Bu çalışmada, hicrî VIII. asır alimlerinden olan İbn Nübâte el-Mısrî’nin (ö. 768/1367) Dîvânü’l-Hutabi’l-Minberiyye isimli eseri hadis ilmi açısından değerlendirilmiştir. Eser, İslam dünyasında uzun süre minberlerde okunmuş, özellikle Ülkemizin Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde yer alan camilerde yaygın bir şekilde kullanılmıştır. Çalışmada müellifin hayatı ve eserleri hakkında genel bilgi verildikten sonra, Dîvânü’l-Hutabi’l-Minberiyye’nin yapısı, içeriği, hutbelerin tertip şekli ve eserdeki rivayetlerin özellikleri incelenmiştir. Eserdeki hadislerin kaynakları tespit edilmeye çalışılarak sahih, zayıf ve uydurma olarak kabul edilen pek çok rivayete dikkat çekilmiş ve bunlar sıhhat derecelerine göre başlıklandırılarak sınıflandırılmıştır. Elde edilen bulgular, İbn Nübâte’nin hutbelerinde kütüb-i tis‘a ve diğer muteber kaynaklarda yer alan sahih rivayetleri kullandığı gibi, zaman zaman zayıf ve mevzû rivayetlere de yer verdiğini göstermektedir. Ayrıca müellifin rivayetleri çoğunlukla mana ile aktardığı ve metinlerde lafız farklılıklarına gittiği tespit edilmiştir. Bu durum, onun hadisleri doğrudan isnad sistemine bağlı kalmaksızın edebî ve irşadî bir üslupla kullandığını göstermektedir. Çalışma, söz konusu eserin hadis ilmi açısından ilmî değerini ortaya koymayı ve günümüzde hâlâ okunmakta olan bu hutbelerin içerik güvenilirliğine ışık tutmayı amaçlamaktadır.
Hadis İbn Nübâte el-Mısrî Dîvânü’l-Hutabi’l-Minberiyye Hutbe Cuma Hutbesi.
In this study, the work Dīwān al-Khuṭab al-Minbariyya by Ibn Nubāta al-Miṣrī (d. 768/1367), one of the prominent scholars of the eighth century AH, is examined from the perspective of ḥadīth studies. The work was recited for centuries from pulpits across the Islamic world and was particularly popular in mosques located in the Eastern and Southeastern regions of Turkey. Following a general overview of the author’s life and works, the study analyzes the structure and content of Dīwān al-Khuṭab al-Minbariyya, the arrangement of its sermons, and the characteristics of the transmitted reports (riwāyāt) contained therein. By identifying the sources of the ḥadīths cited in the work, attention is drawn to numerous reports regarded as authentic (ṣaḥīḥ), weak (ḍaʿīf), or fabricated (mawḍūʿ), and these are categorized according to their degrees of authenticity. The findings indicate that Ibn Nubāta, while employing authentic narrations found in the Kutub al-Tisʿa and other reliable sources, also included weak and fabricated reports at times. Moreover, it has been determined that he often conveyed narrations by meaning rather than by exact wording, which led to variations in phrasing within the texts. This suggests that Ibn Nubāta employed ḥadīths in a literary and exhortative style, without adhering strictly to the formal isnād (chain of transmission) system. The study aims to reveal the scholarly value of this work in the field of ḥadīth studies and to shed light on the reliability of the content of these sermons, which continue to be read in contemporary times.
Hadith Ibn Nubatah al-Misri Diwan al-Khutab al-Minbariyyah Khutbah Khutbah al-Jumu‘ah.
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Hadis |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 21 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 12 Kasım 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 28 Sayı: 2 |
Dergimiz, 2021 yılı itibarıyla DergiPark platformunda yayımlanmaya başlamıştır. 2021 yılı öncesine ait arşivimize ulaşmak için tıklayınız.