ŞİÎ-İMÂMÎ MÜFESSİR HASAN MUSTAFAVÎ’NİN KUR’AN TASAVVURUNUN TEMEL DAYANAKLARI
Öz
Bu çalışma, Hasan Mustafavî’nin (ö. 2005) Kur’an tasavvurunu dayandığı temel ilkeler çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Makalede Mustafavî’nin i‘câz anlayışı merkeze alınarak yedi harf, kıraat ihtilafları, tahrif iddiaları ve Kur’an’ın tercümesi meseleleriyle kurduğu ilişki sistematik biçimde ele alınmaktadır. Araştırmanın temel sorusu, Mustafavî’nin Kur’an tasavvurunu hangi epistemolojik ve dilsel zeminde temellendirdiğidir. Çalışmada nitel yöntem benimsenmiş, müellifin eserleri temel kaynak olarak değerlendirilmiştir. Gerekli durumlarda klasik literatür ve çağdaş araştırmalara da başvurulmuştur. Analizler yer yer doğrudan metin alıntılarına dayandırılmıştır. Araştırma sonucunda Mustafavî’nin Kur’an anlayışının, hakikî anlam ilkesine yaslanan i‘câz teorisi üzerine inşa edildiği görülmektedir. Ona göre Kur’an’ın ontolojik hakikati, yedi harf rivayetlerinin Kur’an’ın temel maksatlarıyla ilişkilendirilmesini, kıraat farklılıkları ve tahrif iddialarının reddedilmesini gerektirmektedir. Mustafavî, Kur’an’ın tercümesini de bu çerçevede ele almakta; lafzî tercümeyi mümkün görmeyip onu tefsire yakın açıklayıcı bir faaliyet olarak değerlendirmektedir.
Anahtar Kelimeler
Tefsir, Kur’an, İ‘câz, Hakikî Anlam, Hasan Mustafavî
Destekleyen Kurum
Yok
Etik Beyan
Yazar, çalışmanın hazırlanması esnasında bilimsel ve etik ilkelere uyulduğunu ve yararlanılan tüm kaynakların kaynakçada belirtildiğini, çalışmanın maddi açıdan fonlanmadığını, çıkar çatışması bulunmadığını beyan etmektedir
The Foundational Principles of the Qur’anic Conception of the Shīʿī-Imāmī Mufassir Ḥasan Mustafavī
Öz
This study aims to examine Ḥasan Mustafavī’s (d. 2005) conception of the Qur’an within the framework of its foundational principles. Centering upon Mustafavī’s understanding of iʿjāz (inimitability), the article systematically discusses his approach to the issues of the seven aḥruf (modes), variant readings, claims of taḥrīf (distortion), and the translation of the Qur’an. The primary research question explores the epistemological and linguistic grounds on which Mustafavī bases his conception of the Qur’an. Adopting a qualitative research method, the study utilizes the author’s own works as primary sources, while also referring to classical literature and contemporary studies when necessary. The analyses are occasionally supported by direct textual citations. The study reveals that Mustafavī’s understanding of the Qur’an is built upon a theory of iʿjāz grounded in the principle of real meaning (ḥaqīqī). For Mustafavī, the ontological truth of the Qur’an requires correlating the narratives of the seven aḥruf with the ultimate objectives of the Qur’an, thereby rejecting variant readings and claims of taḥrīf. Within this framework, Mustafavī also addresses the translation of the Qur’an, deeming a literal translation impossible and evaluating it instead as an explanatory activity akin to tafsīr.
Anahtar Kelimeler
Tafsīr, Qur’an, Iʿjāz, Real Meaning (Ḥaqīqī), Ḥasan Mustafavī
Etik Beyan
The author declares that scientific and ethical principles were followed during the preparation of the study, all sources used were indicated in the bibliography, the study was not financially funded, and there is no conflict of interest.