Conditions for Receiving Unemployment Benefits under Unemployment Insurance Law

Öz

Unemployment insurance is a compulsory social security mechanism based on insurance principles, which aim to compensate, for a limited period and to a certain extent, thein come loss suffered by insured individuals who become unemployed despite having the willingness, ability, health and Professional qualifications to work, and who lose their jobs through no fault or will of their own. Unemployment benefit, on the other and, refers to the monetary payments made to insured unemployed individuals within the scope of the Unemployment Insurance Law No 4447, in the amounts and for the durations prescribed by the law. This study examines the conditions required to qualify for unemployment benefits. Accordingly, the insured individual must be covered by the Unemployment Insurance Law, have paid Contributions for the prescibed period, have their employment contract terminated for reasons specified by law, not be subjesct to any disqualifying circumstances, not have their employment contract suspended, apply to the Turkish Employment Agency within the statutory period, and be willing and able to work. Where all the seconditions are fulfilled cumulatively, thein sured individual shall be entitled to receive unemployment benefits.

Anahtar Kelimeler

• Unemployment
• Unemployment Insurance
• Unemployment Benefits
• Benefit Conditions

İş Sözleşmesi İle Çalışanların Sosyal Güvenlik Hukuku Bağlamında İşsizlik Ödeneğinden Yararlanma Şartları

Öz

İşsizlik sigortası, çalışma iradesi, yeteneği, sağlık durumu ve mesleki yeterliliği bulunmasına rağmen, kendi istek ve kusuru dışında işini kaybeden, iş sözleşmesi ile çalışan sigortalıların, işsizlik nedeniyle uğradıkları gelir kaybını belirli bir süre ve ölçüde telafi etmeyi amaçlayan, sigortacılık esaslarına dayalı zorunlu bir sosyal güvenlik uygulamasıdır. İşsizlik ödeneği ise 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu kapsamında, sigortalı işsizlere, Kanun’da öngörülen süre ve miktarlarda yapılan parasal yardımı ifade etmektedir. Bu çalışmada, işsizlik ödeneğine hak kazanılabilmesi için gerekli koşullar ele alınmıştır. Sigortalının İşsizlik Sigortası Kanunu kapsamında yer alması, öngörülen sürede prim ödemiş olması, iş sözleşmesinin Kanun’da belirtilen nedenlerle sona ermesi, hak düşürücü sebeplerin bulunmaması, iş sözleşmesinin askıya alınmamış olması, Türkiye İş Kurumu’na süresi içerisinde başvuruda bulunması ve sigortalının çalışmaya istekli ve elverişli olması aranan şartlar arasında yer almaktadır. Söz konusu bu koşulların tamamının birlikte gerçekleşmiş olması halinde sigortalı işsizlik ödeneğine hak kazanmış olacaktır.

Anahtar Kelimeler

• İşsizlik
• İşsizlik Sigortası
• İşsizlik Ödeneği
• Yararlanma Şartları

Kaynakça

1. ALPER, Y. (2000). 4447 Sayılı Kanun ve Sosyal Güvenlik Sisteminin Finansman Yapısına Etkileri. (Prof. Dr. Nusret Ekin’e Armağan içinde). Ankara, 129-158 (4447 Sayılı Kanun).
2. ALPER, Y. (2022). Sosyal Sigortalar Hukuku (3. b). Bursa (Sosyal Sigortalar).
3. ANDAÇ, F. (2010). İşsizlik Sigortası (2. b). Ankara.
4. ARICI, K. (2022). Türk Sosyal Güvenlik Hukuku. Ankara.
5. ARSLAN DURMUŞ, S. (2022). Arabulucuk Sürecinde Tarafların Anlaşması Halinde İşsizlik Ödeneğinden Yararlanma. Süleyman Demirel Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi. (12). 1159-1183.
6. ARSLAN ERTÜRK, A. (2015). 5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanun’un Ek 9. Maddesi Kapsamında Ev Hizmetlerinde Çalışanların Sigortalılığı. Legal İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi. (46). 89-125.
7. BAL BEKTAŞ, Ö. (2020). İşsizlik Ödeneğinden Yararlanma Koşulları. Adalet Dergisi. (65). 559-583 (Yaralanma Koşulları).
8. BAL BEKTAŞ, Ö. (2016). İşsizlik Sigortası. Ankara (İşsizlik Sigortası).

9. BALCI, M. (2021). Sosyal Güvenlik Hukuku. Ankara.
10. BAŞTERZİ, S. (1996). İşsizlik Sigortası. Ankara.
11. BEVERİDGE, W. (2015). Full Employment in Free Society. (Works Of William Beveridge). London.
12. BİRKAN, S. (1976). Türkiye’de İşsizlik Sigortası. İş ve Hukuk, (115).
13. CANİKLİOĞLU, N. (2011). 6111 Sayılı Kanunla İşsizlik Sigortası Kanununda Yapılan Değişiklikler. Toprak İşveren Dergisi, (89), 10-21.
14. CENTEL, T. (2017). Sosyal Güvenlik Kapsamında İşsizlik Sigortasına Topluca Bakış. Çimento İşveren Dergisi, (31). 8-17 (İşsizlik Sigortası).
15. CENTEL, T. (2021). Türk Sosyal Güvenlik Hukuku. İstanbul (Sosyal Güvenlik).
16. ÇELİK, N., CANİKLİOĞLU, N., CANBOLAT, T. (2020). İş Hukuku Dersleri (33. b). İstanbul.
17. DEMİRTAŞ, S., KESER, H.(2024). Kısmi Süreli Çalışanların Genel Sağlık Sigortası ve İşsizlik Sigortasından Yararlanma Hakları. Sosyal Güvenlik Dergisi, 14(1), 69-88.
18. EYRENCİ, Ö., TAŞKENT, S., ULUCAN, D., BAŞKAN, E. (2020). İş Hukuku. (10. b). İstanbul.
19. GÜZEL, A. (1996). İşsizlik Sigor¬tasının Gecikmesinden Kaynaklanan Sorunlar. (Türkiye Sendikacılığının Temel Sorunları içinde). İstanbul, 37-51.
20. GÜZEL, A., OKUR, A., CANİKLİOĞLU, N. (2024). Sosyal Güvenlik Hukuku. (20. b). İstanbul.
21. HARTMANN, P. (1998). Grenzen Der Versicherbarkeit, Private Arbeitslosenversicherung, Sozialökonomische Schriften. Bd. 15, Berlin.
22. KORKUSUZ, R., UĞUR, S. (2016). Sosyal Güvenlik Hukuku. (5. b). Bursa.
23. LEU, A. (2008). Die Unfallversicherung für Arbeitslose Personen. SZS. 261-274.
24. LİMONCUOĞLU, A. (2012). İşsizlik Sigortası ve Uygulama Sorunları. Sicil İş Hukuku Dergisi, (26), 86-100.
25. ÖZKARACA, E. (2002). İşsizlik Sigortası Kapsam ve Yardım¬ları. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
26. ROLFS, C., GİESEN, R., KREİKEBOHM, R., UDSCHİNG, P. (2017). Beck’scher Online Kommentar Sozialrecht, (44. a). München.
27. SARAÇ, C. (2011). İşsizlik Sigortası Edim Koşulları. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi. 13(1), 1-26.
28. SENYEN KAPLAN, E. (2022). Çalışma Koşullarında Değişiklik. Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (158), 342-388.
29. SÖZER, A. (2023). Türk Sosyal Sigortalar Hukuku. (6. b). İstanbul.
30. SÜZEK, S. (1989). İş Akdinin Askıya Alınmasının Genel Teorisi. Ankara (Askıya Alınma).
31. SÜZEK, S. (2022). İş Hukuku. (22. b). İstanbul (İş Hukuku).
32. SÜZEK, S., BAŞTERZİ, S. (2024). İş Hukuku. (24. b). İstanbul.
33. ŞAKAR, M. (2017). Sosyal Sigortalar Uygulaması. (12. b). İstanbul.
34. TUNCAY, A., EKMEKÇİ, Ö. (2021). Sosyal Güvenlik Hukuku Dersleri (21. b). İstanbul.
35. UŞAN, F. (2009). Türk Sosyal Güvenlik Hukukunun Temel Esasları. Ankara.
36. WİDMER, D. (2023). Die Sozialversicherung in der Schweiz. (14. a). Zürich.
37. YAMAN, R. (2016). İş Sözleşmesinin Askıya Alınması ve Hukuki Sonuçları. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, 74(Prof. Dr. Fevzi Şahlanan'a Armağan). 661-783.
38. YARDIMCIOĞLU, D. (2025). Türk Sosyal Güvenlik Hukukunda İşsizlik Sigortası. İstanbul.
39. YILMAZ, H. H. (2020). Türk Hukuku ve Avrupa Birliği Hukukunda İşsizlik Ödeneğine Hak Kazanma Koşulları. Çimento İşveren Dergisi. 34(2), 8-25.
40. YİĞİT, Y. (2004). Türk Sosyal Güvenlik Hukukunda İşsizlik Sigortası. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Kocaeli: Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
41. YÜCEL, R. (2017). Çalışma Koşullarında Esaslı Değişiklik ve Değişiklik Feshi. İstanbul Aydın Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 3(1), 49-67.