Perkütan kolesistostomi sonrası akut kolesistitli hastalarda klinik sonuçların iyileştirilmesi için rutin kontrol kolesistografisinin gerekliliğinin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışma, akut kolesistit (AK) hastalarında perkütan kolesistostomi (PK) sonrası rutin kontrol kolesistografinin gerekli olup olmadığını değerlendirerek hasta bakımını iyileştirme ve kaynak kullanımını optimize etme üzerindeki etkilerini incelemeyi amaçlamıştır. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmada, 2011-2022 yılları arasında AK nedeniyle PK uygulanan 248 hastadan 202’si dahil edildi. Malignite, biliyer darlık, yetersiz takip (<6 ay), AK ile ilişkili olmayan ölümler ve akalküloz kolesistit vakaları çalışma dışı bırakıldı. Hastalar, rutin kontrol kolesistografi yapılmayan (Grup 1, n=90) ve yapılan (Grup 2, n=112) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Demografik veriler, hastane yatış süresi, tekrar başvurular, nüks oranları, cerrahi işlemler, mortalite ve komplikasyonlar analiz edildi. Bulgular: Grup 1’de 90 hasta (%52 erkek, %48 kadın; ortalama yaş 69,2 yıl), Grup 2’de 112 hasta benzer demografik ve ek hastalık özellikleriyle yer aldı. Ortalama hastanede kalış süresi Grup 1’de 5,4 gün, Grup 2’de 5,6 gün olarak belirlendi. Kateter çekimi sonrası tekrar başvuru oranı %30,7, AK nüks oranı %19,3 olarak tespit edildi. Sekonder girişimler Grup 2’de anlamlı olarak daha yüksekti; takip sırasında 24 hasta (%11,9) ek kolesistostomi kateteri gerektirirken, Grup 1’de bu sayı 11 hasta (%5,4) olarak bulundu. Sonuç: Rutin kontrol kolesistografi, PK sonrası hasta sonuçlarına katkı sağlamamıştır. Klinikten bağımsız kolesistografi kararı, gereksiz girişimlerin ve kaynakların israfında artışa yol açabilir.

Purpose: This study evaluated whether routine control cholecystography is necessary after percutaneous cholecystostomy (PC) in patients with acute cholecystitis (AC) to improve patient care and optimize resource utilization. Materials and Methods: This retrospective study included 202 out of 248 patients treated with PC for AC between 2011 and 2022, excluding cases with malignancy, biliary strictures, insufficient follow-up (<6 months), unrelated mortality, or acalculous cholecystitis. Patients were divided into two groups: Group 1 (no routine cholecystography, n=90) and Group 2 (routine cholecystography, n=112). Data on demographics, hospital stay, readmissions, recurrence, surgical procedures, mortality, and complications were analyzed. Results: Group 1 included 90 patients (52% male, 48% female; mean age 69.2 years), and Group 2 included 112 patients with similar demographics and comorbidities. The mean hospital stay was 5.4 days in Group 1 and 5.6 days in Group 2. The readmission rate after catheter removal was 30.7%, and the recurrence rate of AC was 19.3%. Secondary interventions were significantly higher in Group 2, with 24 patients (11.9%) requiring additional cholecystostomy catheter placement during follow-up, compared to 11 (5.4%) in Group 1. Conclusion: Routine control cholecystography does not improve patient outcomes following PC. Performing cholecystography without clinical indications may increase unnecessary interventions and result in inefficient resource utilization.