An Evaluation of the Internalism-Externalism Debate in terms of Epistemic Defeaters and Basing Relation

Öz

Internalism and externalism are opposing approaches to how epistemic statuses are acquired. Internalists evaluate epistemic statuses in relation to the subject’s perspective, while externalists argue that epistemic statuses are independent of the subject’s perspective. These two currents of contemporary epistemology also hold different positions on how statuses are lost, in addition to how they are acquired. Beliefs, information, or true propositions that lead to the loss of an epistemic status are referred to as epistemic defeaters. A theory must be able to explain not only how epistemic status are acquired but also how it can be lost. However, explanations of the nature of epistemic defeaters present difficulties for these theories. This study examines the difficulties that epistemic defeaters pose for internalist and externalist theories and argues that these theories actually have different epistemic goals. Specifically, the role of epistemic defeaters is attempted to be explained through the connection between propositional and doxastic justification. The subject must possess objectively strong evidence and base their beliefs solely on this evidence. Accordingly, a justification relationship in necessary between the evidence a subject possesses and the reasons they use for their belief. While internalist and externalist approaches may not agree on the direction of this relationship, they agree on its existence. However, the problems they face stem from this. Because the basing relation between the two ways of justification is related to different epistemic situations. Once this independence is accepted, a new understanding on the nature of the debate can be developed.

Anahtar Kelimeler

• Internalism
• Externalism
• Epistemic Defeaters
• Basing Relation
• Justification

Epistemik Sarsıcılar ve Temellendirme İlişkisi Bakımından İçselcilik-Dışsalcılık Tartışması Üzerine Bir Değerlendirme

Öz

İçselcilik ve dışsalcılık epistemik statülerin nasıl kazanıldığı konusunda birbirine karşıt görüşlere sahip yaklaşımlardır. İçselciler epistemik statüleri öznenin perspektifiyle ilgili değerlendirirken dışsalcılar epistemik statülerin öznenin perspektifinden bağımsız olduğunu ileri sürmektedir. Çağdaş epistemolojinin bu iki akımı statülerin nasıl kazanıldığının yanı sıra nasıl kaybedildiği hakkında da farklı pozisyon benimserler. Bir epistemik statünün ortadan kalkmasına neden olan inanç, enformasyon veya doğru önermeler epistemik sarsıcılar olarak isimlendirilir. Bir teori epistemik statülerin nasıl kazanıldığıyla birlikte nasıl kaybedilebileceğini de açıklayabilmelidir. Fakat epistemik sarsıcılara dair açıklamalar söz konusu teoriler için güçlükler ortaya çıkarmaktadır. Bu çalışmada epistemik sarsıcıların içselci ve dışsalcı teorileri hangi güçlüklerle karşı karşıya bıraktığı incelenmekte ve aslında teorilerin birbirinden farklı epistemik hedefleri olduğu iddia edilmektedir. Şöyle ki, epistemik sarsıcıların rolü önermesel ve doxastic gerekçelendirme arasındaki ilişki yoluyla açıklanmaya çalışılmaktadır. Özne hem objektif anlamda iyi delillere sahip olmalı hem de geliştirdiği inancı yalnızca bu delillere dayanmalıdır. Buna göre bir öznenin sahip olduğu deliller ile inancı için kullandığı sebepler arasında bir temellendirme ilişkisi gereklidir. İçselci ve dışsalcı yaklaşımlar bu ilişkinin yönü için aynı görüşte olmasalar da ilişkinin olması konusunda aynı fikirdedir. Ancak karşı karşıya kaldıkları problemler bundan kaynaklanır. Çünkü gerekçelendirmenin iki yolu arasındaki temellendirme ilişkisi farklı epistemik durumlarla ilgilidir. Bu bağımsızlık kabul edildiğinde tartışmanın mahiyeti üzerine yeni bir bakış açısı geliştirilebilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• İçselcilik
• Dışsalcılık
• Epistemik Sarsıcılar
• Temellendirme İlişkisi
• Gerekçelendirme

Etik Beyan

Araştırma ve Yayın Etiğine Uyulmuştur.

Kaynakça

1. Audi, R. (2011). Epistemology. New York: Routledge.
2. Batak, K. (2008). Epistemik içselcilik ve dışsalcılık. KSÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi, 12, 39- 84.
3. Bergmann, M. (2005). Defeaters and higher-level requirements. The Philosophical Quarterly, 55 (220), 419-436.
4. Bergmann, M. (2006). Justification without awareness: A defense of epistemic externalism. New York: Oxford University Press.
5. Bonjour, L. (1980). Externalist theories of empirical knowledge. Midwest Studies in Philosophy, 5 (1), 53-73.
6. Christensen, D. (2010). Higher-order evidence. Philosophy and Phenomenological Research, 81 (1), 185-215.
7. Christensen, D. (2011). Disagreement, question-begging and epistemic self-criticism. Philosophers Imprint, 11 (6), 1-22.
8. Christensen, D. (2019). Formulating independence. M. Skipper & A. Steglich-Petersen (Ed.). Higher-Order Evidence: New Essays…içinde (ss. 11-34). Oxford: Oxford University Press.

9. Coates, A. (2012). Rational epistemic akrasia. American Philosophical Quarterly, 45 (2), 113-124.
10. Evans, I. (2013). The problem of the basing relation. Synthese, 190, 2943-2957.
11. Feldman, R. (1981). Fallibilism and knowing that one knows. The Philosohpical Review, 90 (2), 266-282.
12. Feldman, R. (1993). Proper functionalism. Nous, 27 (1), 34-50.
13. Feldman, R. (2005). Respecting the evidence. Philosophical Perspectives, 19, 95-119.
14. Feldman, R. (2014). Justufication is internal. M Steup, J. Turri, E. Sosa (Ed.). Contemporary Debates in Epistemology…içinde (ss. 337-350). Malden: Wiley Blackwell.
15. Gettier, E. (1963). Is justified true belief knowledge? Analysis, 23 (6), 121-123.
16. Goldman, A. I. (1979) What is justified belief? G. S. Pappas (Ed.). Justification and Knowledge: New Studies in Epistemology…içinde (ss. 1-25). Boston: D. Reidel.
17. Goldman, A. I (1986). Epistemology and cognition. Cambridge: Harvard University Press.
18. Grundmann, T. (2009). Reliabilism and the problem of defeaters. Grazer Philosophische Studien, 79 (1), 65-76.
19. Harman, G. (1977). Thought. New Jersey: Princeton University Press.
20. Janvid, M. (2017). Defeater goes external. Philosophia, 45, 701-715.
21. Kelly, T. (2005). The Epistemic significance of disagreement. Gendler, T. S. and Hawthorne, J. (Ed.). Oxford Studies in Epistemology Volume 1…içinde (ss. 167-194). New York: Oxford University Press.
22. Kelp, C. (2023). The Nature and normativity of defeat. Cambridge: Cambridge University Press.
23. Kornblith, H. (2017) Doxastic justification is fundamental. Philosophical Topics, 45 (1), 63- 80.
24. Lackey, J. (2008). Learning from words: Testimony as a source of knowledge. New York: Oxford University Press.
25. Lasonen-Aarnio, M. (2014). Higher order evidence and the limits of defeat. Philosophy and Phenomenological Research, 88 (2), 314-345.
26. Lehrer, K. (1979). The Getttier problem and the analysis of knowledge. G. S. Pappas (Ed.). Justification and Knowledge: New Studies in Epistemology…içinde (ss. 65-78). Boston: D.Reidel.
27. Lycan, W. G. (1977). Evidence one does not possess. Australasian Journal of Philosophy, 55 (2), 114-126.
28. Mehdiyev, N. (2011). İçselcilik ve dışsalcılık tartışmasına uzlaşmacı bir yaklaşım. N. Mehdiyev (Ed.). Çağdaş Epistemolojiye Giriş…içinde (ss. 201-210). İstanbul: İnsan yayınları.
29. Moretti, L. & Piazza, T. (2018). Defeaters in current epistemology: Introduction to the special issue. Synthese, 195, 2845-2854.
30. Plantinga, A. (1993). Warrant and proper function. New York: Oxford University Press.
31. Pollock, J. L. (1974). Knowledge and justification. New Jersey: Princeton University Press.
32. Pritchard, D. (2016) Epistemology. New York: Palgrave Macmillian.
33. Schroeder, M. (2015a). What makes reasons sufficient? American Philosophical Quarterly, 52 (2), 159-170.
34. Schroeder, M. (2015b). Knowledge is belief for sufficient (objective and subjective) reason. T. S. Gendler ve J. Hawthorne (Ed.). Oxford Studies in Epistemology Volume 5…içinde (ss. 226-252). Oxford: Oxford University Press
35. Turri, J. (2010). On the relationship between propositional and doxastic justification. Philosophy and Phenomenological Research, 80(2), 312-326.