A Study on Corporate Communication Strategies and Reputation Management of Non-Governmental Organizations in Türkiye

Öz

This study investigates the impact of corporate communication structures on the organizational success and social influence of non-governmental organizations (NGOs). Although NGOs are recognized in the literature for their roles in raising public awareness, building sustainable relationships with society, and creating social impact, in-depth analyses of their communication structures remain limited. To address this gap, a qualitative research study was conducted on the corporate communication processes and organizational cultures of various NGOs in Turkey. The study group includes ten NGOs from sectors such as business, health, education, humanitarian aid, and advocacy. Data were collected through in-depth interviews and analysed using descriptive analysis methods. Findings reveal that NGOs organize their communication structures as either single-layered or multi-layered, with multi-layered structures providing broader expertise and collaboration opportunities, while single-layered structures allow for faster decision-making and clearer responsibility distribution. Additionally, it was found that corporate communication functions like media relations, social media management, internal communication, and crisis management are distributed across various specialized units. The findings of this study offer significant insights into how corporate communication structures influence the organizational performance and credibility of NGOs in the public sphere.

Anahtar Kelimeler

• non-governmental organizations
• corporate communication
• organizational culture.

TÜRKİYE'DEKİ SİVİL TOPLUM KURULUŞLARININ KURUMSAL İLETİŞİM STRATEJİLERİ VE İTİBAR YÖNETİMİ ÜZERİNE BİR İNCELEME

Öz

Gerçekleştirilen çalışma, sivil toplum kuruluşlarının kurumsal iletişim yapılarının organizasyonel başarıları ve toplumsal etki yaratmaları üzerindeki etkilerini incelemektedir. Literatürde sivil toplum kuruluşlarının kamuoyunu bilgilendirme, toplumla sürdürülebilir ilişkiler kurma ve toplumsal farkındalık oluşturma gibi rolleri olduğu belirtilse de, kurumsal iletişim yapılarına dair derinlemesine analizler sınırlıdır. Bu eksikliği gidermek amacıyla, Türkiye'deki çeşitli alanlarda faaliyet gösteren sivil toplum kuruluşlarının kurumsal iletişim süreçleri ve kurum kültürleri üzerine nitel bir araştırma gerçekleştirilmiştir. Çalışma grubunu iş dünyası, sağlık, eğitim, insani yardım ve savunuculuk gibi alanlarda etkin olan on farklı sivil toplum kuruluşu oluşturmaktadır. Veriler, derinlemesine görüşmeler yoluyla toplanmış ve betimsel analiz yöntemi ile analiz edilmiştir. Bulgular, sivil toplum kuruluşlarının iletişim yapılarının tekil veya çoklu yapılar halinde düzenlenebildiğini, çoklu yapıların daha geniş bir uzmanlık alanı sunarken, tekil yapıların hızlı karar alma ve sorumluluk dağılımında etkili olduğunu ortaya koymaktadır. Ayrıca, medya ilişkileri, sosyal medya yönetimi, iç iletişim ve kriz yönetimi gibi kurumsal iletişim fonksiyonlarının farklı birimler arasında paylaşıldığı görülmüştür. Bu çalışmanın bulguları, sivil toplum kuruluşlarının kurumsal iletişim yapılarının organizasyonel performanslarını ve kamuoyundaki güvenilirliklerini nasıl etkilediğine dair önemli bir katkı sunmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• sivil toplum kuruluşları
• kurumsal iletişim
• kurum kültürü

Kaynakça

1. Akçeşme, F. (2013). Sivil Toplum ve Türkiye Cumhuriyeti’ndeki Yeri. Hak İş Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 2(4), 202-225.
2. Akman, K. (2018). Göç Yönetiminde Yerel Yönetimler ve STK İşbirliği. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 1(3), 452-466.
3. Alav, O. (2020). Kitle iletişim araçları Medya: Medya’nın birey ve toplumsal yapıya etkileri. Hiperlink Eğitim İletişim Yayınları
4. Alptekin, Z. M. (2020). Dijitalleşme ve Dijital Sosyal Sorumluluk İletişimi. Uluslararası Medya ve İletişim Araştırmaları Hakemli Dergisi, 3(2), 136-155. doi:10.33464/mediaj.829079
5. Alvesson, M. ve Berg, P. O. (2011). Corporate Culture and Organizational Symbolism: An Overview. Walter de Gruyter.
6. Aslan, S. (2010). Türkiye’de Sivil Toplum. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 9(31), 260-283.
7. Avcı, M. ve Kara, E. (2023). Birey, Örgüt ve Toplum. Eğitim Yayinevi.
8. Balmer, J. M. T., Fukukawa, K. ve Gray, E. R. (2007). The Nature and Management of Ethical Corporate Identity: A Commentary on Corporate Identity, Corporate Social Responsibility and Ethics. Journal of Business Ethics, 76(1), 7-15. doi:10.1007/s10551-006-9278-z

9. Bayraktar, A. B. (2015). Türkiye’nin Ortadoğu Politikasında Sivil Toplum Kuruluşları: 1990’lar ve 2000’lere Ilişkin Bir Değerlendirme. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü: Sakarya.
10. Brickson, S. L. ve Lemmon, G. (2009). Organizational Identity as a Stakeholder Resource. Exploring Positive Identities and Organizations içinde . Psychology Press.
11. Buluş, A. (2009). Sivil toplum kuruluşlarına tarihsel bir örnek: Osmanlı vakıfları.
12. Capriotti, P., Zeler, I. ve Camilleri, M. A. (2021). Corporate Communication Through Social Networks: The Identification of the Key Dimensions for Dialogic Communication. M. A. Camilleri (Ed.), (ss. 33-51). Emerald Publishing Limited. doi:10.1108/978-1-80071-264-520211003
13. Cavicchi, C. ve Vagnoni, E. (2023). Digital information systems in support of accountability: The case of a welfare provision non-governmental organisation. The British Accounting Review, 55(5), 101112. doi:10.1016/j.bar.2022.101112
14. Coombs, W. T. (2014). State of Crisis Communication: Evidence and the Bleeding Edge. Research Journal of the Institute for Public Relations, 1(1), 1-12.
15. Coombs, W. T. ve Holladay, S. J. (2006). Unpacking the halo effect: Reputation and crisis management. Journal of Communication Management, 10(2), 123-137. doi:10.1108/13632540610664698
16. Creswell, J. W. (2016). Araştırma Deseni Nitel, Nicel ve Karma Yöntem Yaklaşımları. Eğiten Kitap.
17. Davies, T. (2014). NGOs: A New History of Transnational Civil Society. Oxford University Press.
18. Davies, T. (2018). The historical development of NGOs. Handbook of Research on NGOs içinde (ss. 15-34). Edward Elgar Publishing.
19. Delisle, H., Roberts, J. H., Munro, M., Jones, L. ve Gyorkos, T. W. (2005). The role of NGOs in global health research for development. Health Research Policy and Systems, 3(1), 3. doi:10.1186/1478-4505-3-3
20. İşbilir, A. C. (2021). Sivil Toplum Kuruluşlarının Barış İnşası Fonksiyonları ve Türk STK’larının Barış İnşa Edici Kapasitesi Üzerine Bir Değerlendirme. Türkiye Ortadoğu Çalışmaları Dergisi, 8(2), 213-242. doi:10.26513/tocd.872229
21. Kaplan, A. M. ve Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of Social Media. Business Horizons, 53(1), 59-68. doi:10.1016/j.bushor.2009.09.003
22. Kim, Y., Nunnenkamp, P. ve Bagchi, C. (2016). The Indian Ocean tsunami and private donations to NGOs. Disasters, 40(4), 591-620. doi:10.1111/disa.12176
23. Koca, Y. N. ve Arslan, A. (2023). Dijital İletişim ve Dijital Pazarlamanın Amatör Denizcilerin Marina Tercihleri Üzerindeki Etkisi. Journal of Humanities and Tourism Research, 13(3), 627-646.
24. Koç, N. E. (2022). Dijital Hastalıklara Bir Örnek: “Zoom” Yorgunluğunun Nedenleri ve Çalışanlar Üzerindeki Etkileri. Turkish Online Journal of Design Art and Communication, 12(2), 383-400.
25. Kuruppu, S. C., Dissanayake, D. ve De Villiers, C. (2022). How can NGO accountability practices be improved with technologies such as blockchain and triple-entry accounting? Accounting, Auditing & Accountability Journal, 35(7), 1714-1742. doi:10.1108/AAAJ-10-2020-4972
26. Lee, Y. ve Dong, E. (2023). How Transparent Internal Communication From CEO, Supervisors, and Peers Leads to Employee Advocacy. Management Communication Quarterly, 37(4), 878-912. doi:10.1177/08933189231153869
27. Luo, J., Zhuo, W. ve Xu, B. (2024). The bigger, the better? Optimal NGO size of human resources and governance quality of entrepreneurship in circular economy. Management Decision, 62(8), 2472-2509. doi:10.1108/MD-03-2023-0325
28. Rodriguez - Garcia, R., Macinko, J. A. ve Macinko, M. (1994). The role of NGOs in community health and development. Promotion & Education, 1(4), 5-10. doi:10.1177/102538239400100404
29. Schiff, D., Borenstein, J., Biddle, J. ve Laas, K. (2021). AI Ethics in the Public, Private, and NGO Sectors: A Review of a Global Document Collection. IEEE Transactions on Technology and Society, 2(1), 31-42. doi:10.1109/TTS.2021.3052127
30. Schrover, M., Vosters, T. ve Glynn, I. (2019). NGOs and West European Migration Governance (1860s until Present): Introduction to a Special Issue. Journal of Migration History, 5(2), 189-217. doi:10.1163/23519924-00502001
31. Şahinoğlu, M. C. (2013). Dış politikada sivil toplum etkisi: Mavi Marmara olayı örneği.
32. Şişli, G. ve Köse, S. (2015). Kurum Kültürü ve Kurumsal İmaj İlişkisi: Devlet ve Vakıf Üniversiteleri Üzerinde Bir Uygulama. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, (41), 165-193.
33. Ulmer, R. R., Sellnow, T. L. ve Seeger, M. W. (2010). Effective Crisis Communication: Moving From Crisis to Opportunity. SAGE Publications.
34. Usta, S. ve Akıncı, A. (2012). Müzakereci Demokrasilerde Sivil Toplum Kuruluşlarının Rolü. Paradoks Ekonomi Sosyoloji ve Politika Dergisi, 8(2), 83-98.
35. Ülger, K. (2021). Kurumsal Kimlik Oluşturmada Grafik Tasarımın Rolü ve Önemi. Sanat ve Tasarım Dergisi, (27), 449-471.
36. van den Bosch, A. L. M., de Jong, M. D. T. ve Elving, W. J. L. (2005). How corporate visual identity supports reputation. Corporate Communications: An International Journal, 10(2), 108-116. doi:10.1108/13563280510596925
37. Westerman, G., Bonnet, D. ve McAfee, A. (2014). Leading Digital: Turning Technology Into Business Transformation. Harvard Business Press.
38. Yılmaz, Y. (2020). Türkiye’de Vakıfların, Kâr Amacı Gütmeyen Sosyal Politika İşlevleri: “Sosyal Millet” Anlayışı. Journal of Social Policy Conferences, (78), 283-331. doi:10.26650/jspc.2019.78.0038