SOSYAL MEDYADAN E-YÖNETİŞİME: İLETİŞİM TEKNOLOJİLERİNİN KAMU YÖNETİMİNİ DÖNÜŞTÜRME BİÇİMLERİ

Öz

İletişim, insanlık tarihi boyunca sürekli olarak evrim geçiren en önemli olgulardan biri olmuştur. Başkalarıyla etkileşimde bulunmanın önemi yalnızca insanlık için değil, tüm canlılar için de değişmeyen bir gerçek olarak varlığını korumuştur. Hayvanlar ve bitkiler alemi incelendiğinde, iletişimin yalnızca sözlü dil ile sınırlı olmadığı açıkça görülmektedir. İnsanlık dönüşüm geçirirken iletişim yöntemleri ve kanalları da aynı şekilde hızlı bir değişim sürecine girmiştir. İletişim tarihindeki en keskin dönüşüm şüphesiz internet çağı ile başlamıştır. 21. yüzyılın başları, modern iletişim çağının başlangıcı olarak kabul edilmekte olup, bu dönemde beden dili, sözlü iletişim ve yazılı iletişim olmak üzere üç temel iletişim modeli ön plana çıkmaktadır. Matbaanın icadının ardından yazılı iletişim en yaygın kullanılan iletişim türü haline gelmiştir. Modern teknolojilerin gelişimi ise yeni bir iletişim sürecini başlatarak toplumsal yapıları ve ilişkileri köklü şekilde değiştirmiştir. Modern teknolojinin ortaya çıkışı, toplumsal yapıları ve ilişkileri köklü şekilde değiştiren yeni bir iletişim sürecini başlatmıştır. Bu çalışma, özellikle bu dönüşümlerin kamu yönetimi paradigmalarını nasıl etkilediğini, e-devlet ve vatandaş katılımı odaklı olarak incelemektedir. Değişen iletişim formatlarının sosyal yaşam üzerindeki olumlu ve olumsuz etkilerini araştıran çalışma, teknolojik ilerlemelerin etkileşimlerimizi ve toplumsal normları şekillendirme biçimlerine dair önemli çıkarımlar sunmaktadır. Yöntem bakımından çalışma, nitel araştırma geleneği içinde yer alan betimsel analize dayanmakta ve literatür taramasından elde edilen bulguları Manuel Castells'in Ağ Toplumu Teorisi ile Yeni Kamu İşletmeciliği ve Dijital Çağ Yönetişimi tartışmaları ışığında yorumlamaktadır. Tartışma; Türkiye'deki e-Devlet Kapısı örneğinde e-devlet hizmetlerini, çeşitli ülkelerdeki dijital katılım platformlarını ve COVID-19 pandemisinde sosyal medyanın kriz iletişiminde kullanımını kapsamaktadır. Bulgular, dijital araçların şeffaflık, erişilebilirlik ve müşterek üretim kapasitesini güçlendirdiğini; ancak dijital okuryazarlık farkları, algoritmik belirsizlik ve süregelen dijital uçurumun kapsayıcı yönetişimi sınırladığını göstermektedir. Bu nedenle çalışma, kamu yönetimi için insan odaklı, etik temelli ve dijital okuryazarlığı önceleyen stratejiler önermektedir.

Anahtar Kelimeler

• Yeni İletişim
• İletişim Teknolojisi
• Sosyal Yaşam
• Kamu Yönetimi.

Destekleyen Kurum

Yok

Etik Beyan

Bu çalışma Araştırma ve Yayın Etiğine uygun olarak hazırlanmıştır

FROM SOCIAL MEDIA TO E-GOVERNANCE: HOW COMMUNICATION TECHNOLOGIES RESHAPE PUBLIC ADMINISTRATION

Öz

Communication has been one of the most significant phenomena continuously evolving throughout human history. The importance of interaction with others has remained constant not only for humanity but also for all living beings. By observing the animal and plant kingdoms, it is evident that communication transcends mere verbal language. As humanity has transformed, so too have the methods and channels of communication, entering a rapid cycle of change. The internet era undoubtedly marks the sharpest transition in the history of communication. The early 21st century represents the dawn of the modern communication age, characterized by three primary models: body language, verbal communication, and written communication. Following the invention of the printing press, written communication emerged as the most widely used form. The advent of modern technology initiated a new communication process, fundamentally altering social structures and relationships. This study particularly examines how these transformations influence public administration paradigms, focusing on e-governance and citizen engagement. It investigates the positive and negative impacts of evolving communication formats on social life, offering insights into how technological advancements continue to shape our interactions and societal norms. Methodologically, the study adopts descriptive analysis, a qualitative approach based on a systematic literature review, and interprets its findings through Manuel Castells' network society theory alongside New Public Management and digital-era governance debates. The discussion addresses e-government service delivery through the case of Türkiye's e-Government Gateway, digital participation platforms in several countries, and social media use in crisis communication during the COVID-19 pandemic. The findings indicate that digital tools strengthen transparency, accessibility and citizen co-production, yet uneven digital literacy, algorithmic opacity and the persisting digital divide constrain inclusive governance. It therefore recommends human-centred, ethical and digitally literate strategies for public administration.

Anahtar Kelimeler

• New Communication
• Communication Technologies
• Social Life
• Public Administration.

Destekleyen Kurum

None

Etik Beyan

This study complies with ethical standards of research and publication

Kaynakça

1. Akça, E. B. (Ed.) (2014). Demokratik Katılım Bağlamında Yeni Medya ve Dijital Yurttaşlık. Yeni Medya, Pratikler, Olanaklar. Kocaeli: Umuttepe Yayınları.
2. Alexander, D. E. (2014). Social Media in Disaster Risk Reduction and Crisis Management. Science and Engineering Ethics, 20, 717–733. https://doi.org/10.1007/s11948-013-9502-z
3. Alioğlu, N. (2011). Yeni Medya Sanatı ve Estetiği. İstanbul: Papatya Yayıncılık.
4. Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative Governance in Theory and Practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18 (4), 543-571. https://doi.org/10.1093/jopart/mum032
5. Arnstein, S. R. (1969). A Ladder of Citizen Participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224. https://doi.org/10.1080/01944366908977225
6. Artut, S. (2014). Teknoloji-İnsan Birlikteliği. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
7. Avcı, K. (2016). Üniversite Öğrencilerinin Sosyal Medya Kullanım Alışkanlıklarının Sosyal İlişkilerine Etkisi. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 9(46), s. 641-655.
8. Bennett, W. L., & Segerberg, A. (2013). The Logic of Connective Action: Digital Media and the Personalization of Contentious Politics. Cambridge: Cambridge University Press.

9. Binark, M. (2007). Yeni Medya Çalışmalarında Yeni Sorunlar ve Yöntem Sorunu. In M. Binark (Ed.), Yeni Medya Çalışmaları. Ankara: Dipnot Yayınları.
10. Bonsón, E., Royo, S. & Ratkai, M. (2015) Citizens' engagement on local governments' Facebook sites. An empirical analysis: The impact of different media and content types in Western Europe, Government Information Quarterly, 32(1), pp. 52-62.
11. Can, S., & Eke, E. (2020). E-Devlet Kullanıcılarının Bilgi ve Memnuniyet Düzeylerine Yönelik Bir Araştırma. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi (64), 19-37.
12. Criado, J. I., Sandoval-Almazan, R., & Gil-Garcia, J. R. (2013). Government innovation through social media. Government Information Quarterly, 30(4), 319-326.
13. Castells, M. (2009). The Rise of the Network Society. Wiley-Blackwell.
14. Castells, M. (2013). Communication Power. Oxford University Press.
15. Castells, M. (2015). Networks of Outrage and Hope: Social Movements in the Internet Age. Polity Press.
16. Çambay, S. O. (2015). Bir Toplumsallaşma Aracı Olarak Yeni Medya: Kuramsal Bir Değerlendirme. Karabük Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi,, 5, 237-247. https://izlik.org/JA73PD93JU
17. Denhardt, R. B., & Denhardt, J. V. (2000). The New Public Service: Serving Rather than Steering. Public Administration Review, 60, 549-559. https://doi.org/10.1111/0033-3352.00117
18. Dhawan, S. (2020). Online Learning: A Panacea in the Time of COVID-19 Crisis. Journal of Educational Technology Systems, 49(1), 5-22. https://doi.org/10.1177/0047239520934018
19. Duygulu, S. (2018). Yeni Medya Teknolojilerinin K-Kuşağının Ebeveynleri ile Olan İletişimine Etkisi. TRT Akademi, 3(6), 634-652.
20. Dunleavy, P., et al. (2006). Digital Era Governance: IT Corporations, the State, and e-Government. Oxford University Press. https://doi.org/10.1093/acprof:oso/9780199296194.001.0001
21. Fidler, R. (1997). Mediamorphosis: Understanding New Media. SAGE Publications, Inc., https://doi.org/10.4135/9781452233413
22. Güngör, N. (2018). İletişim Kuramlar ve Yaklaşımlar. Ankara: Siyasal Kitabevi.
23. Hood, C. (1991). A Public Management for All Seasons? Public Administration, 69, 3-19.
24. Huang C. (2017). Time spent on social network sites and psychological well-being: a meta-analysis. Cyberpsychology, behavior and social networking, 20(6), 346–354. https://doi.org/10.1089/cyber.2016.0758
25. Jenkins, H. (2006). Convergence Culture: Where Old and New Media Collide. NYU Press. http://www.jstor.org/stable/j.ctt9qffwr
26. Jenkins, H., Ito, M., & Boyd, D. (2015). Participatory Culture in a Networked Era: A Conversation on Youth, Learning, Commerce, and Politics. Polity.
27. Jin, Y., & Austin, L.L. (2022). Social Media and Crisis Communication (2nd ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9781003043409
28. Karagülle, A. E., & Çaycı, B. (2014). Ağ Toplumunda Sosyalleşme ve Yabancılaşma. The Turkish Online Journal of Design, Art and Communication, 4(1), 1-9. https://izlik.org/JA45BL84TW.
29. Keles, B., McCrae, N., & Grealish, A. (2020). A systematic review: the influence of social media on depression, anxiety and psychological distress in adolescents. International Journal of Adolescence and Youth, 25(1), 79–93.
30. Kırık, A. M. (2017). Yeni Medya Aracılığıyla Değişen İletişim Süreci: Sosyal Paylaşım Ağlarında Gençlerin Konumu. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 5(1), 230-261. https://doi.org/10.19145/gumuscomm.300815
31. Kocacık, F. (2003). Bilgi Toplumu ve Türkiye. Cumhuriyet Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, (27/1) s. 1-10.
32. Koçak, H. (2011). Kablosuz İletişim ve İnternet Teknolojilerindeki Yeniliklerin Toplumsal Yaşama Katkıları. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, 153(153). 37-48.
33. Kurt, M. C. (2018). Bilişim Teknolojilerinin Gündelik Yaşama Etkileri:Etik Sorunlar Açısından Bir Sorgulama, ISophos: Uluslararası Bilişim, Teknoloji ve Felsefe Dergisi, Vol. 1.
34. Layne, K., & Lee, J. (2001). Developing Fully Functional E-Government: A Four Stage Model. Government Information Quarterly, 18(2), 122-136.
35. Lister, M., Dovey, J., Giddings, S., Grant, I., & Kelly, K. (2008). New Media: A Critical Introduction (2nd ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203884829
36. Livingstone, S., & Helsper, E. (2007). Gradations in Digital Inclusion: Children, Young People, and The Digital Divide. New Media & Society, 9(4), 671-696. https://doi.org/10.1177/1461444807080335
37. Manovich, L. (2001). The Language of New Media. MIT Press.
38. Mısırlı, İ. (2007). Genel ve Teknik İletişim. Ankara: Detay Yayıncılık.
39. Montag, C., Lachmann, B., Herrlich, M., & Zweig, K. (2019). Addictive Features of Social Media/Messenger Platforms and Freemium Games against the Background of Psychological and Economic Theories. International Journal of Environmental Research and Public Health, 16(14), 2612. https://doi.org/10.3390/ijerph16142612
40. Moorhouse, B. L. (2020). Adaptations to a face-to-face initial teacher education course ‘forced’ online due to the COVID-19 pandemic. Journal of Education for Teaching, 46(4), 609–611. https://doi.org/10.1080/02607476.2020.1755205
41. Mossberger, K., Tolbert, C., Franko, W. (2013). Digital Cities: The Internet and the Geography of Opportunity. Oxford Studies in Digital Politics (New York, 2012; online edn, Oxford Academic, 24 Jan. 2013), https://doi.org/10.1093/acprof:oso/9780199812936.001.0001
42. Nam, T. (2016). Government 3.0 in Korea: A country study. Information Polity, 21(4), 411-420. https://doi.org/10.3233/IP-160401
43. Norris, P. (2001). Digital Divide: Civic Engagement, Information Poverty, and the Internet Worldwide. Cambridge University Press.
44. OECD (2020), “The OECD Digital Government Policy Framework: Six dimensions of a Digital Government”, OECD Public Governance Policy Papers, No. 2, OECD Publishing, Paris, https://doi.org/10.1787/f64fed2a-en
45. Oh, O., Agrawal, M. & Rao, H.R. (2011). Information control and terrorism: Tracking the Mumbai terrorist attack through twitter. Inf Syst Front 13, 33–43. https://doi.org/10.1007/s10796-010-9275-8
46. Orhan, A., & Yılmaz Genç, S. (2018). Bilişim Teknolojisindeki Gelişmenin Sosyoekonomik Etkileri. Journal of Management and Economics Research, 16(1), 264-275. https://doi.org/10.11611/yead.457971
47. Ostrom, E. (1996). Crossing the Great Divide: Coproduction, Synergy, and Development. World Development, 24 (6), 1073-1087. https://doi.org/10.1016/0305-750X(96)00023-X
48. Özgül, B. (2015). Gelişen Bilişim Teknolojilerinin Merkezden ve Yerinden Yönetim Anlayışlarına Etkisi. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 3(9). 457-473. DOI : 10.16992/ASOS.142
49. Özkan, A. (2005). Mobil İletişim Teknolojilerinde Nereden Nereye? Genç Bilişim Dergisi, Aralık.
50. Pariser, E. (2011). The Filter Bubble: What the Internet is Hiding from You. Penguin Press.
51. Peixoto, Tiago; Sifry, Micah L.. Peixoto, Tiago; Sifry, Micah L., editors. (2017). Civic Tech in the Global South: Assessing Technology for the Public Good. © World Bank. http://hdl.handle.net/10986/27947
52. Pittman, Matthew & Reich, Brandon (2016). “Social Media and Loneliness: Why An Instagram Picture May Be Worth More Than A Thousand Twitter Words”, Computers in Human Behavior, Volume; 62, September 2016, Pages 155–167.
53. Przybylski, A. K., Murayama, K., DeHaan, C. R., & Gladwell, V. (2013). Motivational, emotional, and behavioral correlates of fear of missing out. Computers in Human Behavior, 29(4), 1841-1848. https://doi.org/10.1016/j.chb.2013.02.014
54. Rheingold, H. (2012). Net Smart: How to Thrive Online. MIT Press.
55. Royo, S., Pina, V., & Garcia-Rayado, J. (2020). Decide Madrid: A Critical Analysis of an Award-Winning e-Participation Initiative. Sustainability, 12(4), 1674. https://doi.org/10.3390/su12041674
56. Vosoughi S. et al. (2018). The Spread of True and False News Online. Science Vol. 359, Issue 6380, 1146-1151. DOI:10.1126/science.aap9559
57. Toffler, A. (2008). Üçüncü Dalga. (S. Yeniçeri, Trans.) İstanbul: Koridor Yayıncılık.
58. Turkle, S. (2016). Reclaiming Conversation: The Power of Talk in a Digital Age. Penguin Press.
59. Twenge, J. M. (2017). iGen: Why Today's Super-Connected Kids Are Growing Up Less Rebellious, More Tolerant, Less Happy—and Completely Unprepared for Adulthood. Atria Books.
60. Van Dijk, J. (2020). The Network Society. SAGE Publications.
61. Webster, F. (2007). Theories of the Information Society (1st ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203962824
62. West, D. M. (2004). E-Government and the Transformation of Service Delivery. Public Administration Review: Volume 64, Issue 1. https://doi.org/10.1111/j.1540-6210.2004.00343.x
63. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2021). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Seçkin Yayıncılık.
64. Zuboff, S. (2019). The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power. Public Affairs.