Bu çalışma, Türkiye’de anayasa düşüncesinin tarihsel ve düşünsel temellerinden hareketle, Osmanlı’dan günümüze anayasal gelişmeleri siyasi rejim, toplumsal dönüşüm ve demokratikleşme ekseninde analiz etmektedir. Anayasal düşüncenin Antik dönemden itibaren evrimi ile birlikte Osmanlı’daki Sened-i İttifak, Tanzimat ve Islahat Fermanları ile 1876 Kanun-ı Esasi’nin anayasacılık bakımından önemi tartışılmış; Cumhuriyet döneminde 1921, 1924, 1961 ve 1982 anayasaları bağlamında siyasal yapı, iktidar ilişkileri ve hukuk devleti anlayışı ele alınmıştır. Makalede, anayasanın yalnızca normatif bir belge değil, siyasal iktidarın sınırlandırılması, bireysel hak ve özgürlüklerin korunması ve toplumsal meşruiyetin sağlanması bakımından kurucu bir işlev taşıdığı vurgulanmıştır. Ayrıca Sivil katılımın sınırlılığı, otoriter müdahaleler ve modernleşme gibi unsurların anayasal düzenin kurumsallaşmasında belirleyici role sahip olduğu anlaşılmıştır. Sonuç olarak, Türkiye’de anayasa, tarih boyunca siyasal paradigmalardaki dönüşümlerin, sivil taleplerin ve hukuk devleti arayışının bir yansıması olarak şekillendiği kanısına varılmıştır.
Anayasacılık Siyasal rejim Siyasal paradigma dönüşümleri Toplumsal değişim Demokratikleşme
This study analyzes the constitutional developments in Turkey from the Ottoman era to the present by examining the historical and intellectual foundations of constitutional thought within the framework of political regime, social transformation, and democratization. It discusses the evolution of constitutionalism from antiquity and explores the significance of the Sened-i İttifak, the Tanzimat and Islahat Edicts, and the 1876 Kanun-ı Esasi in the Ottoman context. In the Republican era, the constitutions of 1921, 1924, 1961, and 1982 are analyzed in relation to political structure, power relations, and the concept of the rule of law. The article emphasizes that the constitution is not merely a normative document but also serves a foundational function in limiting political power, protecting individual rights and freedoms, and ensuring societal legitimacy. It is further argued that limited civic participation, authoritarian interventions, and the process of modernization have played a decisive role in the institutionalization of the constitutional order. Ultimately, it is concluded that the constitution in Turkey has historically been shaped as a reflection of shifts in political paradigms, civic demands, and the pursuit of the rule of law.
Constitutionalism Political regime Shifts in political paradigms Social transformation Democratization
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Türkiye Cumhuriyeti Tarihi, Genel Türk Tarihi (Diğer) |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 9 Ağustos 2025 |
| Kabul Tarihi | 3 Eylül 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 30 Aralık 2025 |
| DOI | https://doi.org/10.30517/cihannuma.1761435 |
| IZ | https://izlik.org/JA66GT37ZR |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 11 Sayı: 2 |