21. Yüzyılda Türkiye’nin Bilim İletişimi Uygulamaları Üzerine Bir Çalışma
Öz
Bilimin toplumların yaşamında merkezi bir konuma yerleşmesiyle, insanların bilim ve teknoloji ile ilgili konularda bilgiye ve bilimsel bakış açısına sahip olması zorunlu hale gelmiştir. Türkiye’nin akademik gündemine 1990’larda girmiş olan bilim iletişimi tam olarak 2004 yılında bir resmi politika olarak tescillenmiştir. Bu çalışmanın temel amacı, Türkiye’nin bilim iletişim politikalarının mevcut somut sonuçlarını ortaya koymaktır. Bu amaçla, önce bilim iletişimi ve ilgili kavramlar ile bilim iletişimin tarihsel gelişim süreci kısaca anlatılmıştır. Daha sonra Türkiye’de bilim iletişimi politikalarının tarihi özetlenmiş ve son olarak yeni bin yılda Türkiye’de kamu politikaları sonucu uygulamada olan bilim iletişimi formları olarak yazılı basın, televizyon, bilim merkezleri ve müzelerin bir derlemesi yapılmıştır. Çalışma göstermektedir ki Türkiye’de, bilimin olduğu kadar bilim iletişimi çalışmalarının da öncüsü TÜBİTAK (Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumu)’tır. Bilim iletişimcileri yetiştirilmesi hususunda ise 2018 yılında merkezi yerleştirme ile öğrenci alan 226 yükseköğretim kurumunun ders müfredatı incelenerek üniversitelerde “bilim iletişimi” eğitimi verilip verilmediği tespit edilmeye çalışılmış; 226 üniversitede 10 adet benzer içerikte derse rastlanmıştır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Akoğlu, A., 2011. Bilim İletişimi. Bilim ve Teknik, Ağustos, pp. 24-30.
- Anadolu Ajansı, 2019. Anadolu Ajansı Haber Akademisi. [Çevrimiçi] Available at: https://www.aa.com.tr/tr/haberakademisi/egitimler [Erişildi: 13 Temmuz 2019].
- Bauer, M. W. ve diğerleri, 2013. Global Science Journalism Report: Working Conditions & Practices, Professional Ethos and Future Expectations. [Çevrimiçi] Available at: http://eprints.lse.ac.uk/48051/1/Bauer_Global_science_journalism_2013.pdf [Erişildi: 5 Nisan 2019].
- Burakgazi, S. G., 2017. Kritik Olaylar, Politik Dokümanlar, Raporlar ve Araştırmalar Işığında Türkiye'de Bilim İletişimi. Selçuk İletişim, Temmuz, 10(1), pp. 232-261.
- Burns, T. W., O'Connor, D. J. & Stocklmayer, S. M., 2003. Science Communication: A Contemporary Definition. Public Understanding of Science, Issue 12, pp. 183-202.
- Cassany, R., Cortinas, S. & Elduque, A., 2018. Communicating Science: The Profile of Science Journalists in Spain. Merdia Education Research Journal, XXVI(55), pp. 9-17.
- Chin, C.-C., 2004. Museum Experience — a Resource for Science Teacher Education. International Journal of Science and Mathematics Education, 2(1), pp. 63-90.
- Dağtaş, E. & Yıldız, M. E., 2015. Türkiye'de Popüler Bilim Dergilerinin Eleştirel Ekonomi Politik Çözümlemesi: "Bilim ve Teknik" ile "Popular Science" Örnekleri. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, Aralık, Issue 24, pp. 56-86.
- Dursun, Ç., 2010. Dünyada Bilim İletişiminin Gelişimi ve Farklı Yaklaşımlar: Toplum İçin Bilimden Toplumda Bilime. Kurgu Online International Journal of Communication Studies, Cilt 2.
- Dursun, O., 2018. Bilim Gazeteciliğinde Popülaritenin ve Pozitif Bilimlerin Hegamonyası. İletişim Dergisi, Aralık, sayı 29 pp. 83-114.