Spor İşletmeleri Personelinin İş Yerlerindeki Örgütsel Çatışmaların Nedenleri ve Yönetilme Stillerine Yönelik Algıları

Öz

Çatışma, iş hayatının kaçınılmaz bir parçasıdır. Bu araştırmanın temel amacı, spor ve sağlıklı yaşam merkezi çalışanlarının işyerlerindeki çatışma nedenleri ve çatışma yönetim stratejilerine dair algıları belirlemektir. Bir diğer amaç ise çatışma nedenleri ile çatışma yönetim stratejileri arasındaki olası ilişkileri ortaya çıkarmaktır. Araştırmanın evrenini İzmir’de yer alıp bünyesinde en az 10 personel çalıştıran spor ve sağlıklı yaşam merkezlerinin iş görenleri oluşturmaktadır. Çalışmanın örneklemi, belirlenen ölçüte uygun olan spor ve sağlıklı yaşam merkezlerinin gönüllü katılım gösteren çalışanlarıdır. Katılımcılara ulaşmak için kolayda örnekleme ve ölçüt örnekleme yöntemleri bir arada kullanılmıştır. Veri toplama aşamasında, nicel araştırma yapabilmek amacıyla anket yönteminden yararlanılmıştır. Anket formu üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde araştırmacı tarafından oluşturulan kişisel bilgi formu, ikinci bölümde ÖÇNÖ (Örgütsel Çatışma Nedenleri Ölçeği), üçüncü bölümde ise ROCI-II (Rahim’in Örgütsel Çatışma Envanteri) bulunmaktadır. Verilerin analizi için Bağımsız Örneklem T Testi, Tek Yönlü Varyans Analizi ve Basit Korelasyon testi uygulanmıştır. Çatışma nedenlerine dair bulgularda cinsiyet değişkeni dışında hiçbir değişken açısından gruplar arasında anlamlı bir fark bulunmamaktadır. Ancak çatışma yönetimi stratejilerine dair yanıtlarda kazanılan ücret algısı, eğitim düzeyi, görev ve örgüte hizmet yılı değişkenleri açısından anlamlı farklılıklar bulunmaktadır. Ayrıca araştırma ölçeklerinin alt boyutları arasında zayıf ve çok zayıf düzeyde anlamlı ilişkiler bulunmaktadır. Sonuç olarak, spor ve sağlıklı yaşam merkezlerinde çalışanların örgütsel çatışma yönetimi stillerine yönelik algılarının, bağımsız değişken grupları arasında değişkenlik gösterebildiği fakat örgütsel çatışma nedenleri için aynı durumun geçerli olmadığı anlaşılmaktadır

Anahtar Kelimeler

• Spor işletmeleri,örgütsel çatışma,çatışma nedenleri,çatışma yönetimi

Sport Business Staff’s Perception Regarding The Reasons and Management Styles of Organizational Conflict

Öz

Conflict is an inevitable part of business life. The main aim of this study was to identify the perceptions of fitness center employees about the causes of conflict and conflict management strategies at their workplace. Also, another aim of the study was to detect a possible relationship between the causes of conflict and conflict management strategies. The population of the research is ten employees of the fitness centers that are in compliance with the determined criteria who voluntarily participate in the research in İzmir. In order to reach the participants, convenience sampling and criterion sampling methods are used together. Survey method was used to collect data. There were three parts in the questionnaire form. The first part was personel data form that was formed by the researcher. Organizational Conflict Causes Scale was located in the second part and Rahim’s Organizational Conflict Inventory was located in the thirth part. Descriptive Statistics Analysis, Independent-Samples T Test, One-Way ANOVA and Bivariete Correlation tests were conducted for data analysis. In conclusion, there is no significant difference found in responses of OCCS (Organizational Conflict Causes Scale) between the groups in terms of their demographic characteristics except by sex. However, there are significant differences between the groups in responses of ROCI-II (Rahim’s Organizational Conflict Inventory) by wage, education level, task and seniority in organization. Also, it is found that there are weak and very weak level correlation scores between subdimensions of the research scales. As a result, it was determined that the perceptions of employees of sport and fitness centers about organizational conflict management styles are changeable between independent variable groups but not about organizational conflict causes, especially for this study.

Anahtar Kelimeler

• fitness centers,organizational conflict,conflict causes,conflict management

Kaynakça

1. Alpar, R. (2010). Spor, Sağlık ve Eğitim Bilimlerinden Örneklerle Uygulamalı İstatistik ve Geçerlik-Güvenirlik. Ankara: Detay Yayıncılık.
2. Aşık, C. (2010). Örgütlerdeki Çatışma Nedenleriyle Çalışanların Performansları Arasındaki İlişkilerin Belirlenmesi ve Bir Uygulama. (Yüksek Lisans), Dumlupınar Üniversitesi, Kütahya. Aydın, B. (2015). İlkokullarda Görevli Öğretmenler ve Yöneticilerin Okullarda Yaşanan Çatışma Nedenleri ve Görüşlerine İlişkin Görüşleri (Karşıyaka Örneği). (Yüksek Lisans), Okan Üniversitesi, İstanbul.
3. Baksı, H. (1998). Örgütlerde Çatışma Yönetimi ve Bir Seyahat Acentesindeki Çatışma Yönetimi Yolları. (Yüksek Lisans), Hacettepe Üniversitesi, Ankara. Bulut, D. (2005). Gençlik Spor Genel Müdürlüğü (GSGM) Merkez Örgütünde Görev Yapan İşgörenlerin Çatışma Yönetimi Algıları ve İşdoyumları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi. (Yüksek Lisans), Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Bolu. Can, H. (2002). Organizasyon ve Yönetim. Ankara: Adım Yayıncılık.
4. Chelladurai, P. (2006). Human Resource Management in Sport and Recreation (2 ed.). Illinois: Human Kinetics.
5. Çelik, A. (2011). Spor Kulüp Yöneticilerinin Çatışmayı Yönetme Stratejilerinin Mükemmelliyetçilik Özellikleri ve Motivasyon Düzeyleriyle İlişkisi. (Doktora), Gazi Üniversitesi, Ankara.
6. Çuhadar, F. M. (2014). Akademik Örgütlerde Çalışan Personelin Çatışma Nedenleri ve Sonuçları: Süleyman Demirel Üniversitesinde Bir Araştırma. (Yüksek Lisans), Süleyman Demirel Üniversitesi, Isparta. Darling, R. J., Walker, E. W. (2001). Effective conflict management: use of behavioral style model. Leadership and Organizational Development Journal, 22(5), 230-242.
7. Demireli, C., Munzur, Ç. (2012). Personelin çatışma yönetimi algıları ve iş doyumu düzeylerinin incelenmesi: Mersin Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü örneği. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 34, 295-309.
8. Desivilya, H. S., Yagil, D. (2005). The role emotions in conflict management; the case of work teams. International Journal of Conflict Management, 16(1), 55-69.

9. Dökmen, Ü. (2003). İletişim Çatışmaları ve Empati. İstanbul: Sistem Yayıncılık.
10. Eren, E. (2007). Örgütsel Davranış ve Yönetim Psikolojisi. İstanbul: Beta Basım Yayım.
11. Eren, E. (2016). Yönetim ve Organizasyon, Çağdaş ve Küresel Yaklaşımlar (12 ed.). İstanbul: Beta Yayınları.
12. Gümüşeli, A. İ. (1994). İzmir Ortaöğretim Okulları Yöneticilerinin Öğretmenler ile Aralarındaki Çatışmaları Yönetme Biçimleri. (Doktora), Ankara Üniversitesi, Ankara. Işık, Ö. (2009). Ortaöğretim Kurumlarında Yöneticiler ve Öğretmenler Arasındaki Çatışma Nedenleri (Bakırköy İlçesi Örneği). (Yüksek Lisans), Beykent Üniversitesi, İstanbul. Kara, R. (2011). Kocaeli Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü ve İlçe Müdürlüklerinde Görev Yapan Personelin Çatışma Yönetimi Algıları ve İş Doyumları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi. (Yüksek Lisans), Dumlupınar Üniversitesi, Kütahya. Karcıoğlu, F., Alioğulları, Z. D. (2012). Çatışmanın nedenleri ve çatışma yönetim tarzları ilişkisi. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 26(3-4), 215-237.
13. Karip, E. (2003). Çatışma Yönetimi. Ankara: Pegem Yayıncılık.
14. Kılınç, T. (1985). Örgütlerde çatışma mahiyeti ve nedenleri. İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi Dergisi, 14(1), 103.
15. Koçel, T. (2010). İşletme Yöneticiliği (12 ed.). İstanbul: Beta Yayınları.
16. Mirzeoğlu, N. (2005). Örgütsel çatışma ve yönetimi: Spor eğitimi veren yükseköğretim kurumlarında bir uygulama Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 3(2), 51-56.
17. Munzur, Ç. (2012). Personelin Çatışma Yönetimi Algıları ve İş Doyumu Düzeylerinin İncelenmesi: Mersin Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü Örneği (Yüksek Lisans), Dumlupınar Üniversitesi, Kütahya. Örnek, A. Ş. (2013). Etkin çatışma yönetimi ve akademisyenlerin karşılaştıkları çatışma nedenlerine yönelik bir araştırma. Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 30, 25-50. Özkalp, E., Sungur, Z., Özdemir, A. A. (2009). Conflict management styles of Turkish managers. Journal of European Industrial Training, 33(5), 419-438.
18. Özkol, T. (2014). Douglas McGregor. In Ö. Livvarçin & D. Kurt (Eds.), Yönetim Biliminde 49 İnsan 49 Teori (3 ed.). İstanbul: Beta Yayınları.
19. Öztürk, M. (2002). İşletmelerde Paradigmatik Yönetimden Enigmatik Yönetime Geçerken Örnek Olaylar Yönetimi. İstanbul: Beta Yayıncılık.
20. Pelit, N., Pelit, E. (2014). Örgütlerde Kanser Yapıcı İki Başat Faktör: Mobbing ve Örgütsel Sinizm, Teori-Süreç ve Örgütlerde Yansımaları. Ankara: Detay Yayıncılık.
21. Rahim, M. A. (1979). Managing conflict through effective organization design: An experimental study with the Maps Design Technology. Psychological Reports, 44, 759-764.
22. Rahim, M. A. (1983). A Measure of styles of handling interpersonal conflict. Academy of Management Journal, 26(2), 368-376.
23. Rahim, M. A. (2000). Empirical studies on managing conflict. International Journal of Conflict Management, 11(1), 5-8.
24. Rahim, M. A. (2001). Managing Conflict in Organizations (3. ed.). London: Quorum Books.
25. Rahim, M. A. (2011). Managing Conflict in Organizations (4th ed.). New Jersey: Transaction.
26. Rahim, M. A., Bonoma, T. V. (1979). Managing organizational conflict: a model for diagnosis and intervention. Psychological Reports, 44(1323-1344).
27. Rahim, M. A., Garrett, J. E., Buntzman, G. F. (1992). Ethics of managing interpersonal conflict in organizations. Journal of Business Ethics, 11, 423-432.
28. Sunay, H. (2009). Spor Yönetimi. Ankara: Gazi Kitabevi.
29. Şimşek, M. Ş. (1999). Yönetim ve Organizasyon. Ankara: Nobel Yayıncılık.
30. Şirin, E. F. (2008). Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu Yöneticilerinin Liderlik Stilleri ve Çatışma Yönetimi Stratejilerinin İncelenmesi. (Doktora ), Gazi Üniversitesi, Ankara. Şirin, E. F., Yetim, A. A. (2010). Beden eğitimi ve spor yüksekokulu yöneticilerinin çatışma yönetimi stratejilerini kullanma düzeylerinin yönetici ve akademisyen algılarına göre incelenmesi. Beden Eğitimi Spor Bilimleri Dergisi, 4(4), 186-198.
31. Thomas, K. W. (1992). Overview of conflict and conflict management. Journal of Organizational Behavior, 13, 263-264.
32. Thomas, K. W., Pondy, L. R. (1977). Toward an intent model of conflict management among principal parties. Human Relations, 30(12), 1089-1102.
33. Tidd, S. T., Friedman, R. A. (2002). Conflict style and coping with role conflict: an extension of the uncertainly model of work stress. The International Journal of Conflict Management, 13(3), 236.
34. Topaloğlu, C., Avcı, U. (2008). Çatışma, nedenleri ve yönetimi: Otel işletmelerinde yönetici bakış açısıyla bir inceleme. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 13(2), 75-92.
35. Yancı, H. B. A., Donuk, B., Şahin, S. (2002). Spor kulüplerinde örgütsel çatışma yönetimi. İstanbul Üniversitesi Spor Bilim Dergisi, 11(3), 168-172.