Mother’s Past, Child’s Future

Öz

When working with children and parents in the psychotherapy process, one of the most frequently encountered problems is that the parent has difficulty assuming the ideal self-object task, even if it is taught. When working with parents, the psychotherapist makes analyzes and evaluations about the family dynamics. After applying various tests and clinical interviews, therapist comes up with a formulation and the therapy process is based on that. Initially the family is informed about the therapist’s observations and a psycho-education program, which is designed for the family’s specific needs, is started. Our clinical experience shows us that in some cases psycho-education program by itself is not sufficient to resolve the problem. Once we investigate deeper, we find out that the mother’s past and her object relations are triggered through her relationship with her child. Therefore becoming more educated via psycho-education is overshadowed by the traces of the mother’s upbringing. In this paper we aim to show child related problems are resolved better when working with the mother individually. Pscho-education program becomes more effective when the mother starts her own individual therapy and work on her own object relations and attachment history. By providing case studies from our clinical experience, we aim to show how working through with the mother’s past with an integrative psychotherapy approach contributes to child recovery. When using an integrative approach we use; Psychodynamic Theory (Freud, Erikson), Object Relations Theory (Klein, Kernberg, Masterson), Attachment Theory (Bowlby, Ainsworth), Emotion Focused Therapy (Greenberg), and Self Psychology (Kohut).

Anahtar Kelimeler

• Family Counseling,Integrative Psychotherapy

Annenin Geçmişi, Çocuğun Geleceği

Öz

Psikoterapi sürecinde çocuk ve aile ile çalışırken, sıklıkla karşılaşılan problemlerden biri, ebeveynin ideal kendilik nesnesi görevini, kendisine öğretilse dahi üstlenmekte zorlanmasıdır. Uygulama alanında psikoterapist, aile ile ilgili analiz ve değerlendirmeler yapar, çeşitli testler ve klinik görüşme sonrası, aile ile ilgili formülasyonu oluşur. Bu formülasyon çerçevesine göre bir süreç başlar. Aileyle gerekli paylaşımlar yapılır, gerekli terapötik müdahaleler düzenlenir, planlanır, uygun görülen psiko eğitimler verilir ve başvuru problemi, psikoterapistin diliyle yeniden yorumlanarak izah edilir.  Çalışmalarımızda görüyoruz ve fark ediyoruz ki tüm bu izahların, psiko eğitim bağlamında verilen bilginin yararı bazı noktalarda tıkanmaktadır. Ve süreçte tekrar fark ediyoruz ki; annenin nesne ilişkisi, çocuk ile ilişkisi üzerinden aktifleşmekte, bu nedenle verilen psiko eğitim ya da bilgi, bu canlı ve güçlü kabul ettiğimiz nesne ilişkisinin etkisinde kaybolmaktadır. Annenin nesne ilişkisinin, annelik etme şekline yansımalarına; alanda çalışan terapistler olarak, gözlemlerimiz, vaka örneklerimiz ve öznel yorumlarımız üzerinden, bütüncül bakış açısı temel alınarak, daha yakından bakmaya çalıştık. Ağırlıklı olarak annenin nesne ilişkisi ve bağlanma stilinin, çocuğu ile bağlanma stiline nasıl yansıdığını, çocukla oluşan taze nesne ilişkisini nasıl oluşturduğunu, deneyime dayalı, incelemeye çalıştık. Bu çalışmamızda, Annenin geçmişinin, çocuğun geleceğine nasıl şekil verdiği üzerine düşünürken, anne ile, annenin nesne ilişkilerine odaklı bireysel psikoterapi çalışmalarının sürece katkısını, bütüncül psikoterapinin bakış açısı çerçevesinde anlamaya çalışmaktayız

Anahtar Kelimeler

• Aile Danışmanlığı,Bütüncül Psikoterapi

Kaynakça

1. Ainsworth, M. S., Blehar, M. C., Waters, E., ve Wall, S. (1978). Patterns of attachment: A psychological study of the strange situation. Hillsdale, NJ: Erlbaum.
2. Bowlby, J. (2014). Güvenli bir Dayanak: Ebeveyn Çocuk Bağlanması ve Sağlıklı İnsan Gelişimi (S. Güneri, çev.). İstanbul: Psikoterapi Enstitüsü Eğitim Yayınları.
3. Erikson, E. H. (2014). İnsanın sekiz evresi (G. Akkaya, çev.) Okuyan Us Yayınları.
4. Fonagy, A., Bateman, W.A., ve Allen, C. G. (2013). Klinik Uygulamada Zihinselleştirme (S. Yelkener, çev.). İstanbul: Psikoterapi Enstitüsü Eğitim Yayınları.
5. Freud, A. (2015). Ben ve savunma mekanizmaları (Y. Erim, çev.). İstanbul: Metis Yayınları.
6. Greenberg, L. S. (2012). Duygu odaklı terapi (S. Kızıltaş, çev.). İstanbul: Psikoterapi Enstitüsü Eğitim Yayınları.
7. Kernberg, O. (2000). Sapıklıklarda ve kişilik bozukluklarında saldırganlık (M. B. Büyükkal, çev.). İstanbul: Metis Yayınları.
8. Klein, M. (2016). Haset ve şükran (O. Koçak ve Y. Erten, çev.). İstanbul: Metis Yayınları.

9. Kohut, H (2012). Psikanaliz nasıl sağaltır? (F. B. Helvacıoğlu, çev.). İstanbul: Psikoterapi Enstitüsü Eğitim Yayınları.
10. Kohut, H. (2015). Kendiliğin çözümlenmesi (C. Atbaşoğlu, B. Büyükkal, C. İşcan, çev.). İstanbul: Metis Yayınları.
11. Marmarosh, C. L. ve Mann, S. (2014). Patients’ selfobject needs in psychodynamic psychotherapy: how they relate to client attachment, symptoms, and the therapy alliance. Psychoanalytic Psychology, 31(3), 297-313.
12. Masterson. J. F. ve Liberman, A. R. (2012). Terapistler için Kişilik Bozulukları Rehberi. İstanbul: Psikoterapi Enstitüsü Eğitim Yayınları.
13. Özakkaş, T. (2013). Bütüncül psikoterapi (5. baskı). İstanbul: Litera Yayıncılık.
14. Schore, A. N. (2002). Advances in neuropsychoanalysis, attachment theory, and trauma research: Implications for self psychology. Psychoanalytic Inquiry, 22(3),433-484.
15. Schore, A. N. (2016). Affect regulation and the origin of the self: the neurobiology of emotional development. Routledge.
16. T. (2016, Şubat 18). Alfred ve gölgesi - duygular hakkında kısa bir film www.psikoterapi.com. Ağustos 27, 2017, Erişim adresi https://www.youtube.com/watch?v=AUv7XZtBW64&t=11s
17. R. (2012, Aralık 31). Ainsworth Strange Situation. Ağustos 27, 2017, Erişim adresi: https://www.youtube.com/watch?v=s608077NtNI Secure, Insecure, Avoidant Ambivalent Attachment in Mothers Babies. (2013, Kasım 05). Ağustos 27, 2017, Erişim adresi: https://www.youtube.com/watch?v=DRejV6f-Y3c