12 Eylül 2010 TARİHLİ ANAYASA DEĞİŞİKLİĞİNİN KAMU GÖREVLİLERİ SENDİKACILIĞINA ETKİLERİ

Öz

There is a belatedness on the subject of development of public officials unionism in Turkey. However, the changes made at the referendum on 12th September 2010 on current 1982 Constitution showed that, compared with past years more effort has been made to improve the public officials’ union rights and to provide the suitability to international norms by the present government, public opinion and business world. In this study as an important example of this effort of the constitutional amendment on 12 September 2010 in working life and their effects on public officials unionism was analyzed by comment and content analysis method. Thus, for public officials collective bargaining turned to collective agreement, it can be said that by making the secondary regulations in the future the official unions can gain the right of strike that they longed for. However, before that the matter must be solved is that the term official must be clarified precisely and what are utilities and the duty of senior public administrations and who are the officials that do these duties must be redetermined

Anahtar Kelimeler

• Referandum, Public Officials Unionism, Collective Bargaining, Strike

12 Eylül 2010 TARİHLİ ANAYASA DEĞİŞİKLİĞİNİN KAMU GÖREVLİLERİ SENDİKACILIĞINA ETKİLERİ

Öz

Türkiye’de kamu görevlileri sendikacılığının gelişmesi konusunda bir gecikmişlik söz konusudur. Ancak yürürlükte olan 1982 Anayasasında 12 Eylül 2010 tarihinde yapılan referandum ile yapılan değişiklikler göstermiştir ki gerek mevcut iktidarda gerekse kamuoyu ile çalışma çevrelerinde kamu görevlilerinin sendikal haklarının daha da geliştirilerek uluslararası normlara uygunluğunun sağlanması konusunda geçmiş yıllara nazaran daha fazla çaba sarf edilmektedir. Çalışmada bu çabanın önemli bir örneği olarak 12 Eylül 2010 tarihli Anayasa değişikliğinin çalışma hayatına ve kamu görevlileri sendikacılığına etkileri yorumsayıcı içerik analizi yöntemiyle incelenmiştir Kamu görevlileri için “toplu görüşme”nin “toplu sözleşme”ye döndüğü ve ikincil düzenlemelerin yapılmasıyla sürecin gelecekte memur sendikalarının özlemi olan grev hakkının da tanınacağı şekilde gelişebileceği söylenebilir. Ancak bunun öncesinde yapılması gereken husus kamu hizmetlerinin ve üst düzey kamu yönetim görevlerinin neler, bu görevleri yürüten kamu görevlilerinin kimler olduğunun yeniden belirlenmesi ve memur kavramının tam olarak açıklığa kavuşturulmasıdır

Anahtar Kelimeler

• Referandum, Kamu Görevlileri Sendikacılığı, Toplu Görüşme, Grev

Kaynakça

1. AKILLIOĞLU, T. (1995). İnsan Haklarının Korunması Alanında Uluslararası: Temel Belgeler. Ankara: Bilgi Yayınevi
2. AKYİĞİT, E. (2007). İş Hukuku. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
3. ARICI, K. (2010). Kamu Görevlilerinin Sendikal ve Demokratik Hakları Çalıştayı. Abant/BOLU
4. AYDIN, M. D. (2004). Memurların Sendikal Hak ve Özgürlükleri, M. K. Öktem ve U. Ömürgönülşen (Ed.), Kamu Yönetimi
5. Gelişimi ve Güncel Sorunları (içinde), Ankara: İmaj Yayınevi, 231-266
6. AYUSAWA, I. F. (2005). “International Labor Legislation”, The Faculty of Political Science of Columbia University , Volume:
7. XCI, Number: 2, New Jersey: Lawbook Exchange Ltd, Clark. CHAPMAN, B. (1970). İdare Mesleği (Avrupa’da Devlet Memurluğu), Çev. Cahit Tutum, Ankara: TODAİE Yay.
8. ÇELİK, A. H. (2011). İş ve Sosyal Güvenlik Hukuku, 9. Baskı, Trabzon: Murathan Yayınevi.

9. ÇELİK, N. (2004). İş Hukuku Dersleri, İstanbul: Beta Yayıncılık.
10. DEMİR, D. (1991). “Türkiye’de Kamu Görevlileri Dernekleri (1971–1980)”, Ankara: Amme İdaresi Dergisi, 24(1), 55-97
11. Devlet Personel Başkanlığı (2010). Kamu Görevlilerinin Sendikal Hakları ve Demokratik Hakları Çalıştayı, Devlet Personel
12. Başkanlığı, 9-11Şubat 2010, Abant
13. GÜLMEZ, M. (2005). “Sendikal Haklarda Uluslararası Hukuka ve Avrupa Birliğine Uyum Sorunu”, Ankara: Belediye- İş
14. GÜLMEZ, M. (1996). Dünyada Memurlar ve Sendikal Haklar, Ankara: TODAİE Yay.
15. GÜLMEZ, M. (1994). 1926–1994 Türkiye’de Memurlar ve Sendikal Haklar, Ankara: TODAİE Yay.
16. GÜLMEZ, M. (1992). İnsan Haklarında Gelişmeler ILO Sözleşmelerinin Onaylanması, İHY, C 14.
17. GÜLMEZ, M. (1988). Sendikal Hakların Uluslararası Kuralları ve Türkiye, Ankara: TODAİE Yay.
18. GÜNAY, C. İ. (2004). İş ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dersleri, Ankara: Yetkin Yayınları.
19. GÜNDOĞDU, A. (2011). “Anayasa Değişikliklerine Çalışma Yaşamı Taraflarının Bakışı”, Sosyal Siyaset Konferansları, Sayı: 60, 2011/1, 497–530.
20. IHALAİNEN, L. (2006). “Avrupa Sosyal Modelinde Sendikaların Rolü”, Avrupa Birliği Müzakere Sürecinde Avrupa Sosyal
21. Modeli ve Sendikal Haklar Sempozyumu, Ankara. IŞIKLI, A. (1972). Sendikacılık ve Siyaset, Ankara: Odak Yayınları.
22. IŞIKLI, A. (1990). “Türkiye’de Memur Sendikacılığı”, Türkiye’de Memur Sendikacılığı Sempozyumu, Ankara.
23. KOCAOĞLU, M. (1990). “1982 Anayasa ve Yasalarımız Çerçevesinde Memurlar Sendika Kurabilirler mi?” , Türk Kamu Sen İş
24. Hukuku ve İktisat Dergisi, C 1. KOÇ, Y. (1999). “Türkiye’de Sendika Hakkı ve ILO İlkeleri”, Ankara: Eğitim İş Dergisi.
25. KUTAL, M. (1969). “Devlet Personeli (Memur) Sendikalarının Hukuki Esasları ve Sınırları”, Sosyal Siyaset Konferansları, stanbul.
26. MAHİROĞULLARI, A. (2005). “Sivas’ta Memur Sendikacılığı”, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 19(2), 157-174
27. MUMCUOĞLU, M. (1979). Sendikacılık-Siyasal İktidar İlişkileri, Ankara: Doruk Yayınları.
28. MUTLU, L. (2001). “Memurların Sendikalaşması ve Ekonomik - Sosyal Haklara Etkisi”, Sayıştay Dergisi Sayı: 42, 20-36
29. SAYIN, A. K. (2011). “Anayasa Değişikliklerine Çalışma Yaşamı Taraflarının Bakışı”, Sosyal Siyaset Konferansları, 60(1), 497–530.
30. SERİM, B. (1999). Kamu Görevlilerinin Örgütlenmesinde Hukuksal Boyut, Ankara: Öteki Yayınları.
31. SERVAİS, J. M. (2005). Universal Labor Standarts and National Cultures, 26 Comb Lab. L. & Pol’y. J.35
32. SÜLKER, K. (1987). Türkiye’de Sendikacılık Tarihi, İstanbul: Bilim Yayınları.
33. TALAS, C. (1979). “Bir İnsan Hakkı Olarak Sendika ve Uluslararası Belgelerde Yeri ve Önemi”, İnsan Hakları Yıllığı, Yıl 1, 36- 63
34. TORTOP, N. (1994). Personel Yönetimi, Ankara: Yargı Yayınevi.
35. TURAN, K. (1999). “Dünya’da ve Türkiye’de Kamu Görevlileri Sendikalarının Hukuki Gelişmeleri”, Kamu-İş Dergisi; 4(4).
36. ÜNSAL, E. (1999). Memur Sendikaları, İstanbul: Boyut Yayıncılık. İNTERNET KAYNAKLARI
37. Akyıldız, B. (24 Mart 2010). Grevsiz Toplu Sözleşme Hakkı Eksiktir http://www.turksagliksen.org.tr/haberler/genel-haberler/7700-grevsiz-toplu-sozlesme-hakki-eksiktir.html 02014).
38. Avrupa Komisyonu İlerleme Raporları (2010,2011,2012,2013) http://www.abgs.gov.tr/index.php?p=46224&l=1 (Erişim tarihi: 14.02.2014).
39. KORKMAZ, Esfender, Memura Yeni Tuzaklar, (13.08.2010) http://www.esfenderkorkmaz.com/yenicag/memura-yeni-tuzaklar.html (Erişim tarihi: 27.01.2014).
40. GÜLMEZ, M. (31 ağustos 2010). Anayasa Paketindeki Sendikal Haklar http://www.radikal.com .tr/yorum/anayasa_paketindeki_sendikal_haklar-1016454 (Erişim tarihi: 27.01.2014). tarihi: