Ortalama Sıcaklıkların Gidiş Analizi: Mersin İstasyonu

Öz

İklim değişikliği ve küresel ısınma yaygın olarak sıcaklık, yağış, buharlaşma, nem, güneşlenme şiddeti, rüzgâr gibi parametreler üzerinde yapılan çalışmalar sonucunda tespit edilebilmektedir. Bu parametrelerden hava sıcaklığı ve yağış, genellikle iklim değişikliği konusunda diğer parametrelere göre daha fazla öneme sahiptir. Bu çalışma Mersin de aylık ortalama sıcaklıklardaki olası gidişin belirlenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla Mersin de bulunan 17330 (Mersin) numaralı istasyonlara ait 43 yıllık (1975–2017) ortalama sıcaklık verilerinin gidişini belirlemek için parametrik olmayan Mann-Kendall sıra korelasyon testi uygulanmıştır. Çalışmada elde edilen sonuçlar incelendiği zaman, ortalama sıcaklılıklarda Mersin istasyonun da genel olarak artma eğilimleri belirlenmiştir. Mersin istasyonunda Ocak ayı hariç ortalama sıcaklıklarda önemli artışlar görülmüştür. Yıllık ortalama sıcaklık verilerinde ise Mersin istasyonun da önemli artış bulunmuştur. Yılık ortalama sıcaklıklarda 0.057 oC artış belirlenmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Sıcaklık,Mann Kendall Sıra Korelasyon Testi,Gidiş

Kaynakça

1. Anonim (2014a). Ankara Ticaret Odası (ATO) Küresel ısınma kıskacında Türkiye Raporu. http://www.atonet.org.tr/yeni/index.php?p=303&l=1 Erişim tarihi: 2016
2. Çiçek, İ. Doğan U. (2005). Ankara’da Şehir Isı Adasının İncelenmesi. Coğrafi Bilimler Dergisi, 3 (1): 57‐72.
3. Efe, B. Toros, H. Deniz, A. (2015). Türkiye Geneli Yağış ve Sıcaklık Verilerinde Eğilimler ve Salınımlar. VII. Atmospheric Science Symposium, 28,30 April 2015
4. Erlat, E. (1998). Küresel kayıtlardaki en sıcak yaz mı? Cumhuriyet Bilim Teknik Dergisi 602: 10.
5. Erlat, E. (1999). İzmir’de maksimum sıcaklıklar ve sıcak dalgaları. Ege Coğrafya Dergisi 10: 125-148.
6. Gebert, W.A. Krug, W.R. (1996). Streamflow Trends in Wisconsin’s Driftless Area. Water Resources Bulletin. 32(4): 733-744.
7. IPCC (2007). Summary for Policymakers. In: Climate Change 2007: The Physical Science Basis. Contribution of Working Group I to the Fourth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change [Solomon, S., D. Qin, M. Manning, Z. Chen, M. Marquis, K.B. Averyt, M.Tignor and H.L. Miller (eds.)]. Cambridge University Press, Cambridge, United Kingdom and New York, NY, USA.
8. Kadıoglu, M. (1997). Trends in surface air temperature data over Turkey. International Journal of Climatology 17: 511-520

9. Karabulut, M. (2012). Doğu Akdeniz’de Ekstrem Maksimum ve Minimum Sıcaklıkların Trend Analizi..KSÜ Doğa Bil. Der., Özel Sayı, 2012 37-44
10. Kömüşçü, A.Ü. 1998. An Analysis of the Fluctuations in the Long‒Term Annual Mean Air Temperature Data of Turkey. International Journal of ClimatologyVolume 18, Issue 2, pages 199–213.
11. Özfidaner, M. Türkiye Yağış Verilerinin Trend Analizi ve Nehir Akımları Üzerine Etkisi’. Çukurova Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 73 s Adana, 2007.
12. Özfidaner, M. Şapolyo, D. Topaloğlu, F. (2016). İç Anadolu Bölgesi Yağış Verilerinin Gidiş Analizi. Nevşehir Bilim ve Teknoloji Dergisi (basımda)
13. Özfidaner, M. Şapolyo, D. Topaloğlu, F. Baydar, A. (2015). Mersin ilinde Maksimum ve Minumum Sıcaklıların Gidiş Analizi. 12.Kültürteknik Sempozyumu Antalya.
14. Sneyers, R. (1990). On the statistical analysis of series of observations World Meteorological Organization (WMO). Technical note No. 143, Geneva: 192.
15. Salinger M.J. Griffths G.M. (2001). Trends in New Zealand Daily Temperature and Rainfall Extremes. International Journal of Climatology, 21: 1437-1452.
16. Toros, H. (1993). Klimatolojik Serilerden Türkiye Genelinde Trend Analizi. Yüksek Lisans Tezi, İTÜ Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul, 1993. Topaloglu, F. Irvem, A. Özfidaner, M. (2012). Re-evaluation of trends in annual streamflows of turkısh rivers for the period 1968-2007. Fresenius Environmental Bulletin Vol.21 No.8 pp.2043–2050.
17. Topaloğlu, F. (2006a). Regional Trend Detection of Turkish River Flows. Nordic Hydrology, 37 (2): 165-182.
18. Topaloğlu, F. (2006b). Trend Detectıon of Streamflow Varıables in Turkey. Fresenıus Envıronmental Bulletın Vol 15 (7):644–653.
19. Topaloğlu, F. Özfidaner, M. (2012) Regional Trends Of Precipitation In Turkey. Fresenius Environmental Bulletin, vol.21, pp.2908-2915.
20. Türkes, M. (1995). Türkiye'de Yıllık Ortalama Hava Sıcaklıklarındaki Değişimlerin Ve Eğilimlerin İklim Değişikliği Açısından Analizi. Çevre ve Mühendis 9: 9-15.
21. Türkes, M. (2000). Küresel ısınma: yeni rekorlara dogru. Cumhuriyet Bilim Teknik Dergisi 673: 20-21.
22. Türkes, M. Sümer, U.M. Kılıç, G. (1995). Variations and trends in annual mean air temperatures in Turkey with respect to climatic variability. International Journal of Climatology 15: 557-569.
23. Türkeş, M. Sümer, U.M, Demir, İ. (2002). Türkiye'nin Günlük Ortalama, Maksimum ve Minimum Hava Sıcakları ile Sıcaklık Genişliğindeki Eğilimler ve Değişiklikler. Prof. Dr. Sırrı Erinç Anısına Klimatoloji Çalıştayı, 11-13 Nisan 2002, İzmir, 89-106.
24. Türkeş, M. Sümer, U.M. (2004). Spatial and temporal patterns of trends and variability in diurnal temperature ranges of Turkey. Theoretical and Applied Climatology 77: 195-227.
25. Türkeş, M. (1998). Influence of Geopotential Heights, Cyclone Frequency and Southern Oscillation on Rainfall Variations in Turkey. International Journal of Climatology 18: 649-680.
26. Yamanoğlu, G.Ç. (2006). Türkiye'de Küresel Isınmaya Yol Açan Sera Gazı Emisyonlarındaki Artış ile Mücadelede İktisadi Araçların Rolü. Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Ankara.
27. Yue, S. Wang C.Y. (2002). Regional Streamflow Trend Detection with Consideration of Both Temporal and Spatial Correlation. International Journal of Climatology, 22: 933-946.