ESTABLISHING PERSONAL RELATIONS WITH THE CHILD ACCORDING TO TURKISH CIVIL CODE

Öz

TÜRK MEDENİ KANUNU’NA GÖRE ÇOCUKLA KİŞİSEL İLİŞKİ KURULMASI

Öz

Kişisel ilişki hakkı, velâyet hakkı sona eren ana veya babanın müşterek çocukları ile görüşmesini, belirli gün ve saat dilimleri içerisinde baş başa vakit geçirmesini, dilediği iletişim araçları aracılığıyla haberleşmesini kapsayan bir haktır. Bu hak, kişiye bağlı bir hak olduğu için, devredilemez ve bu haktan feragat edilemez. Çocukla kişisel ilişki kurma hakkı, Anayasa, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi ve Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi gibi uluslararası sözleşmeler ile teminat altına alınmıştır. Hem ana babanın, hem de üçüncü kişilerin çocuk ile kişisel ilişki kurmaları, ancak mahkeme kararıyla ve çocuğun üstün yararı göz önüne alınarak gerçekleşebilir. Çocukla kişisel ilişkinin kaldırılması ya da yeniden düzeltilmesi davalarında uzman görüşüne başvurulmalıdır.

Anahtar Kelimeler

• Çocuk
• kişisel ilişki
• üstün yarar
• ana baba
• üçüncü şahıs

Kaynakça

1. ABİK, Yıldız: “Türk Medeni Kanunundaki Hükümler ve Çocuk Hukukundaki Temel İlkeler Çerçevesinde Velayette Çocuğun Yararı”, Prof. Dr. Şener Akyol’a Armağan, Filiz Kitabevi, ss. 1- 75, İstanbul 2011.
2. AKINTÜRK, Turgut / KARAMAN, Derya Ateş: Aile Hukuku, Cilt: 2, 17. Baskı, Beta, İstanbul 2015.
3. AKYÜZ, Emine: “Velayet ve Çocuğun Korunması”, Prof. Dr. Ali Naim İnan’a Armağan, Seçkin Yayınevi, ss. 111-157, Ankara 2009.
4. ARABACI, Gülistan Pişken: “Boşanmanın Çocuklar Bakımından Sonuçları”, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Özel Hukuk Ana Bilim Dalı, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Konya, 2008.
5. BAKTIR, Selma: Aile Mahkemeleri, Yetkin Yayınevi, Ankara 2003 (Aile).
6. BULUT, Harun: Velayet (Çocukla Kişisel İlişki Kurulması) ve Nafaka Davaları, Beta, İstanbul 2007.
7. BÜKEN, Erhan: “Boşanma Davalarında Çocuğun Velayet Hakkı İçin Uygun Ebeveynin Belirlenmesi”, Adli Tıp Bülteni, S.22 (1), ss. 54-63, Ankara 2017.
8. CEYLAN, Ebru: Türk ve İsviçre Hukukunda Boşanmanın Hukuki Sonuçları, Galatasaray Üniversitesi Yayınları, İstanbul 2006.

9. CEYLAN, Ebru: “Türk Medeni Kanunu’nda Çocuğun Korunmasıyla İlgili Güncel Yargıtay Kararlarının Değerlendirilmesi”, Prof. Dr. Şeref Aktaş’a Armağan, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Özel Sayı, Cilt: 19, ss. 349-375, İzmir 2017.
10. DOĞAN, Gül: “Çocuk İle Kişisel İlişki Kurabilme Hakkı”, Prof. Dr. Ergon A. Çetingil ve Prof. Dr. Rayegan Kender’e 50. Birlikte Çalışma Yılı Armağanı, Çizgi Basım, ss. 529-536, İstanbul 2007.
11. DURAL, Mustafa / ÖĞÜZ, Tufan / GÜMÜŞ, Mustafa Alper: Türk Özel Hukuku- Aile Hukuku- Cilt: 3, 4. Bası, Filiz Kitabevi, İstanbul 2011.
12. ERLÜLE, Fulya: “Çocukla Kişisel İlişki Kurulması”, MÜHF-HAD, C. XVI, S. 3-4, ss. 217-248, 2010.
13. FEYZİOĞLU, Feyzi Necmeddin: Aile Hukuku, 3. Baskı, Filiz Kitabevi, İstanbul 1986.
14. GENÇCAN, Ömer Uğur: Aile Mahkemesi Davaları, Yetkin Yayınevi, Ankara 2012.
15. GRASSINGER, E. Gülçin Elçin: “Çocuğun Menfaati Gereği Görüşünün Alınmaması Gereken Durumlar “, Prof. Dr. Rona Serozan’a Armağan, Cilt:1, XII Levha, ss. 823-847, İstanbul 2010.
16. GÜLER, Beyhan Kaplan: Boşanmanın Hukuki Sonuçlarında Arabuluculuk, Sümer Kitabevi, Ankara 2014.
17. GÜVEN, Aydın: Çocukla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair İlâmların İcrası, Adalet Yayınevi, Ankara 2016.
18. HATEMİ, Hüseyin / OĞUZTÜRK KALKAN, Burcu: Aile Hukuku, 2. Bası, Vedat Kitapçılık, İstanbul 2013.
19. KILIÇOĞLU, Ahmet M.: Aile Hukuku, Turhan Kitabevi, Ankara 2016 (Aile).
20. KILIÇOĞLU, Ahmet M.: Medeni Kanun’umuzun Aile-Miras-Eşya Hukukuna Getirdiği Yenilikler, Turhan Kitabevi, Ankara 2003. (Yenilik).
21. KÖSEOĞLU, Bilal / KOCAAĞA, Köksal: Aile Hukuku ve Uygulaması, T.B.B. Yayınları, Ankara 2009.
22. ÖZDEMİR, Saibe Oktay: “Boşanma Davalarında Çocuklara İlişkin Kararlar Bakımından Çocuğun Dinlenme Hakkı “, Prof. Dr. Hüseyin Hatemi’ye Armağan, Cilt: 2, Vedat Kitapçılık, ss. 1219- 1242, İstanbul 2009.
23. ÖZLÜ, Hakkı, Türk Medeni Hukukunda Velayetin Kaldırılması, Adil Yayınevi, Ankara 2002.
24. ÖZMEN, İsmail: Velayet Hukuku Davaları, Adalet Yayınevi, Ankara 2013.
25. ÖZTAN, Bilge: Aile Hukuku, 5. Bası, Turhan Kitabevi, Ankara 2004.
26. ÖZUĞUR, Ali İhsan: Boşanma, Ayrılık ve Evlenmenin İptali Davaları, Adalet Yayınevi, Ankara 2011.
27. SERDAR, İlknur: “Kişisel İlişki Kurma Hakkı”, Prof. Dr. Ünal Narmanlıoğlu’na Armağan, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Özel Sayı, Cilt: 9, ss. 739-781, İzmir 2007.
28. SOLAK, Özlem Ezgi: Boşanmanın Çocuklar Bakımından Hukuki Sonuçları, Yayınlanmamış Yükseklisans Tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Özel Hukuk Ana Bilim Dalı, Ankara 2014.
29. ŞİMŞEK, Canan: Türk Hukuku ve Uluslararası Sözleşmeler Çerçevesinde Boşanmanın Çocuklar Yönünden Hukuki Sonuçları, Yayınlanmamış Yükseklisans Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Özel Hukuk Ana Bilim Dalı, İzmir 2012.
30. YILMAZ, Canan: “Yargıtay Kararları Işığında Çocukla Kişisel İlişki Kurulması”, MHB, S. 1, Y. 35, ss. 103-141, 2015.
31. YÜCEL, Özge: “Çocuğun Yüksek (Üstün) Yararı Bağlamında Çocuğun İradesi”, Ufuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, S. 2, ss. 117-137, Aralık 2013.
32. YÜCEL, Yeliz: Türk Medeni Hukukunda Boşanma Halinde Velayet, Çocukla Kişisel İlişki Kurulması ve Çocuğun Korunması, Yayınlanmamış Yükseklisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Özel Hukuk Ana Bilim Dalı, İstanbul 2018.