Seroprevalence of Hepatitis B and Hepatitis C in Inpatients for Alcohol and Drug Addiction Treatment in the Psychiatry Clinic of a Private Hospital

Öz

Aim: Hepatitis B (HBV) and hepatitis C virus (HCV) infections pose a serious health problem in our country as well as all over the world. The main transmission routes of these agents include parenteral contact with infected blood or body fluids (percutaneous injury), sexual transmission, and contact with blood and body fluids of infected people. Accordingly, people with drug abuse are an important risk group for these infections. The number of studies in this field in Turkish context is limited. In this study, we aimed to evaluate the seroprevalence of HBV and HCV in inpatients for alcohol and substance addiction treatment in a private hospital psychiatry clinic. Materials-Methods: This retrospective study relied on the files of the patients who were hospitalized in the Alcohol and Substance Treatment Clinic in the sense that the results of HBsAg, anti-HBs, and anti-HCV parameters were evaluated retrospectively from the hospital automation system. Results: Of the 568 patient included in the study, 154 (27.1%) were female, 414 (72.9%) were male, and the mean age was 35 (18-88). Findings revealed that 7 (1.23%) of the patients were positive for HBsAg, 229 (40.4%) for anti-HBs, and 41 (7.21%) for anti-HCV. There was no significant difference between HBsAg and Anti-HCV positivity rates by gender. Conclusion: In our study, anti-HCV positivity was detected at a very high rate (7.21%). It can be concluded that the evaluation of these people in terms of test accuracy with HCV RNA as well as treating the infections detected in this group with effective new generation antivirals will also be beneficial with respect to reducing the number of people who can transmit the infection.

Anahtar Kelimeler

• Drug abuse
• Hepatitis B
• Hepatitis C
• seroprevalence

Bir Özel Hastane Psikiyatri Kliniği’nde Alkol ve Madde Bağımlılığı Tedavisi Almak İçin Yatarak Tedavi Gören Hastalarda Hepatit B ve Hepatit C Seroprevalansı

Öz

Amaç: Hepatit B (HBV) ve hepatit C virüsü (HCV) enfeksiyonları, tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de oldukça önemli bir sağlık sorunudur. Bu etkenlerin başlıca bulaşma yolları, enfekte kan veya vücut sıvılarıyla parenteral temas (perkütan yaralanma), cinsel yolla bulaş ve enfekte kişilerin kan ve vücut sıvılarıyla temastır olup, madde kullanımı olan kişiler bu enfeksiyonlar açısından önemli bir risk grubudur. Ülkemizden bu alanda yapılmış çalışma sayısı sınırlıdır. Bu çalışmada, özel bir hastanede bir özel hastane psikiyatri kliniğinde alkol ve madde bağımlılığı tedavisi almak için yatarak tedavi gören hastalarda HBV ve HCV seroprevalansını değerlendirmeyi amaçladık. Gereç-Yöntem: Retrospektif olan bu çalışmada, Alkol ve Madde Tedavi Kliniğinde yatarak tedavi gören hastaların dosyaları, HBsAg, anti-HBs ve anti-HCV parametrelerinin sonuçları hastane otomasyon sisteminden retrospektif olarak değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya alınan 568 hastanın 154 (%27,1)’ü kadın, 414 (%72,9)’ü erkek ve yaş ortalaması 35 (18-88) idi. Hastaların 7 (%1,23)’sinde HBsAg, 229 (%40,4)’unda anti-HBs, 41 (%7,21)’inde anti-HCV pozitifliği saptandı. Cinsiyetlere göre HBsAg ve Anti-HCV pozitifliği oranları arasında fark yoktu. Sonuç: Çalışmamızda anti-HCV pozitifliği oldukça yüksek bir oranda (%7,21) saptandı. Bu kişilerin HCV RNA ile test doğruluğu açısından değerlendirilmesi ve yine bu grupta saptanan enfeksiyonların etkin yeni nesil antiviraller ile tedavi edilmesi enfeksiyonu bulaştırabilecek insan sayısını azaltmak açısından da yararlı olacaktır.

Anahtar Kelimeler

• Madde bağımlılığı
• Hepatit B
• Hepatit C
• seroprevelans

Kaynakça

1. Alter MJ. Epidemiology of hepatitis C virus infection. World J Gastroenterol 2007; 13:2436–2441.
2. Amon JJ, Garfein RS, Ahdieh-Grant L, et al. Prevalence of hepatitis C virus infection among injection drug users in the United States, 1994–2004. Clin Infect Dis 2008; 46:1852–1858.
3. Ferreira RC, Rodrigues FP, Teles SA, et al. Prevalence of hepatitis B virüs and risk factors in Brazilian non-injecting drug users. J Med Virol 2009; 81:602–609.
4. https://www.cdc.gov/hepatitis/populations/idu.htm [Erişim tarihi: 15 Kasım 2021].
5. Demiralay Ş, Keser İ, Güven M. Özel bir hastanenin psikiyatri servisinde bağımlılık tedavisi alan hastaların sosyodemografik ve klinik özelliklerinin retrospektif analizi. Klinik Psikiyatri 2021; 24:383-393.
6. Altuğlu İ, Tanyeri S, Zeytinoğlu A, et al. Madde kullanımı olan olgularda HBsAg, Anti-HCV ve Anti-HIV seroprevalansı: retrospektif bir değerlendirme. Arch Neuropsychiatry 2019; 56: 186-190.
7. Dağlı Ö. Screening of hepatitis and HIV infections in an alcohol and drug addiction treatment center. Pamukkale Tıp Dergisi 2020; 13(1):177-186.
8. Nelson PK, Mathers BM, Cowie B, et al. Global epidemiology of hepatitis B and hepatitis C in people who inject drugs: results of systematic reviews. Lancet 2011; 378:571-583.

9. Holmberg SD, Spradling PR, Moorman AC, et al. Hepatitis C in the United States. N Engl J Med 2013; 368:1859- 1861.
10. Yıldırım D, Hasbek M, Alkan S, et al. Relationship Between HCV RNA and Serum Alanine Aminotransferase and HCV Genotype Distribution. J Clin Anal Med 2015;6(6):1-3.
11. Ghaderi-Zefrehi H, Gholami-Fesharaki M, Sharafi H, et al. The Distribution of Hepatitis C Virus Genotypes in Middle Eastern Countries: A Systematic Review and Meta-Analysis. Hepat Mon 2016;16(9): e40357.
12. Evren C, Bilici R, Ucbilek E, et al. A call for action for hepatitis C infection among people who inject drugs in Turkey. Dusunen Adam The Journal of Psychiatry and Neurological Sciences 2017; 30:271-277.
13. Scheinmann R, Hagan H, Lelutiu-Weinberger C, et al. Non-injection drug use and Hepatitis C Virus: a systematic review. Drug Alcohol Depend 2007;89(1):1-12.
14. Shayan SJ, Nazari R, Kiwanuka F. Prevalence of HIV and HCV among injecting drug users in three selected WHO-EMRO countries: a meta-analysis. Harm Reduct J 2021;18(1):59.
15. Aceijas C, Rhodes T. Global estimates of prevalence of HCV infection among injecting drug users. Int J Drug Policy 2007;18(5):352–358.