İŞ YÜKÜ ALGISININ İŞ TATMİNİ VE SESSİZ İSTİFA ÜZERİNDEKİ ETKİSİ: SAĞLIK ÇALIŞANLARI ÖRNEĞİ

Öz

Günümüz iş dünyasında artan rekabet ve hızlanan iş süreçleri, örgütlerin çalışanlardan beklentilerini arttırmakta, bu durum ise çalışanlar üzerinde yoğun iş yükü baskısına yol açmaktadır. Söz konusu bu dinamik, çalışanların iş yükünü nasıl algıladıklarıyla ilişkili olup, bireyin öznel değerlendirmesiyle ilişkili bir niteliğe sahiptir. Bu noktada iş yükü algısı, çalışanların görevlerini yerine getirirken hissettikleri zihinsel ve fiziksel taleplerin bireysel olarak değerlendirilmesini ifade etmektedir. Özellikle, son yıllarda örgütsel davranış literatüründe sıklıkla tartışılan sessiz istifanın, iş yükü algısı ile ilişkili, dahası bu algının önemli bir çıktısı olduğu yönünde görüşler ileri sürülmektedir. Benzer bir ilişki de iş yükü algısı ve iş tatmini arasında görülmektedir. Zira yüksek iş yükü algısı, çalışanların psikolojik anlamda zorlanmalarına ve işlerinden elde ettikleri tatminin azalmasına neden olabilmektedir. Bahse konu kavramlar arası ilişkilerden hareketle yapılan bu çalışma, çalışanların iş yükü algısının iş tatmini ve sessiz istifa davranışları üzerindeki etkilerini araştırmaktadır. Nicel araştırma yönteminin kullanıldığı bu araştırmada örneklem grubunu sağlık sektörü çalışanları oluşturmaktadır. Görev yoğunluğu ve yaptıkları işin ehemmiyeti, örneklem olarak sağlık sektörünün seçilmesinin temel gerekçesidir. Dijital formların kullanıldığı ve 374 sağlık çalışanının katılımı ile gerçekleştirilen araştırma kapsamında elde edilen bulgular, iş yükü algısı arttıkça çalışanların iş tatmininde düşüş yaşadığını, yine iş yükü algısının artışına bağlı olarak çalışanlarda sessiz istifa eğiliminin arttığını ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• İş Yükü
• Sessiz İstifa
• İş Tatmini
• Örgütsel Davranış
• Sağlık Çalışanları.

THE IMPACT OF PERCEIVED WORKLOAD ON JOB SATISFACTION AND QUIET QUITTING: A CASE STUDY OF HEALTHCARE WORKERS

Öz

In today’s business world, increasing competition and accelerating work processes have heightened organizational expectations from employees, resulting in significant workload pressure. This dynamic is closely tied to how employees perceive their workload, a concept inherently subjective and shaped by individual evaluations. Workload perception refers to employees’ personal assessment of the mental and physical demands they face while performing their duties. This perception not only influences job performance but also plays a critical role in shaping organizational factors such as job satisfaction, motivation, and commitment. In recent years, the concept of "quiet quitting" has been a prominent topic in organizational behavior literature, often associated with workload perception and seen as a significant outcome of it. Similarly, workload perception has been linked to job satisfaction, with a high perceived workload often causing psychological strain and reducing the satisfaction employees derive from their work. Building on these interconnected concepts, this study explores the impact of employees’ workload perception on job satisfaction and quiet quitting behaviors. Using a quantitative research approach, the study focuses on healthcare workers as its sample group. The healthcare sector was selected due to the intense workload and critical importance of tasks performed by its employees. Based on data collected from 374 healthcare workers via digital surveys, the findings reveal that an increase in workload perception leads to a decline in job satisfaction and a growing tendency toward quiet quitting among employees.

Anahtar Kelimeler

• Workload
• Quiet Quitting
• Job Satisfaction
• Organizational Behavior
• Healthcare Workers.

Kaynakça

1. Ahmad, M. A. A. and Jameel, A. S. (2018). Factors affecting on job satisfaction among academic staff. Polytechnic Journal, 8(2), 9.
2. Albert, C., Davia, M. A. and Legazpe, N. (2018). Job satisfaction amongst academics: The role of research productivity. Studies in Higher Education, 43(8), 1362-1377.
3. Alghamdi, M. G. (2016). Nursing workload: a concept analysis. Journal of nursing management, 24(4), 449-457.
4. Anand, A., Doll, J. and Ray, P. (2024). Drowning in silence: a scale development and validation of quiet quitting and quiet firing. International Journal of Organizational Analysis, 32(4), 721-743.
5. Ataun, D. and Mert, E. (2022). Turkey: Silent Steps Of The Quitting: How Companies Can Prevent Quiet Quitting. Erişim: 15 Ekim 2024. https://www.mondaq.com/turkey/corporate-and-companylaw/1251998/silent-steps-of-the-quitting-how-companies-canprevent-quiet-quitting.
6. Atik, E. (2015). Otel işletmelerinde iş yükü algısı ve iş yükünün insan kaynakları yönetiminde kullanımı (Master's thesis, Anadolu University (Turkey)).
7. Bakır, N., ve Özcan, A. (2025). Sağlık çalışanlarının iş yaşam dengesi, sessiz istifa ve tükenmişlik düzeylerinin araştırılması. Atlas Journal of Medicine, 5(12), 1-11.
8. Bakker, A. B. and Demerouti, E. (2007). The Job Demands-Resources model: State of the art. Journal of Managerial Psychology, 22(3), 309-328.

9. Başol, O. ve Çömlekçi, M. F. (2020). İş tatmini ölçeğinin uyarlanması: geçerlik ve güvenirlik çalışması. Kırklareli Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, 1(2), 17-31.
10. Blau, P. M. (1964). Exchange and Power in Social Life. New York: Wiley.
11. Bolat, O. (2011). İş yükü, iş kontrolü ve tükenmişlik ilişkisi. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 25(2), 87-101.
12. Brayfield, A. H. and Rothe, H. F. (1951). An index of job satisfaction. Journal of applied psychology, 35(5), 307.
13. Byrne, S. (2009). The workload model: Theory into practice. Critical Perspectives on Accounting, 20(8), 957-958.
14. Callaghan, C. W. and Coldwell, D. (2014). Job satisfaction and job performance: The case of research productivity. Journal of Economics, 5(1), 97-113.
15. Çuhadar, M., ve Gencer, Z. (2016). Konaklama işletmelerinde çalışan işgörenlerin aşırı iş yükü ve örgütsel bağlılık algıları: Side ve Belek örneği. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 21(4), 1323-1346.
16. Daugherty, G. and Kvilhaug, S. (2022). What Is Quiet Quitting-and Is It a Real Trend. Erişim: 09 Ekim 2024. https://www. investopedia.com/what-is-quietquitting-6743910.
17. DiDomenico, A. and Nussbaum, M. A. (2008). Interactive effects of physical and mental workload on subjective workload assessment. International Journal of Industrial Ergonomics, 38(11): 977-983.
18. Formica, S. and Sfodera, F. (2022). The great resignation and quiet quitting paradigm shifts: An overview of current situation and future research directions. Journal of Hospitality Marketing & Management, 31(8), 899-907,
19. Hair Jr, J. F., Sarstedt, M., Hopkins, L. and Kuppelwieser, V. G. (2014). Partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM): An emerging tool in business research. European business review, 26(2), 106-121.
20. Herzberg, F. (2008). One more time: How do you motivate employees?. Harvard Business Review Press.
21. Hetler, A. (2022). Quiet quitting explained: Everything you need to know. Techtarget. Erişim: 07 Kasım 2024. https://www. techtarget. com/whatis/feature/Quiet-quitting-explained-Everything-you-need-to-know.
22. Inegbedion, H., Inegbedion, E., Peter, A. and Harry, L. (2020). Perception of workload balance and employee job satisfaction in work organisations. Heliyon, 6(1).
23. Janib, J., Rasdi, R. M. and Zaremohzzabieh, Z. (2022). The Influence of Career Commitment and Workload on Academics’ Job Satisfaction: The Moderating Role of a Supportive Environment. International Journal of Learning, Teaching and Educational Research, 21(1).
24. Judge, T. A., Erez, A. and Bono, J. E. (1998). The Power of Being Positive: The Relation Between Positive Selfconcept and Job Performance. Human Performance, 11, 167–187.
25. Karakaş, A. ve Gökmen, G. (2018). Kamu çalışanlarında iş tatmini, duygusal emek ve iş stresi: Konya’da bir araştırma. Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 18(3), 99-127.
26. Kerse, G., Deniz, V. ve Çakıcı, A. B. (2024). Sessiz İstifa Ölçeğinin Türkçe Formunun Psikometrik Özelliklerinin Sınanması. Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 15(3), 749-762.
27. Keser, A., ve Bilir, K. B. Ö. (2019). İş tatmini ölçeğinin Türkçe güvenilirlik ve geçerlilik çalışması. Kırklareli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3(3), 229-239.
28. Klotz, A. C. and Bolino, M. C. (2022). When Quiet Quitting Is Worse than the Real Thing. Harvard Business Review. Erişim: 10 Eylül 2024. https://hbr.org/2022/09/when-quiet-quitting-is-worse-than-thereal-thing.
29. Locke, E. A. (1970). Job satisfaction and job performance: A theoretical analysis. Organizational behavior and human performance, 5(5), 484-500.
30. Locke, E. and Latham, G. (2015). Goal-setting theory. Organizational Behavior, 1, 159-183.
31. Machado-Taylor, M. D. L., White, K. and Gouveia, O. (2014). Job satisfaction of academics: Does gender matter?. Higher Education Policy, 27, 363-384.
32. Maslach, C. and Leiter, P. M. (1997). The truth about burnout. San Francisco, CA: JosseyBass.
33. Maslach, C., Schaufeli, W. B., and Leiter, M. P. (2001). Job burnout. Annual review of psychology, 52(2001), 397-422.
34. Sanne, B., Torp, S., Mykletun, A. and Dahl, A.A. (2005). The Swedish DemandControl-Support Questionnaire (DCSQ): Factor Structure, Item Analyses, and Internal Consistency in a Large Population. Scandinavian Journal of Public Health, 33, 166-174.
35. Sarstedt, M., Ringle, C. M., Henseler, J. and Hair, J. F. (2014). On the Emancipation of PLS-SEM: A Commentary on Rigdon. Long Range Planning, 47(3), 154-160.
36. Serenko, A. (2023). The human capital management perspective on quiet quitting: recommendations for employees, managers, and national policymakers. Journal of Knowledge Management, 28(1), 27-43.
37. Thompson, D. P., McNamara, J. F. and Hoyle, J. R. (1997). Job satisfaction in educational organizations: A synthesis of research findings. Educational Administration Quarterly, 33(1), 7-37.
38. Turunç, Ö. ve Erkuş, A. (2010). İş-Aile yaşam çatışmasının iş tatmini ve örgütsel bağlılık üzerine etkileri: iş stresinin aracılık rolü. Sosyal Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 10(19), 415-440.
39. Van, D. H. M. and Geurts, S. (2001). Associations between ovetime and psychological health in high and level reward jobs. Work Stres, 15, 3-17.
40. Weġss, D., Dawġs, R., England, G. and Lofquġst, L., (1967). Manual for the Minnesota Satisfaction Questionnaire, Minneapolis: University of Minnesota.
41. Yenikaya, M. A., Kerse, G. and Oktaysoy, O. (2024). Artificial intelligence in the healthcare sector: comparison of deep learning networks using chest X-ray images. Frontiers in Public Health, 12, 1386110.
42. Yenikaya, M. A. ve Oktaysoy, O. (2023). Yapay zekâ uygulamalarının sağlık sektöründe kullanımı: Derin öğrenme yöntemiyle ön tanı. Sakarya Üniversitesi İşletme Enstitüsü Dergisi, 5(2), 127-131.
43. Yıldız, S., ve Özmenekşe, Y. O. (2024). Kaçınılmaz son: Sessiz istifa. Al Farabi Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 7(4), 14-24.