Pediatrik maksillofasiyal travmaların epidemiyolojik analizi

Amaç: Bu çalışmanın amacı beş yıl boyunca Plastik, Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Anabilim Dalına başvuran pediatrik maksillofasiyal travma hastalarının epidemiyolojisinin ve tedavi yaklaşımlarının analiz edilmesidir. Gereç ve Yöntem: Hastaların yaş ve cinsiyet dağılımları belirlendi. Hastanede yatış süresi, travmanın etyolojisi, fraktürün yeri, uygulanan tedavi yöntemleri tespit edilirken bu tedavilerin sonuçları ve gelişen komplikasyonlar değerlendirildi. Bulgular: Kırıkların en sık görüldüğü yaş 17’ydi (%18,3). Maksillofasiyal travma nedeniyle opere edilen hastalarda en sık travma nedeni düşmeydi (%48,3). En fazla opere edilen yaş aralığı 12-18 (%50,6), en fazla opere edilen kırık lokalizasyonu panfasiyal kırıklardı (%27,58). Sonuç: Çocukluk çağı maksillofasiyal travmalarda en basit ve en etkili tedavinin uygulanması gerekir. Az deplasmanlı kırıklarda konservatif tedaviler yeterli olabilirken daha fazla deplasman olan kırıklarda açık redüksiyon ve internal tespit yöntemleri uygulanmaktadır. Kemik büyümesini engellediğinden dolayı tespit materyallerin mutlaka çıkarılması gereklidir. Son yıllarda eriyebilen plakların yüksek maliyetleri nedeniyle kullanımı kısıtlı olmaktadır.

BPurpose: This study aimed to analyze epidemiology and the treatment approaches for pediatric maxillofacial trauma patients who presented to the Department of Plastic, Reconstructive, and Aesthetic Surgery during 5 years period. Materials and Methods: Age and gender distributions of the patients were determined. Duration of hospitalization, etiology of trauma, location of the fracture, and treatment methods applied was determined, and the results of these treatments and complications that developed were evaluated. Results: The fractures were the most common at the age of 17 years (18.3%). The most common cause of trauma in patients operated for maxillofacial trauma was fall (48.3%). Most operations were performed in the age range of 12–17 years (50.6%), and panfacial fractures were the most frequently operated fracture localization (27.58%). Conclusion: The simplest and most effective treatment should be applied for pediatric maxillofacial trauma. While conservative treatments may be sufficient in minimally displaced fractures, open reduction and internal fixation methods are applied in fractures with greater displacement. Fixation materials must necessarily be removed since they prevent bone growth. The use of bioabsorbable plates has been limited in recent years due to their high costs.