İbnü’l-Arabî’de Nebevî Verâset
Öz
Tam ifadesiyle el-virâsetü’n-nebeviyye kavramı genel manada İslâmî ilimler ve özelde de tasavvuf ilmi açısından gayet mühim anlamlar içermesine mukabil literatürde velâyet-velî kavramlarının gölgesinde kalmış ve müstakil olarak doğrudan bahis ve çalışma konusu yapılmamıştır. Dolaylı olarak kendisine yer bulduğu çalışmalarda ise mevzuya pek sınırlı yer verilmiş bu nedenle de tam olarak belirginleşmeyen bir konu olarak kalmıştır. İşte bu çalışmada tasavvuf tarihinde özellikle İbnü’l-Arabî’nin söz konusu edip işlediği nebevî verâset kavramı araştırmaya konu yapılmıştır. Bu mefhum ve onun etrafında ortaya çıkan kavramlarla İbnü’l-Arabî’nin neyi kastettiğinin açık bir şekilde ortaya konulması hedeflenmiştir. Bu gayelerle öncelikle belli başlı tasavvuf klasikleri taranmış ve bunlarda doğrudan mevzu ile alakalı olan bilgiler tespit edilerek ortaya konulmuştur. Ardından da İbnü’l-Arabî’nin ilgili eserleri söz konusu kavram ve türevleri itibariyle gözden geçirilmiştir. Elde edilen bilgiler ilgilerine göre başlıklar altında tasnif edilmiş ve mevzu etrafında ortaya çıkan sorulara bu başlıklar altında cevaplar bulunmaya çalışılmıştır.
Anahtar Kelimeler
Tasavvuf, İbnü'l-Arabî, Verâset-i Nübüvvet, Miras, Mûris, Vâris
Etik Beyan
Çalışma etik kurul onayı gerektiren bir çalışma değildir. Çalışmanın hazırlanması esnasında bilimsel ve etik ilkelere uyulmuş ve yararlanılan tüm kaynaklar kaynakçada belirtilmiştir.
Kaynakça
- Aydın, Mehmet S. “İnsân-ı Kâmil”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 22/330-331. İstanbul: TDV Yayınları, 2000.
- Başer, Hacı Bayram. “Tasavvufî Yöntemdeki Tutarlılığın Dayanağı Olarak İttibâ-i Rasûl Anlayışı: Cüneyd-i Bağdâdî ve İbnü’l-Arabî Arasında Mukayeseli Bir Değerlendirme”. Uluslararası İbnü’l Arabi Sempozyumu: İnsanlığın Hakikat Arayışı ve İbnü’l Arabi. ed. Mustafa ARSLAN vd. 1/567-595. Ankara: İnönü Üniversitesi Yayınevi, 2018.
- Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmâîl. Sahîhu’l-Buhârî. Dimaşk - Beyrut: Dâru İbn-i Kesîr, 1423/2002.
- Chodkiewicz, Ali. el-Velâyetü ve’n-nübüvvetü inde’ş-Şeyhi’l-Ekber Muhyiddîn b. el-Arabî. çev. Ahmed et-Tîb. Marakeş: Dâru’l-Kubbeti’z-Zerkâ, 1999.
- Çakmaklıoğlu, M. Mustafa. “İbnü’l-Arabî’nin Nübüvvet-Velâyet Hakkındaki Görüşleri ve İbn Temiyye’nin Bu Husustaki Eleştirileri”. Tasavvuf: İlmî ve Akademik Araştırma Dergisi 9/21 İbnü’l-Arabî Özel Sayısı (2007), 213-255.
- Ebû Dâvûd, Süleymân b. el-Eş‘as es-Sicistânî. es-Sünen. 5 Cilt. Beyrut: Dâr İbn Hazm, 1418/1997.
- Gazzâlî, Ebu Hâmid Muhammed b. Muhammed. İhyâ’ü ‘ulûmi’d-din. Beyrut: Dâr İbn Hazm, 2005.
- Geylânî, Abdulkadir. Sırru’l-esrâr ve mazharu’l-envâr fîmâ yehtacü ileyhi’l-ebrâr. thk. Halid Muhammed Adnan ez-Zer‘î - Muhammed Ğassân Nasûh ‘Azkûlî. Şam: Dârü’s-Senâbil, 2. Basım, 1993.
- Gürkan, Salime Leyla. “Rabbâniyyûn”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 34/376-377. İstanbul: TDV Yayınları, 2007.
- Hakîm, Suad. İbnü’l-Arabî Sözlüğü. çev. Ekrem Demirli. İstanbul: Kabalcı Yayınevi, 2005.