BİR HALK SAĞLIĞI SORUNU OLARAK ÇOCUKLARA YÖNELİK ŞİDDET: GAZETE HABERLERİ ÜZERİNDEN BİR ARAŞTIRMA

Öz

Çocuklara yönelik şiddet, tüm toplumlarda görülen bir halk sağlığı sorunudur. Alınan önlemlerin yetersizliği

nedeniyle şiddet olgusu tüm toplumları etkilemeye devam etmektedir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye’de 2015-

2017 yılları arasında çocuklara yönelik gerçekleştirilen şiddeti, tirajı yüksek üç ulusal gazetedeki haberler

üzerinden ortaya çıkarmaktır. Bu amaçla, konuyla ilgili haberler araştırılmış ve haberlere içerik analizi

yapılmıştır. Elde edilen veriler daha sonra SPSS (Statistical Package for the Social Sciences) 23.0paket

programına aktarılarak tanımlayıcı istatistikler elde edilmiştir. Araştırmaya göre, şiddete maruz kalan çocukların

yaş ortalaması ve standart sapması 11,64±4,37’dir. Kızlar erkeklere kıyasla şiddete daha fazla maruz

kalmaktadır. Şiddetin türü açısından çoğunlukla cinsel şiddetin ortaya çıktığı ve şiddetin büyük bir çoğunlukla

erkekler tarafından uygulandığı görülmüştür. Şiddet sonucunda, çocukların fiziksel ve ruhsal sağlığının

bozulduğu, şiddete bağlı ölümlerin ortaya çıktığı ve intihar vakalarının yaşandığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak,

bir halk sağlığı problemi olan şiddetin en aza indirilmesi için önlemlerin artırılması gerekir.

Anahtar Kelimeler

• Halk Sağlığı,Çocuğa Yönelik Şiddet,Fiziksel Şiddet

Kaynakça

1. Aloa, A.A. ve Molojwane, M.B. (2008) Childhood Sexual Abuse: The Bostwana Perspectives, İçinde: Child Sexual Abuse: Issues and Challenges, (Ed.) Smith MJ., New York: Nova Science Publishing.
2. Ankara Barosu Başkanlığı (2012) Şiddet Mağduru Kadın ve Çocuklarla İlgili Polis El Kitabı (2. Baskı), Ankara: Ses Reklamcılık ve Matbaacılık Ltd. Şti.
3. Cankur S. (2012) Çocukların Ev İçinde Yaşadıkları Şiddet Araştırması, İstanbul: Genç Hayat Yayınları.
4. Englander E.K. (2003) Understanding Violence. Levrance Erlbaum Associates, Inc. 2nd Edition. London.
5. Finkelhor, D. (1994) “Current Information on the Scope and Nature of Child Sexual Abuse”, The Future of Children, 4(2): 31-53.
6. Ganga R., Suputhai M. (2007) Children’s Right As Basic Humman Right, Reference Press. New Delhi.
7. Giardino, A.P., Lyn, M.A. Ve Giardino, E.R. (2010) A Practical Guide to the Evaluation of Child Physical Abuse and Neglect, Springer, Second Edition, London: Finkelhor
8. Kellogg, N.D. (2007) “Evaluation Of Suspected Child Physical Abuse”, Pediatrics, 119(6), s.1232-1241.

9. McDonald D. (2000) Violence as a Public Health Issue. Australian Institute of Criminology, Australia.
10. Mercy J.A., Rosenberg M.L., Powell K.E. , Broome C.V., Roper W.L. (1993) “Publıc Health Polıcy For Preventıng Vıolence”, Health Affairs.
11. Molnar, B.E., Buka, S. L., Kessler, R.C. (2001) “Child Sexual Abuse And Subsequent Psychopathology: Results From The National Comorbidity Survey”, American Journal Of Public Health, 91(5).
12. Osofsky, Joy D. (1999) “TheImpact of Violence on Children”, The Future of Children, 9(3), s.33-49.
13. Roesler, T.A. (2001) “Medical Child Abuse”, içinde: Child Abuse And Neglect: Diagnosis, Treatment and Evidence, Ed: Carole, J., Elsevier, Canada.
14. Runyan D.K. ve Zolotor A.J. (2011) “International Issues in Child Maltreatment”, içinde: Child Abuse And Neglect: Diagnosis, Treatment and Evidence, Ed: Carole, J., Elsevier, Canada.
15. T.C. Kalkınma Bakanlığı (2011) İllerin ve Bölgelerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Sıralaması Araştırması (SEGE 2011). Ankara: Bölgesel Gelişme ve Yapısal Uyum Genel Müdürlüğü.
16. T.C. Resmi Gazete (2011) 28050 Sayılı Avrupa Konseyi Çocukların Cinsel Sömürü ve İstismara Karşı Korunması Sözleşmesi.
17. T.C. Resmi Gazete (2012) 28431 Sayılı Çocuk İzlem Merkezi (ÇİM) ile İlgili Başbakanlık Genelgesi (2012/20).
18. T.C. Resmi Gazete, (2005) 5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunu.
19. T.C. Resmi Gazete, (2012) 28239 Sayılı Ailenin Korunması Ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun.
20. Theodore A.D., Chang J.J., Runyan D.K., Hunter W.M., Bangdiwala S.I., Agans R. (2005) “Epidemiologic Features of the Physical and Sexual Maltreatment of Children in the Carolinas”, Pediatrics, 115(3), s.331-337.
21. Türk Ceza Kanunu (2004) Kanun Numarası: 5237, Resmi Gazete, http://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.5237.pdf, Erişim Tarihi: 17.11.2017.
22. UNICEF (2007) Çocuklara Yönelik Şiddetin Ortadan Kaldırılması, http://www.unicef.org.tr/files/bilgimerkezi/doc/Cocuklara%20Yonelik%20Siddetin%20Ortad an%20Kaldirilmasi.pdf Erişim Tarihi: 20.09.2017.
23. UNICEF (2014) Hidden In Plain Sight: A Statistical Analysis of Violence Against Children, Newyork. USA.
24. UNICEF Türkiye Temsilciliği (2013) Çocuğa Karşı Şiddetin Göstergelerle İzlenmesi Eğitimi Eğitici El Kitabı. Ankara: Gülru Höyük Tasarım ve Danışmanlık.
25. UNICEF Türkiye Temsilciliği, (2004) Çocuk Haklarına Dair Sözleşme. https://www.unicef.org/turkey/pdf/_cr23.pdf Erişim Tarihi: 20.09.2017.
26. Üstündağ A., Şenol F. B., Magden D. (2015) “Ebeveynlerin Çocuk İstismarına Yönelik Bilgi Düzeylerinin Belirlenmesi ve Bilinçlendirilmesi”, Hacettepe University Faculty of Health Sciences Journal, 1, s.212-227.
27. Whipple, E.E., Richey C.A. (1997) "Crossing the Line From Physical Discipline to Child Abuse: How Much is too Much?", Child Abuse & Neglect, 21(5), s.431-444.
28. WHO (2002) World Report on Violence and Health, Summary. Geneva: World Health Organization.
29. WHO (2006) Preventing Child Maltreatment: A Guide To Taking Action And Generating Evidence. Geneva: World Health Organization.
30. WHO (2017) “Child Maltreatment”, http://www.who.int/topics/child_abuse/en/ (Erişim Tarihi: 20/09/2017).