SÖYLEM, HEGEMONYA VE RADİKAL DEMOKRASİ: LACLAU VE MOUFFE’UN POST-MARKSİZMİNİN ELEŞTİREL BİR İNCELEMESİ

Öz

Bu makale Ernesto Laclau ve Chantal Mouffe’un post-Marksist söylem teorisini eleştirel bir şekilde incelemekte ve hegemonya ve radikal demokrasinin yeniden tanımlanmasına odaklanmaktadır. Klasik Marksizmden yola çıkan Laclau ve Mouffe, toplumsal mücadelelerin ekonomik yapılardan ziyade söylemsel eklemlenmeler yoluyla oluşturulduğunu savunur. Sınıf özcülüğünü, rastlantısal siyasi oluşumlar kavramıyla dönüştürürler. Çerçeveleri siyasi teoride etkili olmuş olsa da Bertram (1995), Landry ve MacLean (1991), Dallmayr (1987) ve Townshend (2004) gibi akademisyenler, teorilerinin teorik tutarlılığı ve siyasi uygulanabilirliği konusunda endişelerini dile getirmişlerdir. Bu makale bu eleştirileri ele almakta ve temelciliği reddetmelerinin sınırlamalarını, radikal demokratik projelerinin potansiyel göreliliğini ve hegemonya kavramlarının sonuçlarını ele almaktadır. Bu bakış açılarını sentezleyerek Laclau ve Mouffe’un yaklaşımının güçlü ve zayıf yönlerini ve çağdaş siyasal mücadelelerdeki önemi değerlendirilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Hegemonya
• Post-Marksizm
• Radikal Demokrasi
• Kimlik Politikası
• Söylem

DISCOURSE, HEGEMONY, AND RADICAL DEMOCRACY: A CRITICAL EXAMINATION OF LACLAU AND MOUFFE’S POST-MARXISM

Öz

This article critically examines Ernesto Laclau and Chantal Mouffe’s post-Marxist discourse theory and focuses on their redefinition of hegemony and radical democracy. Departing from classical Marxism, Laclau and Mouffe argue that social struggles are constituted through discursive articulations rather than economic structures. They replace class essentialism with contingent political formations. While their framework has been influential in political theory, scholars such as Bertram (1995), Landry and MacLean (1991), Dallmayr (1987), and Townshend (2004) have raised concerns regarding its theoretical coherence and political applicability. This article engages with these critiques and addresses the limitations of their rejection of foundationalism, the potential relativism of their radical democratic project, and the implications of their concept of hegemony. By synthesizing these perspectives, I evaluate the strengths and weaknesses of Laclau and Mouffe’s approach and its relevance in contemporary political struggles.

Anahtar Kelimeler

• Hegemony
• Post-Marxism
• Radical Democracy
• Identity Politics
• Discourse

Kaynakça

1. Bertram, B. (1995). New reflections on the ‘revolutionary’ politics of Ernesto Laclau and Chantal Mouffe. boundary 2, 22(3), 81–110.
2. Büyükbay, C. (2025). Homo putans: Supposing and existence. Integrative Psychological and Behavioral Science, 59, 29.
3. Dallmayr, F. (1987). Hegemony and democracy: A review of Laclau and Mouffe. Political Theory, 15(3), 284–296.
4. Laclau, E. (2005). On populist reason. London: Verso.
5. Laclau, E. & Mouffe, C. (1985). Hegemony and socialist strategy: Towards a radical democratic politics. London: Verso.
6. Landry, D. & MacLean, G. (1991). Rereading Laclau and Mouffe. Rethinking Marxism, 4(4), 41–60.
7. Mouffe, C. (2000). The democratic paradox. London: Verso.
8. Mouffe, C. (2005). On the political. London: Routledge.

9. Mouffe, C. (2018). For a left populism. London: Verso.
10. Townshend, J. (2004). Laclau and Mouffe’s hegemonic project: The story so far. Political Studies, 52(2), 269–288.