AN OVERVIEW ON THE DEVELOPMENT OF THE HUMAN HONOUR FROM ANCIENT GREEK TO THE AGE OF ENLIGHTENMENT

Öz

ESKİ YUNAN’DAN AYDINLANMA ÇAĞINA İNSAN ONURU KAVRAMININ GELİŞİMİNE GENEL BİR BAKIŞ

Öz

İnsanın akli ve ahlaki yeteneklere sahip olması, onu maddi ve manevi açıdan kendine özgü bir değer sahibi kılar. Bu değer çerçevesinde insan, kendi yaşamını ahlaki olarak belirleme ve kendini gerçekleştirme yetisine kavuşur. Bu yeti insan onurunun nedenidir. Dolayısıyla insan onuru, insanın kişiliğine, öz değerine ilişkin bir kavramdır. İnsan onuru, insanın özerkliğinin, varlık nedeninin temelini oluşturur. İnsanın, insan olmasının anlamı ve amacı insan onuruyla açıklanır. İnsan, onurunu doğuştan ve doğal olarak kazanmıştır. Bu yüzden onur, vazgeçilmez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Onuru içerisinde insan, akli yetisiyle, ahlaki özerkliğe ve özgürlüğe sahip olarak mutlak bir değeri taşımaktadır.

Anahtar Kelimeler

• İnsan Hakları
• Saygı
• Öz değer

Kaynakça

1. AKAD, Mehmet/VURAL DİNÇKOL, Bihterin; Genel Kamu Hukuku, Der Y., İstanbul, 2006.
2. AKAD, Mehmet; Teori ve Uygulama Açısından 1961 Anayasasının 10. Maddesi, Fakülteler Matbaası, İstanbul, 1984.
3. DOĞAN, İlyas; “Alman Öğretisinde İnsan Onuru ve Güncel Sorunlar Hakkında Kısa Bir Giriş”, S.Ü. Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 13, Sayı: 2, 2005, s.53.
4. GÖREN, Zafer; “Avrupa Birliği Temel Haklar Şartının Ana İlkesi: Dokunulmaz İnsan Onuru”, İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi Yıl: 6, Sayı: 12, Güz 2007/2, s.27.
5. GÖZE, Ayferi; Siyasal Düşünceler ve Yönetimler, Beta Y., İstanbul, 2005.
6. KUÇURADI, İonna “Felsefe ve İnsan Hakları”, İnsan Haklarının Felsefi Temelleri, Yayına Hazırlayan: İonna Kuçuradi, Ankara, 1982, s.49.
7. LEWIS, Milton; “A Brief History of Human Dignity: İdea and Application”, in Perspectives on Human Dignity: A Conversation, Editors: Jeff Malpas/Norelle Lickiss, Springer, 2007, s.93.
8. MERCIER, Andre; “İnsan Haklarının Temelleri”, Çeviren: Ayşe Özberki, İnsan Haklarının Felsefi Temelleri, Yayına Hazırlayan: İonna Kuçuradi, Ankara, 1982, s.14.