Treatment of Selective Mutism with Non-Directive Play Therapy Techniques (Case Report)

Öz

Selective Mutism is a diagnostic group that can be encountered while working with children in the mental health field. While children in this diagnostic group have different characteristics, generally they often talk to some people in their immadiate surroundings and don’t talk to rest of them. This situation prevents children from communicating with their social environment and negatively impacts their social emotional development. At the same time, the situation can be quite challenging for the people around the child (parents, teachers, etc.). Different treatment approaches can be applied in Selective Mutism, which is under the title of Anxiety Disorders in DSM-5. This study handle to a 20-session Non-Directive play therapy with a child who has been diagnosed with “Selective Mutism” at the age of 4. The play has been used as a therapeutic tool by different theories. Non-Directive play therapy is also based on counselor centered psychotherapy. It is thought to be particularly beneficial in terms of not forcing children to talk and providing a safe space for expressing themselves to the child. The purpose of this study is to reach to highly resistant diagnostic group and eventually share the positive results in their treatments.

Anahtar Kelimeler

• Children,Play Therapy

Selektif Mutizm Vakasının Yönlendirilmemiş Oyun Terapisi Teknikleri ile Sağaltımı (Olgu Sunumu)

Öz

Selektif Mutizm ruh sağlığı alanında çocuklar ile çalışırken karşılaşılabilecek bir tanı grubudur. Bu tanı grubundaki çocuklar birinden farklı özelliklere sahip olmakla birlikte genellikle yakın çevrelerinden bazı kişiler ile konuşup bazıları ile konuşmamaktadırlar. Bu durum çocuğun sosyal çevresiyle iletişim kurmasını engellemekte ve sosyal duygusal gelişimini olumsuz etkilemektedir. Aynı zamanda çocuğun yakın çevresindeki kişiler (anne-babası ve öğretmeni vb.) için de durum oldukça zorlayıcı olabilmektedir. DSM-5’te Kaygı Bozuklukları başlığının altında yer alan Selektif Mutizmde farklı tedavi yaklaşımları uygulanabilmektedir. Bu çalışmada, 4,5 yaşında “Selektif Mutizm “ tanısı almış bir çocukla yapılan ve 20 seans süren yönlendirilmemiş oyun terapisinden bahsedilmektedir. Oyun, farklı kuramlar tarafından terapötik bir araç olarak kullanılmıştır. Yönlendirilmemiş oyun terapisi de danışan merkezli psikoterapiyi temel almaktadır. Özellikle bu çocuklarda konuşmaya zorlamaması ve çocuğa kendini ifade etmek için güvenli bir alan sağlaması açısından faydalı olacağı düşünülmektedir. Oldukça dirençli oldukları gözlemlenen bu tanı grubuna ulaşmak ve tedavilerinde olumlu sonuçları paylaşmak amacıyla bu çalışma hazırlanılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Çocuk,Oyun Terapisi

Kaynakça

1. American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (DSM-5®). American Psychiatric Pub.
2. Anstendig, K. (1998). Selective mutism: A review of the treatment literature by modality from 1980–1996. Psychotherapy: Theory, Research, Practice, Training, 35(3), 381-391.
3. Axline, V. M. (1948). Play therapy and race conflict in young children. The Journal of Abnormal and Social Psychology, 43(3), 300-310.
4. Kolvin, I., ve Fundudis, T. (1981). Elective mute children: Psychological development and background factors. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 22(3), 219-232.
5. Kussmaul, A. (1877). Word deafness and word blindness. Cyclopaedia of the Practice of Medicine. New York, NY: William Wood, 770-778.
6. Landreth, G. ve Bratton, S. (1999). Play therapy. ERIC Digest.
7. Leonard, H. L. ve Topol, D. A. (1993). Selective mutism. Child and Adolescent Psychiatric Clinics of North America, 2(4), 695-707.
8. Öğretir, A. D. (2008). Oyun ve oyun terapisi. Gazi Üniversitesi Endüstriyel Sanatlar Eğitim Fakültesi Dergisi, 22, 94-100.

9. Richburg, M. L., ve Cobia, D. C. (1994). Using behavioral techniques to treat elective mutism: A case study. Elementary School Guidance & Counseling, 28(3), 214-220.
10. Russ, S. W. (2003). Play and Creativity: Developmental Issues. Scandinavian Journal of Educational Research, 47(3), 291-304.
11. Schaefer, C. E. (2013). Oyun terapisinin temelleri. Çev: Banu Tortamış Özkaya.
12. Spasaro, S., ve Schaefer, C. E. (1999). Refusal to speak: Treatment of selective mutism in children. Jason Aronson Incorporated.
13. VanFleet, R., Sywulak, A. E., ve Sniscak, C. C. (2011). Child-centered play therapy. Guilford Press.
14. Weininger, O. (1987). Selective mute children: A therapeutic approach. Journal of the Melanie Klein Society, 5, 25-42.