Determination of the Prophte’s Point of View of Handicappeds

Abstract

In this study, Prophet's relation with Handicapped people will be analised. The Prophet never differentiate handicapped people from others, even more, he set up a positive relation in terms of human relationships. He never externalise them. On the contrary, he occupied them in possible tasks to involve them in society. He always let handicapped people benefit from possible opportunities and rights and ordered other people to treat them fairly and humanly. He says for handicapped people that if they forbear their hard living conditions, they will have the good result in Ahiret. As a result, the handicapped people living in our society should and can benefit from all rights and opportinities without any exception. This is a religios necessity and obligation.

Keywords

• In this study, Prophet's relation with Handicapped people will be analised. The Prophet never diffe

Hz. Peygamber’in Engellilere Karşı Bakış Açısının Tesbiti

Öz

Bu çalışmada Hz. Peygamber’in engellilerle olan ilişkisi tespit edilmeye çalışıla-caktır. Hz. Peygamber engellileri diğer insanlardan ayırt etmediği gibi onlarla insanî ilişkiler çerçevesinde ilişkilerini olumlu bir şekilde yürütmüştür. Onları toplumdan dışlamamış, değişik görevler vererek topluma kazandırmıştır. Hz. Peygamber, engellileri var olan imkan ve haklardan yararlandırmış, onlara in-sanca muâmele edilmesi gerektiğini bildirmiş, kendi durumlarına sabrettikleri takdirde âhirette ecir alacaklarını ifade etmiştir. Dolayısıyla toplumumuzda yaşayan engellilerin, başta eğitim olmak üzere hiçbir hak ve imkandan mahrum edilmemesi dini bir vecibedir.

Anahtar Kelimeler

• Engelliler, sağlık, Hz. Peygamber, hadis

Kaynakça

1. Abdullah Aydınlı, “İbn Ümmü Mektûm”, DİA., İst., 1999.
2. Ahmed b. Hanbel, Kitâbü’z-Zühd, terc. M.Emin İhsanoğlu, İz Yay., İst., 1993.
3. Ahmed b. Hanbel, Müsned, Çağrı Yay., İst., 1982.
4. Ahmet Naim-Kamil Miras, Sahîh-i Buhârî Muhtasarı Tecrid-i Sarih Tercümesi ve Şerhi, D.İ.B.Y., Ank., 1975.
5. Alparslan Özyazıcı, “Engelliler ve Genetik Problemler”, Diyanet Aylık Dergi, sayı: 161, Ank., 2004.
6. Arzu Gür, Özürlülerin Sosyal Yaşama Uyum Süreçlerinde Sportif Etkinliklerin Rolü, T.C. Başbakanlık Özürlüler İdaresi Başkanlığı Yay., Ank., 2001.
7. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b.İsmail, Sahîh-i Buhârî, Çağrı Yay., İst., 1982.
8. Buhârî, Edebü’l-Müfred, thk., Halid Abdurrahman, Dâru’l-Ma’rife, Beyrut, 1996.

9. Bünyamin Erul, “Engelliler İle İlgili Hadislerin Analizi” (yayınlanmamış tebliğ) Ülkemizde Engelliler Gerçeği ve İslam (sempozyum), D.İ.B., Ank., 2003.
10. Cafer Sadık Yaran, Kötülük ve Theodise, Vadi Yay., Ank., 1997.
11. Câhız, el-Bursân ve’l-Urcân ve’l-Umyân ve’l-Havlân, thk., Muhammed Mursî el-Hûlı, Beyrut, 1987.
12. Cengiz Kallek, Asr-ı Saadet’de Yönetim-Piyasa İlişkisi, İz Yay., İst., 1997.
13. Dârimî Ebû Muhammed Abdullah b. Abdirrahman, Sünenü’d-Dârimî, thk., es-Seyyid Abdullah Haşim, Pakistan, 1984.
14. Ebû Dâvûd, Süleyman b. El-Eş’as es-Sicistânî, Sünen-i Ebî Dâvûd, Çağrı Yay., İst., 1981.
15. el-Müttekî, Kenzu’l-Ummâl fî Süneni’l-Akvâl ve’l-Efâl, Müessetü’r-Risâle, Bey- rut, 1993.
16. Emrullah Yüksel, “İlâhi Fiillerde Hikmet”, Atatürk Ünv., İlâhiyat Fak., Dergi- si, 8.sayı, Erzurum, 1988.
17. Fîrûzâbâdî, Muhammed b. Ya’kûb, Besâiru Zevi’t-Temyîz fî Letâifi’l-Kitâbi’l- Azîz, thk., Abdülalim et-Tahâvî, El-Mektebetü’l-İlmiyye, Beyrut, trs.
18. Gülseren Ak, “Türkiye’de Özürlülük ve Yaygın Toplumsal Rehabilitasyon”, Yeni Türkiye, Sağlık I, Ank., 2001/39.
19. Hâkim en-Nîsâbûrî, el-Müstedrek ale’s-Sahîhayn, Dâru’l-Ma’rife, Beyrut, trs.
20. Hamdi Döndüren, İslâm’ın Engellilere Tanıdığı Kolaylıklar ve Ruhsatlar (ya- yınlanmamış tebliğ), Ülkemizde Engelliler Gerçeği ve İslam (sempoz- yum), D.İ.B., Ank., 2003.
21. Hattâbî, Ebû Süleyman Hamd b. Muhammed, Meâlimü’s-Sünen, Mektebetü’l-İlmiyye, Beyrut, 1981.
22. Hulusi Arslan, “Doğal Felaketler ve Istıraplar Konusunda Kelamcıların Görüş- leri”, Marife Dergisi, yıl: 2, sayı: 2, Konya, 2002.
23. İbn Hişâm,Abdülmelik b. Hişâm, es-Sîretü’n-Nebeviyye, thk., Süheyl Zekâr, Dâru’l-Fikr, Beyrut, 1992.
24. İbn İshâk, Siyeru İbn İshâk, thk., Muhammed Hamidullah, Hayra Hizmet Vakfı, Konya, 1981.
25. İbn Kesîr, Hadislerle Kur'ân-ı Kerim Tefsiri (Tefsîru’l-Kur'âni’l-Azîm), terc., B.Karlığa-B.Çetiner, Çağrı Yay., İst., 1993.
26. İbn Mâce, Ebû Abdillah el-Kazvînî, Sünen, thk., M.F.Abdülbaki, Dâru’l-Fikr, trs.
27. İbn Sa’d, Tabakâtü’l-Kübrâ, Dâru Sâdır, Beyrut, 1985.
28. İbnü’l-Esîr el-Cezerî, İzzüddîn Ebu’l-Hasan Ali b. Muhammed, Üsdü’l-Gâbe fî Ma’rifeti’s-Sahâbe, thk., Muhammed İbrahim-Muhammed Ahmed Âşur-Mahmud Abdülvehhab, 1970.
29. İbrahim Sarıçam, Ülkemizde Engelliler Gerçeği ve İslâm (sempozyum), “İslam Kültür tarihinde Engelli Meşhurlar” isimli tebliğin müzakere bölümü. D.İ.B., Ank., 2003.
30. İbrahim Sarıçam, “Yoksullukla Mücadelede Hz. Peygamber” (makale), 2000 Yılında Yoksulluk Sorununun Ulaştığı Boyutlar, Der., İbrahim Ateş, Yoksullara Yardım ve Eğitim Vakfı Kültür Yay., Ank., 2001.
31. İsmail Karagöz, “Kur’ân’ın Engellilere Yaklaşımı”(yayınlanmamış tebliğ), Ül- kemizde Engelliler Gerçeği ve İslâm (sempozyum), D.İ.B., Ank., 2003.
32. Kâdî İyâd, Ebu’l-Fadl İbn Musa, Şifâ-i Şerîf, terc., Naim Erdoğan-H.S. Erdo- ğan, Çile Yay., İst., 1980.
33. Mâlik b. Enes, el-Muvatta, thk., M.F.Abdülbaki, trs.
34. Mehmet Aydın, Ülkemizde Engelliler Gerçeği ve İslam (sempozyum Değerlen- dirme konuşması), D.İ.B., Ank., 2003.
35. Mehmet Özyürek, Tutumlar ve Engellilere Yönelik Tutumların Değiştirilmesi, Karatepe Yay., Ank., 2000.
36. Metin Çakmaklı, “Modern Tıbbın Buzdağı: Tıbbi Hatalar”, Yeni Türkiye, Sağlık II, Ank., 2001/40.
37. Metin Özdemir, İslâm Düşüncesinde Kötülük Problemi, Furkan Yay., İst., 2001.
38. Musa Cârullah Bigiyef, Kitâbu’s-Sünne, terc., Mehmet Görmez, Ankara Oku- lu Yay., Ank., 1998.
39. Mustafa Çağrıcı Asr-ı Saadet’te Oluşan İslâm Ahlâkı, Bütün Yönleriyle Asr-ı Saadet’te İslâm, V, Beyan Yay., İst., 1995.
40. Müslim, Ebu’l-Huseyn Müslim b.Haccâc, el-Câmiu’s-Sahîh, thk., M.F.Abdülbaki, Dâru İhyai’t-Türâsi’l-Arabî, Beyrut, 1956.
41. Naci Kula, “Engelliler ve Din”, Diyanet Aylık Dergi, sayı: 161, Ank., 2004.
42. Naci Kula, “Engellilere Verilecek Tebliğ ve İrşad Hizmetleri” Dinbilimleri Aka
43. demik Araştırma Dergisi, Cilt 4, Sayı, 4, ss.17-45
44. (http://www.dinbilimleri.com/dergi/cilt4/sayi4/makale/kula.pdf
45. Necati Yeniel, Sünen-i Ebû Dâvûd Terceme ve Şerhi, Şamil Yay., İst., 1988.
46. Nejla Okur, Özürlülere Yönelik Örgütlenmenin İncelenmesi, Başbakanlık Özürlüler İdaresi Başkanlığı Yay., Ank., 2001.
47. Nesâî, Ebû Abdirrahman Ahmed b. Şuayb, Sünen, Çağrı Yay., İst., 1981.
48. Nuran Akdemir, “Rehabilitasyon Hizmetleri”, Yeni Türkiye, Sağlık I, Ank., 2001/39.
49. Osman Çetinkaya, Özürlü Politikasında Pozitif Ayrımcılık (yayınlanmamış teb- liğ), Ülkemizde Engelliler Gerçeği ve İslam (sempozyum), D.İ.B., Ank., 2003.
50. I. Özürlüler Şurası Çağdaş Toplum, Yaşam ve Özürlüler (Komisyon Raporları Genel Kurul Görüşmeleri), Başbakanlık Özürlüler İdaresi Başkanlığı, Ank., 1999.
51. Polat Has, İslâmiyette ve Hıristiyanlıkta ilim Anlayışı, T.Ö.V. Yay., İzmir, 1991.
52. Süleyman Eripek, “Engelliler ve Eğitimleri”, Anadolu Ünv., Eğt. Fak., Derg., c.5, sayı: 1-2, Eskişehir, 1992.
53. Şâtıbî, İbrahim b. Musa, el-Muvâfakât, terc., Mehmet Erdoğan, İz Yay., İst., 1990.
54. Tirmizî, Ebû İsâ Muhammed b. İsâ, Sünenü’t-Tirmizî, thk., A. M. Şakir-M. F. Abdülbâki-İ. A. Avad, Kahire, 1938.