Familialist Technology of Power: A Biopolitical Analysis of Women’s Domestic and Care Labor in Türkiye

Öz

This study aims to analyze, at both theoretical and empirical levels, the familialist social policies recently implemented in Türkiye as a “technology of power” shaped through women’s unpaid domestic and care labor. The research synthesizes Esping-Andersen’s typology of welfare regimes with the discussions in Türkiye’s feminist literature. The analytical process is grounded in Michel Foucault’s concept of biopolitics and the theoretical approaches of Jacques Donzelot, Nancy Fraser, Robert Castel, and Lucile Richard, as well as the critical scholarship of the care regime literature in Türkiye. The article, positioned within the framework of qualitative research methodology, examines seven fundamental policies—including marriage credit support, flexible employment arrangements, the “Digital Family” application, conditional cash transfers, the transformation of public daycares, the “Three-Child Support Package,” and the declaration of 2025 as the “Year of the Family” —through the “document analysis” technique. The primary argument of the study is that the current familialist transformation may constitute a strategic “biopolitical” control mechanism targeting the population and the body, rather than being merely a conservative orientation. The findings suggest that the state tends to withdraw from the realm of “social property,” framing child care as a “natural” burden that women are expected to bear selflessly. This process carries the potential to transform women into market-dependent precarious subjects and may institutionalize female poverty through mechanisms of “proactive familialism.” The original value of the article lies in reading Türkiye’s care regime as a holistic management technique and uncovering the ways in which women's labor is instrumentalized.

Anahtar Kelimeler

• familialist technology of power
• domestic and care labor
• Türkiye

Destekleyen Kurum

There are no supporting institutions.

Etik Beyan

This study has no conflict of interest with any institution or individual.

Aileselci İktidar Teknolojisi: Türkiye’de Kadınların Ev ve Bakım Emeğinin Biyopolitik Bir Analizi

Öz

Bu çalışma, Türkiye’de son dönemde yürürlüğe konulan aileselci sosyal politikaları, kadınların ücretsiz ev ve bakım emeği üzerinden şekillenen bir “iktidar teknolojisi” olarak teorik ve ampirik düzeyde analiz etmeyi amaçlamaktadır. Araştırma, Esping-Andersen’in refah rejimleri tipolojisi ile Türkiye’deki feminist literatürde yürütülen tartışmaları sentezlemektedir. Analiz süreci; Michel Foucault’nun biyopolitika kavramı ile Jacques Donzelot, Nancy Fraser, Robert Castel ve Lucile Richard’ın teorik yaklaşımlarının yanı sıra Türkiye'deki bakım rejimi literatürünün eleştirel birikimine dayanmaktadır. Nitel araştırma yöntemi çerçevesinde konumlanan makale; evlilik kredisi desteği, esnek istihdam düzenlemeleri, “Dijital Aile” uygulaması, şartlı nakit transferleri, kamusal kreşlerin dönüşümü, “Üç Çocuk Destek Paketi” ve 2025 yılının “Aile Yılı” ilan edilmesine odaklanan yedi temel politikayı “doküman analizi” tekniğiyle mercek altına almaktadır. Çalışmanın temel iddiası, güncel aileselci dönüşümün muhafazakâr bir yönelimden ziyade, nüfusu ve bedeni hedefleyen stratejik bir “biyopolitik” denetim düzeneği niteliği taşıyabileceğidir. Elde edilen bulgular; devletin “sosyal mülkiyet” alanından çekilerek çocuk bakımını kadının fedakârca taşıması gereken “doğal” bir yük olarak kurgulama eğiliminde olduğuna işaret etmektedir. Bu süreç, kadını piyasaya bağımlı bir prekarya öznesine dönüştürme potansiyeli taşımakta ve kadın yoksulluğunu “proaktif aileselcilik” mekanizmalarıyla kurumsallaştırabilmektedir. Makalenin özgün değeri, Türkiye’deki bakım rejimini bütüncül bir yönetim tekniği olarak okumasında ve kadın emeğinin araçsallaştırılma biçimlerini ortaya çıkarmasında yatmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• aileselci iktidar teknolojisi
• ev ve bakım emeği
• Türkiye

Destekleyen Kurum

Destekleyen kurum bulunmamaktadır.

Etik Beyan

Bu çalışmada herhangi bir kurum veya kişi ile çıkar çatışması bulunmamaktadır.

Kaynakça

1. Abío, G., Patxot, C., Rentería, E., Souto, G. ve Istenič, T. (2024). The gender gap in paid and unpaid work along the life cycle: The role of household arrangements. UB Economics Working Papers, E24/464.
2. Acar Savran, G. (2002). Kadınların emeğini görünür kılmak: Marx’tan Delphy’ye bir ufuk taraması. Praksis, 10, 159-210.
3. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2024). Ailenin Korunması ve Güçlendirilmesi Vizyon Belgesi ve Eylem Planı (2024-2028). https://ulusaleylem.aile.gov.tr/media/m1garif1/ailenin-korunmasi-ve-gu-c- lendirilmesi-vizyon-belgesi-ve-eylem-plani.pdf
4. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2026a). Evlenecek Gençlerin Desteklenmesi Projesi Sıkça Sorulan Sorular. Aile ve Gençlik Fonu.https://ailegenclikfonu.aile.gov.tr/sikca-sorulan-sorular
5. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2026b). Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığından “Dijital Aile” Mobil Uygulaması. https://www.aile.gov.tr/sayfa/aile-ve-sosyal-hizmetler- bakanligindan-dijital-aile-mobil-uygulamasi/
6. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2026c). Yeni Doğum Yardımı. https://www.aile.gov.tr/sss/sosyal-yardimlar-genel- mudurlugu/yeni-dogum-yardimi/
7. Akkan, B. (2018). “Türkiye’de Aileci Refah Rejiminin Dönüşen Çehresi: Engelli ve Yaşlı Bakımı Politikalarında Devamlılık ve Değişim”, O. Savaşkan ve M. Ertan (Der.), Türkiye’nin büyük dönüşümü: Ayşe Buğra’ya Armağan içinde (ss. 401-420). İletişim Yayınları.
8. Akkan, B., Buğra, A., & Knijn, T. (2023). Gendered familialism in a mediterranean context: Women’s labor market participation and early childhood education and care in Turkey. New Perspectives on Turkey, 69, 111-127.

9. Aldemir, Ç. (2016). Kadının görünmeyen emeğinin görünür kılınması: Ev içi emeğin ücretlendirilmesi. (Yüksek Lisans Tezi). Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eskişehir.
10. Atasü Topçuoğlu, R. (2016). Feminizmin refah devleti ve sosyal politika alanına eleştiri ve katkıları. Amme İdaresi Dergisi, 49(4), 37-63.
11. Atasü Topçuoğlu, R. (2017). “Piyasalaşan Bakım: Metalaşma, Toplumsal Cinsiyet Rolleri ve Refah Devleti Ekseninde Sorgulama”, G. Yenimahalleli Yaşar, A. Göksel, Ö. Birler (Der.) İnsana Karşı Piyasa: Türkiye’de Sağlık ve Sosyal Güvenlik içinde (ss. 169-188). Notabene Yayınları.
12. Atasü Topçuoğlu, R. (2022). Gender inequality, the welfare state, disability, and distorted commodification of care in Turkey. New Perspectives on Turkey, 66: 61–87. https://doi.org/ 10.1017/npt.2020.35
13. Aybars, A. İ., Beşpınar, F. U., & Kalaycıoğlu, H. S. (2018). Familialization of care arrangements in Turkey: questioning the social inclusion of ‘the invisible’. Research and Policy on Turkey, 3(2), 115–137. https://doi.org/10.1080/23760818.2018.1517447
14. Bonoli, G. (1997). Classifying welfare states: a two-dimension approach. Journal of Social Policy, 26(3), 351-372. https://doi.org/10.1017/S0047279497005059
15. Bora, A. (2018). Kadınların sınıfı: Ücretli ev emeği ve kadın öznelliğinin inşası, İstanbul: İletişim Yayınları.
16. Bourdieu, P. (2014). Eril tahakküm (Çev. B. Yılmaz), İstanbul: Bağlam Yayıncılık.
17. Bozok, M. (2018). Ebeveynlik, Erkeklik ve Çalışma Hayatı Arasında Türkiye'de Babalık. https://www.acev.org/wp content/uploads/2018/05/EbeveynlikErkeklikCalismaHayati.pdf
18. Buğra, A. & Keyder, Ç. (2003). New poverty and the changing welfare regime of Turkey. Ankara: UNDP.
19. Buğra, A. (2006). “Söyleşiler”, N. Özbek (Der.), Cumhuriyet Türkiye’sinde Sosyal Güvenlik ve Sosyal Politikalar içinde, (ss. 386-390). Tarih Vakfı.
20. Buğra, A. (2014). “Giriş”, A. Buğra ve Y. Özkan (Der.), (Y. Ergür, Çev.), Akdeniz’de Kadın İstihdamının Seyri içinde (s. 9-27). İletişim Yayınları.
21. Buğra, A. (2017). “Türkiye’nin Değişen Refah Rejimi: Neoliberalizm, Kültürel Muhafazakarlık ve Yeniden Tanımlanan Toplumsal Dayanışma”, S. Dedeoğlu ve A. Y. Elveren (Der.) Türkiye’de Refah Devleti ve Kadın içinde, (ss.47-69). İletişim Yayınları.
22. Buğra, A. (2018). “Ayşe Buğra ile Söyleşi: “İyi Toplum Eşitliğin ile Özgürlüğün Birlikte Olduğu Bir Toplumdur””, O. Savaşkan ve M. Ertan (Der.), Türkiye’nin Büyük Dönüşümü: Ayşe Buğra’ya Armağan içinde (ss. 37-81). İletişim Yayınları.
23. Buğra, A. & Keyder, Ç. (2006). The Turkish welfare regime in transformation. Journal of European Social Policy, 16(3), 211-228. https://doi.org/10.1177/09589287060655
24. Castel, R. (2009). La Montée des incertitudes. Travail, protections, statut de l’individu. Paris: Éditions du Seuil.
25. Castel, R. (2017). Ücretli Çalışmanın Tarihçesi: Sosyal Sorunun Dönüşümü (Çev. I. Ergüden), İstanbul: İletişim Yayınları.
26. Castel, R., & Haroche, C. (2001). Propriété privée, propriété sociale, propriété de soi, Librarie Arthème Fayard, Paris.
27. Çelik, M. (2024). Ev dışında çalışan kadınların çalışma koşulları ve ücretsiz ev ve bakım işleriyle ev dışı çalışmayı birlikte idare etme stratejileri: İzmir ili örneği (Yüksek Lisans Tezi). Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Denizli.
28. Da Roit, B. (2010). Strategies of care: Changing elderly care in Italy and the Netherlands (p. 220). Amsterdam University Press.
29. Dedeoğlu, S. (2017). “Türkiye’de Refah Devleti, Toplumsal Cinsiyet ve Kadın İstihdamı”, S. Dedeoğlu ve A. Y. Elveren (Der.), Türkiye’de Refah Devleti ve Kadın içinde, (ss. 211-229). İletişim Yayınları.
30. Dedeoğlu, S., Adar, A. Ş. ve Sırali, Y. (2021). Kurumlar arası iş birlikleri ile kadın istihdamını desteklemek: Erken çocukluk bakımı ve eğitimi uygulamaları, Uluslararası Çalışma Örgütü.
31. Diltemiz Mol, M. (2021, 21 Mayıs). Özel olan politiktir. Feminist Bellek. https://feministbellek.org/ozel-olan-politiktir/
32. Donzelot, J. (2022). Aile polisi (Çev. P. B. Yalım), Ankara: Nika Yayınevi.
33. Durmaz Bodur, N. (2020). Türkiye refah rejiminde kadın. Ankara: Siyasal Kitabevi.
34. Devlet Planlama Teşkilatı. (2007). Dokuzuncu Kalkınma Planı 2007-2013 Gelir Dağılımı ve Yoksullukla Mücadele Özel İhtisas Komisyon Raporu, https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/08/Dokuzuncu-Kalkinma-Plani-Gelir-Dagilimi-ve-Yoksullukla-Mucadele-OIK.pdf
35. Durmaz Bodur, N. (2023). Farklı gelir gruplarındaki kadınların ortak sorunu: Bakım krizi, İktisat ve Toplum, 149: 64-73.
36. Ecevit, Y. (2018). “Türkiye’de Toplumsal Cinsiyet Çalışmalarının Gelişimi ve Sosyal Politika Araştırmalarına Katkıları”, Ç. Ü. Ulutaş (Der.), Feminist Sosyal Politika: Bakım, Emek, Göç içinde, (ss. 11-28). Notabene Yayınları.
37. Eke, N. P. (2026). Biyopolitikanın kadrajı: Türkiye ve Çin’de doğurganlık politikalarının belgesel sinemadaki yansımaları. Çankırı Karatekin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17(1), 41-55.
38. Ekiz Gökmen, Ç. (2017). Toplumsal cinsiyet ve zaman yoksulluğu: Hane içi ücretli ve ücretsiz emek sunumu. Çalışma ve Toplum, 4(55), 1953-1988.
39. Emir, İ., Erbaydar, T. ve Ayşe. Y. (2013). Şartlı nakit transferi uygulaması kadınların toplumsal konumunu değiştiriyor mu? Fe Dergi, 5, no. 2 (2013), 120-133.
40. Esping-Andersen, G. (2007). Les Trois Mondes De L’etat-Providence, Essai Sur Le Capitalisme Moderne (F. X. Merrien vd., Çev.), Paris: Presses Universitaires de France.
41. Esping-Andersen, G. (2011). Tamamlanmamış Devrim: Kadınların Yeni Rollerine Uymak (S. Çağatay, Çev.). İstanbul: İletişim Yayınları.
42. Esping-Andersen, G. (2018). “Toplumsal Riskler ve Refah Devletleri”, A. Buğra ve Ç. Keyder (Der.), (B. Y. Çakar ve U. B. Balaban, Çev.), Sosyal Politika Yazıları içinde, (ss. 33-54). İletişim Yayınları.
43. Eurostat (2019). Reconciliation between work and family life. https://ec.europa.eu/eurostat/documents/2995521/10157119/3-10102019-AP- EN.pdf/182bca6f-3e23-c913-0dcf- b25f846fa1e2
44. Ferragina, E. (2025). The ‘two lives’ of Esping‐Andersen and the revival of a research programme: Gender equality, employment and redistribution in contemporary social policy. Social policy & administration, 59(1), 1-19. https://doi.org/10.1111/spol.13029
45. Ferrera, M. (2018). “Sosyal Avrupa’da “Güney Avrupa Refah Modeli””, A. Buğra ve Ç. Keyder (Der.), (B. Y. Çakar ve U. B. Balaban, Çev.), Sosyal Politika Yazıları içinde (ss.195-229). (İstanbul: İletişim Yayınları.
46. Foucault, M. (1992). Hapishanenin Doğuşu (Çev. M. A. Kılıçbay). Ankara: İmge Kitabevi.
47. Foucault, M. (2007). Cinselliğin Tarihi (çev. H. U. Tanrıöver), İstabul: Ayrıntı Yayınları.
48. Foucault, M. (2013). Güvenlik, Toprak, Nüfus: Collège de France Dersleri (1977-1978) (Çev. F. Keskin). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
49. Foucault, M. (2014). Özne ve İktidar: Seçme Yazılar 2 (Çev. I. Ergüden & F. Keskin). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
50. Fraser, N. (2013). Fortunes of feminism: From state-managed capitalism to neoliberal crisis. Verso Books.
51. Fraser, N. (2015). Legitimation crisis? On the political contradictions of financialized capitalism. Critical Historical Studies, 2(2), 157-189.
52. Fraser, N. (2017). “Crisis of Care? On the Social-Reproductive Contradictions of Contemporary Capitalism”, T. Bhattacharya, (Ed.) Social Reproduction Theory: Remapping Class, Recentering Oppression içinde. London: Pluto Press, ss. 21– 36.
53. Gal, J. (2010). Exploring the extended family of Mediterranean welfare states, or: Did Beveridge and Bismarck take a Mediterranean cruise together?. M. Ajzenstadt & J. Gal (Ed.), Children, gender and families in Mediterranean welfare states içinde (ss. 77-101). Dordrecht: Springer Netherlands.
54. Gough, I. (2018). “Güney Avrupa’da Sosyal Yardım”. A. Buğra ve Ç. Keyder (Der.), (B. Y. Çakar ve U. B. Balaban, Çev.), Sosyal Politika Yazıları içinde, (ss. 231-260). İletişim Yayınları.
55. Gültekin, M. (2022). “Türkiye’de ücretli ve ücretsiz emek ekseninde kadınlarla erkeklerin hem kendi içlerindeki hem de kendi aralarındaki eşitsizlikler”, Fe Dergi, 14 (2), 33-55. https://doi.org/10.46655/federgi.1018117
56. Gültekin, M. (2023). “Türkiye’de çalışan kadınlar üzerine sosyolojik bir inceleme: Refah rejimi, aileselcilik ve istihdamı ev ve bakım işleri ile uzlaştırma deneyimleri”, Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, (85), 79-98. https://doi.org/10.26650/jspc.2023.85.1357096
57. Hochschild, A., & Machung, A. (2012). The second shift: Working families and the revolution at home. Penguin.
58. Leitner, S. (2003). Varieties of familialism: The caring function of the family in comparative perspective. European Societies, 5(4), 353-375.
59. Lewis, J. (1997). Gender and welfare regimes: Further thoughts. Social Politics, 4(2), 160-177. https://doi.org/10.1093/sp/4.2.160
60. İlkkaracan, İ. (2010). “Giriş”. İ. İlkkaracan (Der.), Emek Piyasasında Toplumsal Cinsiyet Eşitliğine Doğru: İş ve Aile Yaşamını Uzlaştırma Politikaları içinde (ss. 7-20). İTÜ Bilim, Mühendislik ve Teknolojide Kadın Araştırmaları ve Uygulamaları Merkezi.
61. İlkkaracan, İ., & Memiş, E. (2021). Transformations in the gender gaps in paid and unpaid work the covid-19 pandemic: Findings from turkey. Feminist Economics, 27, 1-2, 288-309.
62. Mariano, S. (2020). Conditional cash transfers, empowerment and female autonomy: Care and paid work in the Bolsa Família programme, Brazil. International Journal of Sociology and Social Policy, 40(11/12), 1491–1507. https://doi.org/10.1108/IJSSP-03-2020-0093
63. Memiş, E., Öneş, U. ve Kızılırmak, B. (2017). “Kadınların Ev-Kadınlaştırılması: Ücretli Ve Karşılıksız Emeğin Toplumsal Cinsiyet Temelli Bir Analizi”, S. Dedeoğlu ve A. Y. Elveren (Der.), Türkiye’de Refah Devleti ve Kadın içinde, (ss. 159-182). İletişim Yayınları.
64. Moreno, L. (2018). “‘Süper Kadınlar’ ve Akdeniz Refahı”, (B. Y. Çakar ve U. B. Balaban, Çev.), Sosyal Politika Yazıları içinde (ss. 375-395). İletişim Yayınları.
65. Nagels, N. (2021). Gender, the world bank, and conditional cash transfers in latin america. International Feminist Journal of Politics, 23(5), 676–697. https://doi.org/10.1080/14616742.2021.1895862
66. Naldini, M. (2003). The Family in the mediterranean welfare states, Frank Cass Publishers, Londra.
67. Ökten Gülsoy, N. (2014). Psikanalizmden neoliberalizme: Robert Castel ve kesintiyi reddetmek. Toplum ve Bilim, 129, 43-50.
68. Özbay, F. (2019). Kadın emeği seçme yazılar. İstanbul: İletişim Yayınları.
69. Powell, M. & Yörük, E. (2017). Straddling two continents and beyond three worlds? The case of Turkey’s welfare regime. New Perspectives on Turkey, 57, 85-114. https://doi.org/10.1017/npt.2017.30
70. Resmi Gazete. (15 Mayıs 2024). Ailenin Korunması Ve Güçlendirilmesi, Sayı: 32547.
71. Resmi Gazete. (18 Temmuz 2025). Devlet Memurlarının Yarı Zamanlı Çalışma Hakkının Kullanımına Ilişkin Yönetmelik, Karar Sayısı: 10108, Sayı: 32959.
72. Resmî Gazete. (1 Mayıs 2026). Sosyal Hizmetler Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun, Sayı: 33240.
73. Richard, L. (2024). Pastoral power, sovereign carelessness, and the social divisions of care work or: What Foucault can teach us about the “crisis of care”. Foucault Studies, 36(1), 322-349. https://doi.org/10.22439/fs.i36.7221
74. Sancar, S. (2009). Erkeklik: İmkansız iktidar, ailede piyasada ve sokakta erkekler. İstanbul: Metis Yayınları.
75. Saraceno, C. (2010). Social inequalities in facing old-age dependency: a bi-generational perspective. Journal of European Social Policy, 20(1), 32-44.
76. Sosyal Güvenlik Kurumu. (2026). EDU-CARE II nedir? sgkcalisanannedestegi.org/edu-care- nedir
77. Stampini, M., & Tornarolli, L. (2012). The Growth Of Conditional Cash Transfers In Latin America And The Caribbean: Did They Go Too Far? (IDB Policy Brief No. IDB-PB-185). Inter-American Development Bank.
78. Standing, G. (2019). Prekarya: Yeni Tehlikeli Sınıf (Çev. E. Bulut), İstanbul: İletişim Yayınları.
79. Taşğın, N. Ş. (2021). “Türkiye’de Sosyal Hizmetlerin Sunumunda Aile: Aileye Yönelik Sosyal Hizmetlerden Sosyal Hizmetleri Sunan Aileye”, N. Ş. Taşğın, Y. Ahi ve U. Tekin (Der.), Sosyal Hizmet ve Ailecilik: Sosyal Hizmet(ler)i Yeniden Düşünmek Konferansları içinde (ss. 25-53). Nika Yayınevi.
80. Tekin, E. (2025). Neoliberal emek rejiminde aile, toplumsal yeniden üretim ve kadın emeği: Türkiye üzerine kuramsal ve ampirik bir değerlendirme. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 26 (Özel Sayı), 1671-1702. https://doi.org/10.17494/ogusbd.1764195
81. Toksöz, G. (2017). “Neoliberal Piyasa, Özel ve Kamusal Patriarka Çıkmazında Kadın Emeği”, S. Dedeoğlu ve A. Y. Elveren (Der.), Türkiye’de Refah Devleti ve Kadın içinde, (ss. 103- 126). İletişim Yayınları.
82. Türkiye İstatistik Kurumu. (2022). Tüik Aile Yapısı Araştırması 2021, https://www.tuik.gov.tr/media/announcements/turkiye_aile_yapisi_ara%C5%9Ftirmasi_2021.pdf
83. Türkiye İstatistik Kurumu. (2015). Zaman Kullanım Anketi 2014-2015 Mikro Veri Seti, https://biruni.tuik.gov.tr/medas/?locale=tr.
84. Türkiye İstatistik Kurumu. (2024). Doğum İstatistikleri, 2023, https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Dogum-Istatistikleri-2023-53708
85. Türkoğlu Üstün, K. (2020). Kadının ücretsiz bakım emeğinin azaltılması kapsamında kurumsal çocuk bakım hizmetlerine erişim (kreş) hakkı. Çalışma ve Toplum, 3, 1559-1592.
86. T.C. Ziraat Bankası. (t.y.). %25 devlet katkılı çeyiz hesabı Ziraat'te!, https://www.ziraatbank.com.tr/tr/bireysel/mevduat/ceyiz-hesabi
87. Uğur, Z., Yıldız, E. ve Doğan, R.Y. (2023). Türkiye’de çalışan kadınların küçük çocuklarına kim bakıyor?. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 23(58), 93-128. https://doi.org/10.21560/spcd.vi.1101779
88. Uluslararası Çalışma Örgütü (2017). ILO-Gallup kamuoyu araştırması raporuna göre küresel ölçekte kadınların çoğu çalışmayı tercih ediyor, erkeklerin çoğunluğu da bunu onaylıyor. https://www.ilo.org/tr/resource/news/ilo-gallup-kamuoyu- ara%C5%9Ft%C4%B1rmas%C4%B1-raporuna-g%C3%B6re-k%C3%BCresel- %C3%B6l%C3%A7ekte-kad%C4%B1nlar%C4%B1n
89. UN Women. (2019). Family-oriented cash transfers from a gender perspective: Are conditionalities justified? (Policy Brief No. 13)
90. Ünlütürk Ulutaş, Ç. (2015). İş ve aile yaşamını uzlaştırma politikaları: türkiye’de yeni politika arayışları. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 70(3), 723-750. https://doi.org/10.1501/SBFder_0000002368
91. Ünlütürk, Ç. (2025). “Türkiye’de Bakımın Ekonomipolitiği”, M. Yıldırım (Der.) Bakım Emeği ve Sosyal Politikalar içinde, (ss. 70-91). İletişim Yayınları.
92. Yaman, M. (2024). Muhafazakârlık ve neoliberalizm ekseninde aile, beden ve emek politikaları. Toplum ve Hekim, 39(5), 325.
93. Yaman, M. (2025). Neoliberal politikalar ekseninde aile politikası: Toplumsal yeniden üretim yaklaşımı çerçevesinden bir değerlendirme. Eğitim Bilim Toplum Dergisi, Cilt: 22 Sayı: 87, (Yaz 2024), ss: 3-28.
94. Yan, Y. (2025). The private life approach to the rise of neo-familism in China. The Sociological Review, 73(4), 753-770.
95. Yıldırım, F. (2025). The Changing face of fatherhood: The Paternal role in ınteraction with parental attitudes. Health Services Research Journal, 3(1): 33-38.
96. Yıldırım, M. (2025). “Gøsta Esping-Andersen’le Söyleşi: “Erken çocukluk eğitimi refah devletlerinin odaklanması gereken başlıca alandır””, M. Yıldırım (Der.), (M. Yıldırım, Çev.). Bakım Emeği ve Sosyal Politikalar içinde (ss. 110-117). İletişim Yayınları.
97. Yılmaz, Z. ve Sarı Karademir, B. (2025). SDG 5’i feminist kurumsalcılık yoluyla yeniden düşünmek: Türkiye’de toplumsal cinsiyet rejimi ve kalkınma. Fiscaoeconomia, 9, Toplumsal Cinsiyet Özel Sayısı (ss. 400-428). https://doi.org/10.25295/fsecon.1702528
98. Yılmaz Şener, M. (2016). Kadını anne olarak güçlendirmek? AKP’nin sosyal politika ve toplumsal cinsiyet yaklaşımını şartlı nakit transferleri (şnt) üzerinden okumak. Kadın/Woman 2000, Journal for Women's Studies, 17(1), 31-49.