Mu’tazıd ve Müktefî Döneminde Abbâsîler (Saim Yılmaz)

Beş asır civarında bir süre varlığını sürdürmeyi başaran Abbâsî Devleti (132-656/750-1258), en güçlü ve parlak dönemini ilk yüzyılında yaşamıştır. Bu parlak dönemin son halifelerinden Mu’tasım-Billâh’ın (218-227/833-842) hilâfet merkezini Bağdat’tan Sâmerrâ’ya taşımasıyla “Sâmerrâ Devri” başlamış, ancak bu sırada yaşanan iktidar mücadeleleri devleti büyük bir krizin içine sokmuştur. “Sâmerrâ Devri”nin son halifesi Mu’temid-Alellâh (256-279/870-892) döneminde devletin idaresini tamamen ele geçirmiş olan kardeşi ve inceleyeceğimiz kitabın konu edindiği halifelerden Mu’tazıd-Billâh’ın (279-289/892-902) babası Muvaffak, devleti içine düştüğü bu siyasî kaos ortamından çıkarmak amacıyla büyük bir mücadele içerisine girmiştir. Onun başlattığı, oğlu Mu’tazıd ve torunu Müktefî-Billâh’ın (289-295/902-908) devam ettirdiği bu mücadele süreci, bazı araştırmacılar tarafından Abbâsî Devleti’nin yeniden canlanma ve toparlanma dönemi olarak kabul edilmektedir...