Eski Türk Edebiyatı Derslerinde Kafiye Öğretimine Dair Öneriler
Öz
Türkiye’deki üniversitelerin Türk Dili ve Edebiyatı bölümlerinde kafiye konusu çoğunlukla modern Türk şiirinde kullanılan kurallarla öğretilmektedir. Bu durum klâsik Türk şiirinde de geçerlidir. Ancak klâsik şiirin kendine has bir kafiye bilgisi vardır. Arap alfabesine dayanan bu sistem, bu alfabe artık kullanılmadığı gerekçesiyle öğretilmemektedir. Bu yazıda, klâsik şiirde kafiye öğretiminin kendi kafiye kuralları kullanılarak yapılması görüşü dile getirilmiştir
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- ALPARSLAN, Ali (1988), Şeyh Galib, Kültür ve Turizm Bakanlığı, Ankara.
- AYYILDIZ, Mustafa ve BİRGÖREN, Hamdi (2005), Edebiyat Bilgi ve Teorileri, Akçağ Yayınevi, Ankara.
- Cemal Kurnaz, özellikle Şeyh Galib Divanı’nda mütekerrir musammatların terci-bent adıyla geçtiğini ve Abdülkadir Gürer’in hazırladığı Şeyh Galib Divanı’nda terci-bentler ve mütekerrir musammatların doğru bir biçimde tespit edildiğini söyler (Kurnaz ve Çeltik 2010: 346). Ancak bu teze ulaşılamadığı için nazım şekillerinin tespitinde nasıl bir yol takip edildiği ve hangi kafiye sisteminin kullanıldığı bilinmemektedir.
- CENGİZ, Halil Erdoğan (1986), “Divan Şiirinde Musammatlar”, Türk
- Dili 415-416-417, Türk Dil Kurumu, Ankara, s.291-429. DİLÇİN, Cem (1997), Örneklerle Türk Şiir Bilgisi, Türk Dil Kurumu, Ankara.
- DURMUŞ, İsmail (2001), “Kafiye”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam
- Ansiklopedisi, C. XXIV, s. 149-153. (ERGUN), Sadettin Nüzhet (1932), Şeyh Galip, Kanaat Kütüphanesi, İstanbul.
- GENÇ, İlhan (2008), Edebiyat Bilimi (Kuramlar-Akımlar-Yöntemler), İzmir.
- GÖLPINARLI, Abdülbaki (1985), Şeyh Galib Divanından Seçmeler,
- Kültür ve Turizm Bakanlığı, Ankara. İSEN, Mustafa (Ed.) (2009), Eski Türk Edebiyatı El Kitabı, Grafiker Yayınları, Ankara.