BARTHES KURAMI ARACILIĞIYLA GİTANJALİ VE ERMİŞ ÜZERİNDEN MİSTİK GÖSTERGE ANALİZİ

Bu çalışma, Halil Cibran’ın Ermiş ve Rabindranath Tagore’un Giranjali adlı eserlerinde yer alan mistik sembolleri Roland Barthes’ın göstergebilimsel kültür kuramı bağlamında karşılşatırmalı olarak incelemektedir. Eserlerde tekrarlanan semboller olan “ışık”, “güneş” ve “yol ve yolculuk” sembolleri, bireyin tanrısal olana ulaşma çabasını yansıtan mistik ögeler olarak ele alınmıştır. Çalışmada bu sembollerin kültürel ve evrensel anlamları analiz edilmiş; ışığın Cibran’da sezgisel uyanışı, Tagore’da ise tarının tezahürünü simgelediği ortaya konmuştur. Güneş, her iki yazar tarafından eserlerinde tanrısal hakikatin yansıması olarak işlevselleştirilirken; yol ve yolculuk sembolleri, bireysel ve içsel bir hakikat arayışını temsil eden ögeler olarak değerlendirilmiştir. Barthes’ın göstergebilimsel yaklaşımıyla bu sembollerin düz anlamları ve yan anlamları belirlenmiş ve bu sayede metinlerdeki mistik semboller “kültürel mit” düzeyinde anlamlandırılmıştır. Sonuç olarak her iki eserde de bireyin aşkınlık arayışında ortak noktalarda buluştuğu, kültürel çeşitliliklere ve farklılıklara rağmen evrensel bir mitik anlatı ortaya konmuştur.