İstanbul’da Eğitimli Kadın İşsizlerin, İşsizlik Nedenleri Üzerine Bir Araştırma

Öz

Türkiye işgücü piyasalarında kadınların işgücüne katılım oranlarının erkeklere oranla oldukça düşük, işsizlik oranlarının ise yüksek olduğu görülmektedir. Kadınların işgücü piyasalarına katılımını engelleyen pek çok faktör bulunmaktadır; kadınlara karşı önyargılar, ücretlendirmede eşitsizlik, cam tavan sorunu, aile hayatındaki sorumluluklar, bunun yanında kadın işsizliğini doğuran da pek çok neden mevcuttur; kırdan kente olan göçün devamı, eğitim sistemi ile işgücü piyasaları arasındaki eşgüdümsüzlük, cinsiyet ayrımcılığı, işverenlerin önyargıları, yasal düzenlemelerin ve işgücü piyasalarına yönelik düzenlemelerin yetersizliği, sektörel sınırlandırmalar, ulusal belgelerde kadınlara yönelik hedeflerin sınırlı olması gibi etkenler ile ilgilidir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye’de eğitimli ve kadın işsizlerin, işsizlik nedenlerini ve işsiz kalmalarındaki belirleyici faktörleri, İstanbul İlinde eğitimli kadınlar üzerinde bir anket uygulaması yaparak ortaya çıkarmaktır. Bu kapsamda çalışmada, yapılan anket uygulamasının sonuçları ve işsizlik nedenleri göz önünde bulundurularak çözüm önerileri sunmak amaçlanmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Kadın İşsizliği
• İşsizlik Nedenleri
• Kadın İşsizliğinin Nedenleri
• Kadın İşgücü

Kaynakça

1. Anker, R., (1998). “Gender and Jobs: Sex Segregation of Occupations in the World”, International Labour Office, Genava, 47-61.
2. Aşkın, E. Ö., Barış, S., (2015). “Kadın İstihdamının Arttırılmasında Mikro Kredi Uygulamasının Etkisi: Tokat İli Örneği”, Çalışma ve Toplum Dergisi, Sayı: 3, 63-94.
3. Bahar, O., Korkmaz Bingöl, F., (2010). “Türkiye’de İç Göç Hareketlerinin İstihdam ve İşgücü Piyasalarına Etkileri”, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Sayı: 2, Cilt: 15, 43-44.
4. Bektaş, H., (2015). İkili Değişkenler İçin Faktör Analizi: Çalışma Yaşam Kalitesi Üzerine Bir Uygulama, Basılmamış Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
5. Bolcan, A. E., (2006). Avrupa Birliği’ne Uyum Sürecinde Türkiye’de Çalışma Hayatında Kadının Yeri ve Kadın İşsizliği, Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
6. Bülbül, Ş., (2013). Tanımlayıcı İstatistik, 3. Baskı, İstanbul: Der Yayınları. Commission of the European Communities, “The Employment of Women And The Problems It Raises in The Member States of The European Community”, Abridged version of Mrs E. Sullerot's report, Katalog Numarası XM-08-33-004-EN-C, 1970, 7-26.
7. Connell, R., (1998). Toplumsal Cinsiyet ve İktidar: Toplum, Kişi ve Cinsel Politika, Çev: Cem Soydemir, İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
8. Coşkun, R., Altunışık, R., Bayraktaroğlu, S., Yıldırım, E., (2015). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri SPSS Uygulamalı, 8. Baskı., Sakarya: Sakarya Yayıncılık.

9. Davies, K., Esseveld, J., (1985)., “Women And Unemployment: A Qualitative Analysis Or Playing Hopscoth In The Swedish Labour Market”, Acta Sociologica, Vol:25, No:3, 11-32.
10. Delen, M., Uşen, Ş., (2011). “Eğitimli Kadınların Çalışma Hayatına İlişkin Tercihleri: İstanbul Örneği”, Kamu İş, Cilt: 11, Sayı: 4, 2-26.
11. Delmar, F., (2003). Women Entrepreneurship: Assessing Data Availability and Future Needs, Workshop on Improving Statitics on SMEs and Entrepreneurship, Paris: OECD Headquarters.
12. Demir, Ö., Acar, M., (2002). Sosyal Bilimler Sözlüğü, 3. Baskı, Ankara: Vadi Yayınları.
13. Ecevit, Y., (2007). Türkiye’de Kadın Girişimciliğine Eleştirel Bir Yaklaşım, 1. Baskı, Ankara: Uluslararası Çalışma Ofisi.
14. Güney, S., (2006). “Kadın Girişimciliğine Genel Bir Bakış”, Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, Cilt: 1, Sayı: 1, 25-43.
15. Hair, F. J., Black, W. C., Babin, B. J., (1998). Multivariate Data Analysis, 5. Bs., New Jersey: Prentice Hall İnternational Inc.
16. ILO, (2016). “Women At Work Trends 2016”. Web: https://data.oecd.org, (Erişim: 16 Kasım 2016).
17. Jones E. B., Long, J. E., (1981). “Part-Week Work and Women's Unemployment”, The Review of Economics and Statistics, Vol: 63, No: 1, Press: The MIT Press, 70-76.
18. Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü, (2008). Politika Dökümanı Kadın ve Eğitim, Ankara: Fersa Ofset.
19. Kerestecioğlu, İ. Ö., (2004). Türkiye’de Kadının Toplumsal Konumu: Kazanımlar ve Sorunlar, Umutlar, İstanbul: Orhan Matbaacılık.
20. Keskin, S., (2014). “Türkiye’de Kadın Girişimcilerin Durumu”, Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, Cilt: 9-1, 89-101.
21. Mayoux, L., (2001). “Jobs, Gender and Small Enterprises: Getting the Policy Environment Right, Seed Working Paper”, No. 15., Web: http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/@ed_emp/@emp_ent/documents/publication/wcms_111394.pdf, (Erişim: 19 Ocak 2016).
22. Milli Eğitim Bakanlığı, “Özellikle Kız Çocuklarının Okullaşma Oranlarının Arttırılması Projesi (KEP 1) Proje Özeti”, Web: http://mtegm.meb.gov.tr/www/icerik_goruntule.php?KNO=560, (Erişim: 17 Aralık 2016).
23. Muller, W., (2005). “Education and Youth Integration into European Lobour Markets”, International Journal of Comperative Sociology, Vol: 46, 461-479.
24. Narin, M., Marşap, A., Gürol, M. A., (2006). “Global Kadın Girişimciliğinin Maksimizasyonu Hedefleme: Uluslararası Arenada Örgütlenme ve Ağ Oluşturma”, Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Sayı: 8-1, 71-89.
25. Palaz, S., (2002). Türkiye’de Cinsiyet Ayrımcılığı Analizinde Neoklasik Yaklaşıma Karşı Kurumcu Yaklaşım: Eşitliği Sağlayıcı Politika Önerileri, VI. ODTÜ Uluslararası Ekonomi Kongresi, Balıkesir Üniversitesi, Balıkesir.
26. Soysal, A., (2010). “Kadın Girişimciliğinin Özellikleri, Karşılaştıkları Sorunlar ve İş Kuracak Kadınlara Öneriler: Kahramanmaraş İlinde Bir Araştırma”, Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İİBF Dergisi, Sayı: 5-1, 73-91.
27. Şahin, L., (2010). Avrupa Birliği’ne Uyum Sürecinde Türkiye’de Genç İşsizlik Sorunu, Basılmamış Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
28. TİSK (Türkiye İşveren Sendikaları Konfederasyonu), (2001). Gelişen Sanayi Merkezlerinde Kadın İşgücü Panelleri I-II, Ankara: Tşof Plaka Matbaacılık, Yayın No: 205, 14-15.
29. TÜİK (Türkiye İstatistik Kurumu), (2017). İşgücü İstatistikleri, Web: https://biruni.tuik.gov.tr/medas/?kn=72&locale=tr, (Erişim: 15 Nisan 2017).
30. Yükseköğretim Kurulu, (2013). Eğitim Öğretim Alanları Sınıflamasına Göre Ön lisans Düzeyindeki Öğrenci Sayıları, Web: https://istatistik.yok.gov.tr/yuksekogretimIstatistikleri/2014/2014_17.pdf, (Erişim: 19 Şubat 2017).