Öğretmen Eğitimi Üzerine Düşünceler

Öz

Genel olarak ülkemizde yaşadığımız gelişmeler göz önüne alındığında, ‘Öğretmen Eğitimi’ konusu, şimdiye kadar yapılanları değerlendirme ve yapılacaklara ışık tutma açısından güncel bir önem taşımakta. Bu alandaki gelişmeler bazı ortak özellikler taşıyor. Bu özelliklerden ilki Türkiye’nin öğretmen eğitimi alanında köklü bir tarihe sahip olması. İkinci olarak, yapılan bazı uygulamaların kendimize özgü modellerden çıktığı ve genelde bu modellerin uygulanmaya kondukları zaman dilimlerinde, tahminlerin aksine batı ülkelerinin önünde olduğu. Üçüncü özellik ise toplumsal mutabakata varamadığımız zamanlarda eski uygulamaların sonuçlarını değerlendirmeden, yeni uygulamalara geçmemiz ve bu geçişlerin bilimsel temellere göre değil, esen politik rüzgârlara göre gerçekleşmesi. Son olarak ise, karar vermede çözümsüzlüklerle karşılaştığımızda, kendimize ait olmayan modelleri, kendi kaynaklarımız ve gereksinimlerimizi göz önünde bulundurmadan batıdan ithal ettiğimizde yaşadığımız sorunlar. Bunları belgelerle göstermek, umarım değişim sürecinde olduğumuz şu dönemde vereceğimiz kararların bilimsel veriler ışığında alınmasına yardımcı olur. Zira alınan politik kararlar, eğer bilimin epistemolojik düzeyiyle bağdaşmıyorsa, duvara çarpar. Öğretmen eğitimi tarihinde özgün modellerimiz olduğu gibi, bilimsel temeli zayıf taklit heveslerimizle oluşturduklarımız veya toplumsal mutabakat eksikliği nedeniyle çözümsüzlüklerle karşılaştığımızda, ithal etme sonucu oluşan uyumsuzluklarla duvara çarptığımız modeller de olmuştur. Bunlara beraberce bir göz atalım. 

Anahtar Kelimeler

• Öğretmen
• Eğitimi
• Düşünceler

Kaynakça

1. Atatürk’ün Söylev ve Demeçleri I. (1997). Atatürk Araştırma Merkezi, Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
2. Eğitim Programları ve Öğretim Alanı Profesörler Kurulu İlköğretim 1-5. Sınıflar Öğretim Programlarını Değerlendirme Toplantısı Sonuç Bildirgesi. (2 Aralık 2005). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi, Eğitim Fakültesi.
3. Green Paper on Teacher Education in Europe. (2000). F. Buchberger, B. P. Campos, D. Kallos, J. Stephenson (eds.). Sweden:
4. (http://tntee.umu.se/publications/greenpaper/greenpaper.pdf, Erişim tarihi 20 Kasım 2010).
5. Öğretmen Yetiştirme ve Eğitim Fakülteleri (1982-2007). (Temmuz 2007). T.C. Yükseköğretim Kurulu. Ankara.
6. Roller, S. (1980). Educational Goals. Goals of education: Generation and regeneration. Paris: UNESCO, 201-228.
7. Teacher Education in Europe: An ETUCE Policy Paper. (2008). (http://etuce.homestead.com/Publications2008/ETUCE_PolicyPaper_en_web.pdf, Erişim tarihi 20 Kasım 2010).
8. Yıldıran, G. (2011). Kuruluşlar Oluşumlar Veriler: Boğaziçi Üniversitesi Eğitim Fakültesi’nin Profiliyle Hikâyesi, 1973-1982, 1982-2002. İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi Matbaası, Yayın No: 1046.

9. Yıldıran, G., & Sezen, A. (2010). From State Ideology to Curricular Reform: The Case of Turkey 1919-1938. Deutschland: LAP LAMBERT Academic Publishing, pp. 321.
10. Yıldıran, G. (2006). MEB Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı Müfredat Değerlendirme Çalıştayı, Fen ve Teknoloji Programı Değerlendirme Komisyonu Raporu. Ankara: Başkent Öğretmenevi, 26-27 Haziran 2006.
11. Yıldıran, G. (2003). Boğaziçi Üniversitesi Eğitim Fakültesi öğretim üyesi Güzver Yıldıran’ın konuşması. Avrupa Birliği ve Eğitim. Ankara: Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yayınları, Yayın No: 192, 73-87.
12. Yükseköğretim Kurulu Başkanlığınca Eğitim Fakültelerinin Yapılandırma Çalışmaları Toplantısı. (10 Kasım 2009). Ankara, Yükseköğretim Kurulu.
13. Milli Eğitim Şurası Kararları. (1982). (http://ttkb.meb.gov.tr/secmeler/sura/11_sura.pdf, Erişim tarihi 20 Kasım 2010).
14. Milli Eğitim Şurası Kararları. (1996). (http://ttkb.meb.gov.tr/secmeler/sura/15_sura.pdf, Erişim tarihi 20 Kasım 2010).
15. Milli Eğitim Şurası Kararları. (2006). (http://ttkb.meb.gov.tr/secmeler/sura/17_sura.pdf, Erişim tarihi 20 Kasım 2010).
16. sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu. (1973). (http://personel.meb.gov.tr/daireler/mevzuat/mevzuatlar/milli_egitim_temel_kanunu_1739.pdf, Erişim tarihi 20 Kasım 2010).