Self-Handicapping and Self-Esteem Levels of Swimming Referees

Öz

Purpose: The aim of this study is to examine the levels of self-handicapping and self-esteem among swimming referees registered within the Turkish Swimming Federation, to determine whether these levels differ according to selected demographic and refereeing-related variables, and to reveal the relationship between the two scale scores.

Method: The population of the study consisted of 3931 referees registered with and actively working in the Turkish Swimming Federation, and the sample consisted of 164 swimming referees randomly selected from the population. The Self-Handicapping Scale developed by Rhodewalt (2008) and adapted into Turkish by Akın (2012), and the Self-Esteem Scale developed by Rosenberg (1965) and adapted into Turkish by Tukuş (2010) were used to collect data. A personal information form was used for demographic data. Due to the non-normal distribution of the data, the Mann–Whitney U test was used for pairwise group comparisons, the Kruskal–Wallis H test for comparisons of more than two groups, and Spearman’s rho correlation analysis for examining the relationship between variables. Bonferroni correction was applied for multiple pairwise comparisons that were found to be significant.

Results: The findings showed no significant difference in self-handicapping and self-esteem scores according to gender and marital status. Self-handicapping scores showed a significant difference according to referee category and experience duration; in post hoc analyses, it was determined that only candidate referees had higher self-handicapping scores than regional referees. Self-esteem scores, on the other hand, differed significantly according to education level, referee category, experience duration, number of competitions officiated, and place of residence. Furthermore, a weak, negative, and significant correlation was found between self-handicapping and self-esteem.

Conclusion: The study findings indicate that self-handicapping and self-esteem in swimming referees are more related to occupational characteristics such as refereeing level, experience, and competition exposure than to basic demographic variables. Particularly in lower refereeing categories and among referees with more limited experience, a higher tendency towards self-handicapping and lower self-esteem was observed. These results suggest that professional development processes should be considered in understanding the psychological characteristics of swimming referees.

Anahtar Kelimeler

• Sports
• Officiating
• Decision-making
• Referee performance

Destekleyen Kurum

None

Etik Beyan

The author declares that the research was conducted in accordance with the principles stated in the Declaration of Helsinki.

Teşekkür

The author thanks his students and colleagues, Sevcan TÜZÜN and Semra DOĞAN, for their invaluable contributions in data collection.

Yüzme Hakemlerinin Kendini Sabotaj ve Benlik Saygısı Düzeyleri

Öz

Amaç: Bu çalışmanın amacı, Türkiye Yüzme Federasyonu bünyesinde görev yapan yüzme hakemlerinin kendini sabotaj ve benlik saygısı düzeylerini incelemek, bu düzeylerin seçilen bazı demografik ve hakemlikle ilişkili değişkenlere göre farklılaşıp farklılaşmadığını belirlemek ve iki değişken arasındaki ilişkiyi ortaya koymaktır.

Yöntem: Araştırmanın evrenini, Türkiye Yüzme Federasyonu’na kayıtlı ve aktif olarak görev yapan 3931 hakem, örneklemini ise evren içerisinden rastgele seçilen 164 yüzme hakemi oluşturmuştur. Araştırmada kullanılan verilerin toplanabilmesi için Rhodewalt (2008) tarafından geliştirilen ve Akın (2012) tarafından Türkçe’ye uyarlanan Kendini Sabotaj Ölçeği ve Rosenberg (1965) tarafından geliştirilen ve Tukuş (2010) tarafından Türkçe’ye adapte edilen Benlik Saygısı ölçeği kullanılmıştır. Demografik veriler için ise kişisel bilgi formu kullanılmıştır.  Verilerin normal dağılıma uymaması nedeniyle ikili grup karşılaştırmalarında Mann–Whitney U testi, ikiden fazla grubun karşılaştırılmasında Kruskal–Wallis H testi ve değişkenler arasındaki ilişkinin incelenmesinde Spearman rho korelasyon analizi kullanılmıştır. Anlamlı bulunan ikili karşılaştırma serileri için Bonferroni düzeltmesi uygulanmıştır.

Bulgular: Cinsiyet ve medeni duruma göre kendini sabotaj ve benlik saygısı puanlarında anlamlı bir farklılık olmadığını göstermiştir. Kendini sabotaj puanları hakem kategorisi ve deneyim süresine göre anlamlı farklılık göstermiş, yapılan post hoc analizlerde yalnızca aday hakemlerin bölge hakemlerinden daha yüksek kendini sabotaj puanına sahip olduğu belirlenmiştir. Benlik saygısı puanları ise eğitim düzeyi, hakem kategorisi, deneyim süresi, yönetilen müsabaka sayısı ve ikamet yerine göre anlamlı biçimde farklılaşmıştır. Ayrıca kendini sabotaj ile benlik saygısı arasında zayıf düzeyde, negatif ve anlamlı bir ilişki bulunmuştur.

Sonuç: Çalışma bulguları, yüzme hakemlerinde kendini sabotaj ve benlik saygısının temel demografik değişkenlerden çok hakemlik düzeyi, deneyim ve müsabaka maruziyeti gibi mesleki özelliklerle ilişkili olduğunu göstermektedir. Özellikle daha düşük hakemlik kategorisinde ve daha sınırlı deneyime sahip hakemlerde daha yüksek kendini sabotaj ve daha düşük benlik saygısı eğilimi gözlenmiştir. Bu sonuçların, yüzme hakemlerinin psikolojik özelliklerinin anlaşılmasında mesleki gelişim süreçlerinin dikkate alınması gerektiğine işaret ettiği değerlendirilmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Spor
• Hakemlik
• Karar verme
• Hakem performansı

Destekleyen Kurum

Yoktur

Etik Beyan

Yazar, çalışmanın Helsinki Deklarasyonu'nda belirtilen ilkeler doğrultusunda gerçekleştirildiğini beyan eder.

Teşekkür

Yazar, öğrencileri ve meslektaşları olan Sevcan TÜZÜN ve Semra DOĞAN'a veri toplama sürecindeki değerli katkıları nedeniyle teşekkür eder.

Kaynakça

1. Akın, A., Abacı, R., & Akın, Ü. (2011). Self-handicapping: A conceptual analysis. International Online Journal of Educational Sciences, 3(3), 1155–1168.
2. Akın, A. (2012). Kendini sabotaj ölçeği: geçerlik ve güvenirlik çalışması. Education and Science, 37(164), 176-187.
3. Avugos, S., MacMahon, C., Bar-Eli, M., & Raab, M. (2021). Inter-individual differences in sport refereeing: A review of theory and practice. Psychology of Sport and Exercise, 55, 101926.
4. Bloß, N., Schorer, J., Loffing, F., & Büsch, D. (2020). Physical load and referees’ decision-making in sports games: A scoping review. Journal of Sports Science and Medicine, 19(1), 149–157.
5. Castagna, C., Abt, G., & D’Ottavio, S. (2007). Physiological aspects of soccer refereeing performance and training. Sports Medicine, 37(7), 625–646. https://doi.org/10.2165/00007256-200737070-00006
6. Castillo-Rodriguez, A., Rodríguez-Caparros, J. L., Figueiredo, A., Gonzalez-Fernandez, F. T., & Onetti-Onetti, W. (2023). Cause-effect: The relationship between role and experience with psychological and physical responses in the competition context in soccer referees. Journal of Human Kinetics, 89, 289–300. https://doi.org/10.5114/jhk/169174
7. Cohen, L., Manion, L., & Morrison, K. (2007). Research methods in education. Routledge.
8. Coudevylle, G. R., Gernigon, C., & Ginis, K. A. M. (2011). Self-esteem, self-confidence, anxiety and claimed self-handicapping: A mediational analysis. Psychology of Sport and Exercise, 12(6), 670–675. https://doi.org/10.1016/j.psychsport.2011.05.008

9. Creswell, J. W., & Creswell, D. J. (2023). Research Design: Qualitative, Quantitative, and Mixed Methods Approaches (6th Ed.). Sage.
10. Devis-Devis, J., Serrano-Dura, J., & Molina, P. (2021). “The referee plays to be insulted!”: An exploratory qualitative study on the Spanish football referees’ experiences of aggression, violence, and coping. Frontiers in Psychology, 12, 656437. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.656437
11. Doğru, Z., & İçağası, S. (2023). Self-handicapping and self-esteem levels of judokas. Journal of Sport Sciences Research, 8(3), 700-722. https://doi.org/10.25307/jssr.1343121
12. Dorsch, K. D., & Paskevich, D. M. (2007). Stressful experiences among six certification levels of ice hockey officials. Psychology of Sport and Exercise, 8(4), 585–593. https://doi.org/10.1016/j.psychsport.2006.06.003
13. Hancock, D. J., Bennett, S., Roaten, H., Chapman, K., & Stanley, C. (2020). An analysis of literature on sport officiating research. Research Quarterly for Exercise and Sport, 92(4), 607–617. https://doi.org/10.1080/02701367.2020.1756198
14. Helsen, W. F., Spitz, J., & Ziv, G. (2023). The acquisition of perceptual-cognitive expertise in officiating in association football – state of the art. Asian Journal of Sport and Exercise Psychology, 3(1), 39-46. https://doi.org/10.1016/j.ajsep.2022.09.007
15. Hoffmann, T., MacMahon, C., & Brand, R. (2024). The game management framework for sports refereeing: a structured perspective on officiating performance and its development. German Journal of Exercise and Sport Research, 56, 9-20. https://doi.org/10.1007/s12662-024-00978-y
16. Kamuk, Y. U., Evli, F., & Tecimer, H. (2018). Futbol hakemlerinin kendini sabotaj düzeyleri. Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 11(3), 2257-2267. https://doi.org/10.17218/hititsosbil.461486
17. Kamuk, Y. U., & Şensoy, E. (2019a). Dalga sörfü hakemlerinin kendini sabotaj düzeyleri. Turkish Studies - Social Sciences, 14(3), 683-695. https://doi.org/10.29228/TurkishStudies. 22610
18. Kamuk, Y. U., & Şensoy, E. (2019b). Curling hakemlerinin kendini sabotaj düzeyleri. Kilis 7 Aralık Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 3(2), 51-60.
19. Kamuk, Y. U. (2019c). Badminton hakemlerinin kendini sabotaj ve benlik saygısı düzeyleri. Journal of Global Sport and Education Research, 2(2), 22-36.
20. Kamuk, Y. U. (2020a). Self-handicapping and self-esteem levels of taekwondo referees. Turkish Journal of Sport and Exercise, 22(1), 134-141. https://doi.org/10.15314/tsed.689121
21. Kamuk, Y. U. (2020b). Self-handicapping and self-esteem levels of Turkish Category I wrestling referees. Turkiye Klinikleri Journal of Sports Sciences, 12(3), 379–386. https://doi.org/10.5336/sportsci.2020-74853
22. Kamuk, Y. U. (2022). Self-handicapping and its value in sports. Turkish Journal of Sport and Exercise, 24(2), 208–218. https://izlik.org/JA37UY42LU
23. Mojtahedi, D., Webb, T., Leadley, C. B., & Jones, M. (2024). Match officials and abuse: A systematic review. European Sport Management Quarterly, 24(1), 199–221. https://doi.org/10.1080/16184742.2022.2099441
24. Peres, F. P. (2026). Effect sizes for nonparametric tests. Biochemia Medica, 36(1), 010101. https://doi.org/10.11613/BM.2026.010101
25. Pizzera, A., Laborde, S., Lahey, J., & Wahl, P. (2022). Influence of physical and psychological stress on decision-making performance of soccer referees. Journal of Sports Sciences, 40(18), 2037-2046, https://doi.org/10.1080/02640414.2022.2127516
26. Prapavessis, H., Grove, J. R., & Eklund, R. C. (2004). Self-presentational issues in competition and sport. Journal of Applied Sport Psychology, 16(1), 19–40. https://doi.org/10.1080/10413200490260035
27. Prapavessis, H., & Grove JR. (1998). Self-handicapping and self-esteem. Journal of Applied Sport Psychology, 10(2), 175–184. https://doi.org/10.1080/10413209808406386
28. Rainey, D. W., & Hardy, L. (1999). Sources of stress, burnout and intention to terminate among rugby union referees. Journal of Sports Sciences, 17(10), 797–806. https://doi.org/10.1080/026404199365515
29. Rhodewalt, F. (2008). Self-handicapping: On the self-perpetuating nature of defensive behavior. Social and Personality Psychology Compass, 2(3), 1255–1268. https://doi.org/10.1111/j.1751-9004.2008.00117.x
30. Rodriguez, S., Suarez-Cuervo, A. N., Leon-Prieto, C., & Rodriguez-Jaime, M. F. (2024). Epidemiological analysis of injuries in soccer referees: A systematic review. Apunts Sports Medicine, 59(224), 100464. https://doi.org/10.1016/j.apunsm.2024.100464
31. Rosenberg, M. (1965). Society and the adolescent self-image. Princeton University Press.
32. Şirin, Y. E., & Öz, G. (2024). Women football observers’ experiences: A perspective from system justification and glass ceiling. Frontiers in Psychology, 15, 1495843. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2024.1495843
33. Tukuş, L. (2010). Benlik saygısı değerlendirme ölçeği-kısa formu Türkçe güvenilirlik ve geçerlilik çalışması. Tıpta Uzmanlık Tezi. Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi.
34. Vargas, M. L. F. P., Cunningham, I. J., Mascarenhas, D. R. D., Sullivan, P., Holden, M. N., Carter, T. B., & Hancock, D. J. (2026). Operating under pressure: A scoping review on stress, anxiety, and coping in sport officials. Psychology of Sport and Exercise, 83, 103057. https://doi.org/10.1016/j.psychsport.2025.103057
35. Wang, Q., Wang, W., Huang, H., & Wan, B. (2023). The mediating roles of psychological resilience and frustration tolerance in the relationship between coping styles and mood states of high-level basketball referees. Frontiers in Psychology, 14, 1096649. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2023.1096649
36. World Aquatics. (2026). Competition regulations (Version: February 2026). World Aquatics. (Retrieved 12 March 2026, from https://resources.fina.org/fina/document/2026/02/18/e 6815ecc-06d9-4f0b-98e9-4c441cf5e6a3/2026-02-18_World-Aquatics_CR-Final.pdf). Yazıcıoğlu, Y., & Erdoğan, S. (2004). SPSS Uygulamalı Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Detay Yayıncılık.
37. Ziv, G., Lidor, R., Zach, S., Bram, S., & Helsen, W. F. (2020). Gaze behavior of referees in sport-A review. Frontiers in Sports and Active Living, 2, 572891. https://doi.org/10.3389/fspor.2020.572891