişmelerle birlikte sanayileşme ve enerji ihtiyacı artmıştır. Gelişmekte olan ülkelerin enerji ihtiyaçlarını dışa bağımlı olmadan, yenilenebilir kaynaklardan sağlayabilmeleri için bu kaynakların kullanımının ve yeni tesislerin kurulumlarının devlet tarafından teşvik edilmesi gereklidir. Bu alana yatırım yapılmasını özendirmek amacıyla devletler, mali teşvik politikaları kullanabilmektedir. Bu çalışmanın amacı, gelişme hızı yüksek ülkeler olarak sınıflandırılan Brezilya, Çin, Hindistan, Endonezya, Rusya, Meksika ve Türkiye’i içine alan E7 (Emerging7) ülkelerindeki yenilenebilir enerji kaynaklarına sağlanan mali teşvikleri tespit ederek değerlendirmelerde bulunmaktır. Çalışmada E7 ülkelerinde yenilenebilir enerji kaynaklarına yönelik uygulanan mali teşviklerin tespiti yapılarak bu ülkelerdeki mali teşvikler karşılaştırılmaktadır. Elde edilen sonuçlar E7 ülkelerinin hem benzer hem de farklı mali teşvik politikalarına sahip olduğunu göstermektedir. E7 ülkelerinin çoğunluğunda yenilenebilir enerji alanına yatırım yapılmasını teşvik etmek amacıyla vergi indirimleri ve muafiyetleri, tarife garanti sistemi, hızlandırılmış amortisman ile doğrudan devlet yardımları kullanılmaktadır. Karbon vergisi uygulaması, Yenilenebilir Enerji Kaynak belgesi ve biyoetanol kullanımı bu ülkelerde daha az tercih edilen politikalardır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Akdağ, V. & Gözen, M. (2020). Yenilenebilir Enerji Projelerine Yönelik Güncel Yatırım ve Finansman Modelleri: Karşılaştırmalı Bir Değerlendirme. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 18, 139-156.
- Ataçay, M. N. (2023). Çin’de Gelişen Bir Stratejik Sektör Olarak Yenilenebilir Enerji. Alınteri Sosyal Bilimler Dergisi, 7(2), 125-138.
- Barrie, D. (2016). Mexico’s Path To A Clean Economy. Renewable Energy Focus, 17(2), 80-82.
- Candan, G. T. & Yurdadoğ, V. (2017). Türkiye’de Maliye Politikası Aracı Olarak Teşvik Politikaları. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 27, 150-173.
- Çatal, M.F. (2010). Devlet Teşvikleri ve Erzurum’da Tarihsel Bir Uygulama Örneği. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 24(4), 289-296.
- Çelikkaya, A. (2018). Dünyada Yenilenebilir Enerji Yatırımlarına Sağlanan Vergi Teşviklerinin Değerlendirilmesi. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20(1), 357-384.
- Doğan, S. (2022). Tarımsal Faaliyetlere Yönelik Devlet Teşviklerinin Türkiye Muhasebe Standartlarına Göre Muhasebeleştirilmesi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 72, 159-171.
- Durukan, A. & Yılmaz, M. (2021). Yenilenebilir Enerjinin Önemi ve Latin Amerika Coğrafyasındaki Yeri: Brezilya Örneği. DTCF Dergisi, 61(1), 339358.
- Erdiwansyah, E., Mahidin, M., Husin, H., vd. (2021). Investigation of availability, demand, targets, and development of renewable energy in 2017–2050: a case study in Indonesia. International Journal of Coal Science & Technology, 8(4), 483-499.
- Eser, L.Y. & Polat, S. (2015). Elektrik Üretiminde Yenilenebilir Enerji Kaynaklarının Kullanımına Yönelik Teşvikler: Türkiye ve İskandinav Ülkeleri Uygulamaları. Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Elektronik Dergisi, 6(12), 201-225.
