Pitriyazis Rosea Olgularında Otoimmün Belirteçlerin Araştırılması
Öz
Giriş ve Amaç: Pitriyazis rosea (PR), ilk olarak 1798’de tanımlanmış; akut, kendini sınırlayan bir papulo skuamöz deri hastalığıdır. Etiyolojisi halen açıklığa kavuşmamış olan PR, ilk tanımlandığından beri enfeksiyöz ajanlarla bağlantısından şüphelenilip bu konuda birçok araştırmanın yapıldığı, ancak kesin bir sonuca varılamadığı bir hastalıktır. Etiyopatogenezdeki rolleri açısından otoimmünite, genetik yatkınlık ve atopi ise halen araştırılmakta olan diğer faktörlerdir. Bu çalışmada PR etyopatogenezinde otoimmünitenin rolünü değerlendirmek amacı ile tanı alan hastalarda (anti-nükleer antikor) ANA prevalansının araştırılması amaçlanmıştır.
Materyal ve metod: Bu çalışmada, PR tanısı almış 46 hasta ve 26 sağlıklı kontrol dahil edilmiş olup bireylerde kanda, otoimmün belirteçlerden tarama testi olarak kabul edilen anti-nükleer antikor(ANA- indirect İFA Hep-2 BioSystemsᴿ) prevalansı araştırılmıştır. ANA pozitiflerde antistreptolizin-o (ASO), C-reaktif protein (CRP), romatoid faktör (RF), IgG, IgM, IgA, kompleman 3 ve 4 (C3 ve C4) düzeyleri de nefelometrik yöntemle; anti SSA (Ro), anti SSB (La), anti dsDNA, antihiston, anti U1RNP, anti Jo1, anti sentromer, anti-Scl-70, antisentromer antikor (ANCA), anti mitokondriyal, anti düz kas, anti Rib P protein, anti tiroglobulin (anti TG), anti tiroid peroksidaz antikor (anti TPO) testleri de immünblotting yöntemiyle araştırılmıştır.
Bulgular: PR’lı hastaların 4’ünde(%8,7) ANA (+) iken kontrol grubunda hepsi negatif saptanmış olup gruplar arası fark anlamlı bulunmuştur(p<0.05). Ancak istatistiksel olarak ANA pozitifliği ile PR arasında anlamlı ilişki bulunmamıştır.
Sonuç: Çalışmamızda PR hastalarında saptanan ANA prevalansı istatistiksel olarak anlamlı bulunsa da toplumda sağlıklı kişilerde de beklenen ANA prevalansı (%4-5) benzer oranlarda saptanabildiği için PR patogenezinde otoimmünitenin rolünü inceleyen daha geniş kapsamlı çalışmalara gereksinim vardır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- 1.Pityriasis rosea. Appearance and distribution of macules aid diagnosis. Karnath B, Hussain N, Bevin M. Postgrad Med. 2003 May;113(5):93-4, 97.
- 2. Braun Falco O, Plewig G, Wolff HH, Burgdorf WHC. Dermatology. 2nd ed. Springer, Berlin, 2000; chapter 14: 435-439.
- 3.Atypical presentations of pityriasis rosea: case presentations. Chuh A, Zawar V, Lee A.J Eur Acad Dermatol Venereol. 2005 Jan;19(1):120-6.
- 4. Mosher DB, Fitzpatrick JB, Ortanne JP, Hori Y. Pityriasis Rosea. In: Freedberg IM, Eisen AZ, Wolff K, Austen KF, Goldsmith LA, Katz SF, Fitzpatrick JB, editors. Dermatology in general medicine. 6th ed. New York : McGraw Hill Company, 2004; 617-622.
- 5.Recent upper respiratory tract infection and pityriasis rosea: a case-control study of 249 matched pairs. Chuang TY, Perry HO, Ilstrup DM, Kurland LT. Br J Dermatol. 1983 May;108(5):587-91.
- 6.Pityriasis rosea--evidence for and against an infectious aetiology. Chuh A, Chan H, Zawar V. Epidemiol Infect. 2004 Jun;132(3):381-90.
- 7.Pityriasis rosea is associated with systemic active infection with both human herpesvirus-7 and human herpesvirus-6. Watanabe T, Kawamura T, Jacob SE, Aquilino EA, Orenstein JM, Black JB, Blauvelt A. J Invest Dermatol. 2002 Oct;119(4):793-7.
- 8.Human herpesvirus 7 in pityriasis rosea. Drago F, Ranieri E, Malaguti F, Losi E, Rebora A. Lancet. 1997 May 10;349(9062):1367-8.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Klinik Tıp Bilimleri
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yayımlanma Tarihi
30 Nisan 2019
Gönderilme Tarihi
30 Mart 2019
Kabul Tarihi
22 Nisan 2019
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2019 Cilt: 3 Sayı: 1