Paratopias of Space and Identity in the Novel Impossible de Grandir

Yıl 2026, Sayı: 88, 251 - 261, 29.01.2026

Cansu Avcı

Öz

Since the second half of the 20th century, authors have focused on societies exposed to colonialism, examining the economic, political, and cultural effects caused by colonial powers through sociological, psychological, and literary theories within the postcolonial critical movement. Through these works, they have revealed the identity crises, alienation, and marginalization experienced by the colonized subject over many years. 21st-century migrant authors also experience a problem of belonging, as they feel a lack of attachment to both their host countries and their countries of origin in those spaces. Through the concept of paratopia, developed by Dominique Maingueneau to describe the condition of not fully belonging anywhere, authors strive to create a spatial design in an effort to conceptualize a space that differs from traditional notions of space. Senegalese-French author Fatou Diome is one of the prominent figures in world literature, reflecting themes such as exile, migration, and identity crisis in her works. In Impossible de grandir, Diome portrays the condition of exile that imposes an impossible sense of belonging both to her country of birth and to the host society. The aim of this study is to examine Diome’s Impossible de grandir within the framework of Maingueneau’s definitions of spatial and identity paratopy. The study concludes that individuals with postcolonial identities must be resilient in the face of life’s challenges.

Anahtar Kelimeler

Postcolonial literature , Spatial paratopy , Identity paratopy , Dominique Maingueneau , Fatou Diome

Impossıble de Grandir Romanında Mekân ve Kimlik Paratopyaları

Öz

20. yüzyılın ikinci yarısından günümüze kadar olan süreçte sömürgeci güçlerin neden olduğu ekonomik, politik ve kültürel etkileri sosyolojik, psikolojik ve edebi kuramlarla irdeleyen postkolonyalizm düşünce akımı ile yazarlar, sömürgeye maruz kalan toplumlara odaklanmışlar, yıllarca sömürgeleştirilmiş bir öznenin yaşadığı kimlik krizini, yabancılaşmasını ve ötekileştirilmesini yapıtları ile gözler önüne sermişlerdir. 21. yüzyıl göçmen yazarları da gittiği yerde ve ülkesinde kendisini bu mekânlara ait hissedemediği için bir aidiyet sorunu yaşamaktadır. Dominique Maingueneau tarafından geliştirilen ve kişinin hiçbir yere tam olarak ait olmaması durumunu belirten “paratopya” kavramı ile yazarlar, geleneksel mekân anlayışlarından farklı bir mekân tasarımı oluşturma çabasındadırlar. Senegal asıllı Fransız yazar Fatou Diome eserlerinde sürgün, göç ve kimlik krizi gibi sorunları yansıtarak dünya edebiyatının önemli yazarlarındandır. Impossible de grandir romanında Diome hem doğduğu ülkeye hem de ev sahibi topluma karşı imkânsız bir aidiyet duygusuna sokan sürgün durumunu anlatır. Bu çalışmanın amacı, Maingueneau’nun mekân ve kimlik paratopyası tanımı çerçevesinde Diome’un Impossible de grandir yapıtını ele almaktır. Çalışmada, postkolonyal kimlikte olanların hayatın zorlukları karşısında dirençli olmaları gerektiği sonucuna varılmıştır.

Anahtar Kelimeler

Postkolonyal edebiyat , Mekân paratopyası , Kimlik paratopyası , Dominique Maingueneau , Fatou Diome

Kaynakça

• Amossy, R. (2010). La Présentation de soi : Éthos et identité verbale. Paris: Presses Universitaires de France.
• Canonne, B. (2005). Le sentiment d’imposture. Paris: Calmann-Lévy.
• Charaudeau P. et Maingueneau D. (2020). Dictionnaire d’analyse du discours. Paris: Seuil.
• Deleuze, G. et Guattari, F. (1980). Mille plateaux. capitalisme et schizophrénie 2. Paris: Éditions de Minuit.
• Diagne, K. F. F. (2018). Postures de déviance et de marginalité comme fondement d’une esthétique de la bâtardise dans les romans de Fatou Diome. Revue critique de fixxion française contemporaine, (16), 1-12. doi: h10.4000/fixxion.11596
• Diome, F. (2013). Impossible de grandir. Paris: Flammarion.
• Diouf, M. (2008). « J’écris pour apprendre à vivre » Entretien avec Fatou Diome. Stichproben - Vienna Journal of African Studies, 17, 137‐151.
• Diouf, M. (2008). « J’écris pour apprendre à vivre » Entretien avec Fatou Diome. Stichproben - Vienna Journal of African Studies, 17, 137‐151.
• Guettafi, S. (2020). Transfiction et paratopie: De l’errance/migrance à la mouvance identitaire et spatiale des personnages dans La Chrysalide et Ciel de Porphyre de Aïcha Lemsine. A. Amraoui, M. Abomo-Maurin ve M. Laouidat (Ed.), Littérature et mobilite içinde (s. 81-95). Paris: L’Harmattan.
• Jakubczuk, R. (2018). L’embrayage paratopique dans littoral et incendies de Wajdi Mouawad. Literatura limbilor-culturi, 3-4(47-48), 107-114 .
• Kıran, A. (2016). Öznenin arada bir yerde kayboluşu: Bilinmeyene göç, Ali Tilbe ve Sonel Bosnalı (Ed.), Göç üzerine yazın ve kültür incelemeleri içinde (ss. 21-30). London: Transnational Press.
• La langue française (2024, 21 Haziran). La langue française sözlük. Erişim adresi: https://www.lalanguefrancaise.com/dictionnaire/definition/paratopie
• Maingueneau, D. (2004). Le discours littéraire: Paratopie et scène d’énonciation. Paris: Armand Colin.
• Oricha, F. (2019). Analyse paratopique comparative du discours littéraire ; « Des rêvent et des assassins » De Malia Mokaddem et « A Quoi Rêvent Les Loups » De Yasmina Khadra. ASJP, 11(1), 500-518.
• Rachid, B. M. (2019). Le personnage paratopique dans « Festin de mensonges » d’Amin Zaoui. ASJP, 8(5), 696-710.
• Rebeix, S. (2021). La situation paratopique de deux écrivaines : Fatou Diome (Impossible de grandir) et Fabienne Kanor (Je ne suis pas un homme qui pleure). Études littéraires africaines, (51), 217–230. doi: 10.7202/1079609ar
• Slimani, I. (2021). L’autobiographie de Salim Bachi « Dieu, Allah, moi et les autres » : Une mise en scène de paratopies socio-identitaire et sacrale. Revue Algérienne Des Lettres, 5(2), 431-442.
• Smouts, M. C. (2007). La question de la mémoire postcoloniale. Transcontinentales, 6, 91-94. doi: 10.4000/transcontinentales. 627
• Tarquini, V. (2020). Ethè discursifs africains au bord de la Seine. L’exemple de Fatou Diome. Autres Modernité, 23, 27-43.