Çocuğun Mizacı ve Problem Davranışları: Ebeveyn Uygulamalarının Aracı Rolü
Öz
Bu çalışmada ebeveynlik uygulamalarının, çocukların mizacıyla çocukların içselleşmiş ve dışsallaştırılmış davranış problemleri arasındaki ilişkiye aracılık edip etmediği incelenmiştir. Araştırmaya 6-13 yaş arası çocukları olan 600 ebeveyn katılmıştır. Çocukların yaş ortalaması 8.98’dir (SS = 1.82). Örneklem grubunun % 44'ü erkek, % 56'sı kadındır. Veriler, Anababalık Uygulamaları Ölçeği, Çocuklar için Kısa Mizaç Ölçeği ve Çocuk ve Gençler için Davranış Değerlendirme Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizi için Yapısal Eşitlik Modellemesi kullanılmıştır. Analizler sonucunda, çocukların mizaç eğilimleri ile çocukların hem içselleştirilmiş davranış problemleri hem de dışsallaştırılmış davranış problemleri için ana babalık uygulamalarının aracılık etkisine sahip olduğu ortaya çıkmıştır. Yapılan YEM ile ulaşılan model çocuklarda içselleştirilmiş davranış problemlerinin %42’sini, dışsallaştırılmış davranış problemlerinin %49’unu açıklamıştır. Araştırma bulgularından yola çıkarak, çocukların sahip olduğu mizaç eğilimlerinin ana babalık uygulamalarını etkilediği, ana babalık uygulamalarının da çocukların davranış problemlerini arttırdığı ya da azalttığı söylenebilir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Altan, Ö. (2006). The effects of maternal socialization and temperament on children’s emotion regulation. (Unpublished Master Thesis), Koç University, İstanbul.Achenbach, T. M., & Rescorla, L. A. (2001). Manual for the ASEBA school-age forms & profiles. Burlington, VT: University of Vermont, Research Center for Children, Youth, & Families.
- Achenbach, T. M. (1991). Manual for Child Behavior Checklist 4-18 and 1991 profile. Burlington, VT: University of Vermont, Department of Psychiatry.
- Burke, J. D., Pardini, D.A., & Loeber, R. (2008). Reciprocal relationships between parenting behavior and disruptive psycho-pathology from childhood through adolescence. Journal of Abnormal Child Psychology, 36, 679–692.
- Buss, A. H., & Plomin, R. (1984). Temperament: Early developing personality traits. Hillsdale, NJ: Erlbaum.
- Calkins, S. D. (2012). Temperament and its impact on child development: Comments on Rothbart, Kagan, Eisenberg, and Schermerhorn and Bates. Encyclopedia on Early Childhood Development, 1-6. http://www.child-encyclopedia.com/documents/CalkinsANGxp2.pdf (Erişim tarihi:02.04.2018)
- Cameron, J. R., Rice, D. C., Hansen, R., & Rosen, D. (1994). Developing temperament guidance programs within pediatric practice. W. B. Carey & S. C. McDevitt (Der.), Prevention and early intervention: Individual differences as risk factors for the mental health of children içinde (ss. 226-234). New York: Brunner/Mazel.
- Caspi, A., Henry, B., McGee, R. O., Moffitt, T, E., & Silva, P. A. (1995). Temperamental origins of child and adolescent behavior problems: From age 3 to age 15. Child Development, 66, 55-68.
- Chess, S., & Thomas, A. (1991). Temperament and the Concept of Goodness of Fit. J. Strelau & A. Angleitner (Der.), Explorations in Temperament: International Perspectives on Theory and Measurement içinde (ss. 15-28). New York: Springer Science+Business Media,
- Collins, W. A., Maccoby, E. E., Steinberg, L., Hetherington, E. M., & Bornstein, M. H. (2000). Contemporary research on parenting: The case for nature and nurture. American Psychologist, 55, 218–232.Erol, N., Arslan, B. L. & Akçakın, M (1995). The adaptation and standardization of the Child Behavior Checklist among 6-18 year-old Turkish children. J Sergeant (Eds.), Eunethydis, European Approaches to Hyperkinetic Disorder içinde (ss. 97-113). Zürih, Fotoratar.
- Harvey, E., Danforth, J. S., Ulaszek, W. R., & Eberhardt, T. L. (2001). Validity of the parenting scale for parents of children with attention-deficit/hyperactivity disorder. Behaviour Research and Therapy, 39(6), 731-743.