Ethnozionism: An Assessment of Israel's Ethnic Zionist Policies

Öz

This article analyses the political regime of Israel in terms of ethnonationalism and expansionist nationalism, a new concept in political science. The Israeli political regime, which is usually analysed in the political science literature in the context of liberal democracy, is examined in this study within the framework of identity and Zionist ideas based on ethnic, fundamentalist and racial characteristics. The article argues that expansionist Israeli nationalism is not only an idea of territorial sovereignty but also an ideological formation with an ethnic context integrated with the Zionist movement. In this context, the Jewish ethnicity's subordinate and exclusionary regime towards the Arab/Palestinian population in terms of its shared racial, caste, religious, linguistic and cultural identity is analysed from the 1950 Law of Return onwards. The study aims to reveal the tense relationship between the Israeli regime's democratic discourse and ethnic domination. The concept of ethnozionism has not been used in the literature before, and the study deepens and reinterprets the concept of ethnocide in the Israeli context. In this context, this new concept, which is treated as an ideological orientation embedded in its institutional DNA, offers a theoretical application to the question ‘nation-state or ethno-state?’. In this study, historical and descriptive research type will be applied and document-based analysis will be made. In line with this method, firstly, the concepts of ethnicity and Zionism will be briefly mentioned and then the Israeli political regime will be examined. This analysis is based on legal texts and literature from 1950 and onwards.

Anahtar Kelimeler

• Ethnozionism
• Ethnozionist
• Zionism
• Israel

Etnosiyonizm: İsrail’in Etnik Siyonist Politikaları Üzerine Bir Değerlendirme

Öz

Bu makale İsrail Devleti’nin siyasal rejimini ve uygulamalarını siyaset biliminde yeni bir kavram olan etnosiyonizm ve yayılmacı milliyetçilik açısından incelemektedir. Siyaset bilimi literatüründe genellikle liberal demokrasi örneği bağlamında incelenen İsrail siyasal rejimi, bu çalışmada etnik, köktenci ve ırk özelliklerine dayalı kimlik ve Siyonist fikir akımı çerçevesinde ele alınmaktadır. Makalede yayılmacı İsrail milliyetçiliğinin yalnızca toprak egemenliğine dair bir fikir olduğu değil aynı zamanda Siyonist akımla bütünleşmiş etnik bağlamlı bir ideolojik formasyon olduğu savunulmaktadır. Bu bağlamda Yahudi etnisitesinin ortak ırksal, zümresel, dinsel, dilsel ve kültürel kimliği açısından Arap/Filistinli nüfusa dair ikincil ve dışlayıcı rejimi 1950 yılında hazırlanan Geri Dönüş Yasası sonrasından itibaren analiz edilmektedir. Çalışma İsrail rejiminin demokratik söylemi ve etnik tahakkümü arasındaki gerilimli ilişkiyi ortaya koymayı amaçlamaktadır. Etnosiyonizm kavramı literatürde daha önce başka çalışmalarda kullanılmamış olup, çalışma Etnosiyonizm kavramını derinleştirir ve İsrail bağlamında yeniden yorumlar. Bu bağlamda kurumsal DNA’sına yerleşmiş bir ideolojik yönelim olarak ele alınan bu yeni kavram, “ulus-devlet mi ve etno-devlet mi?” sorusuna teorik bir uygulama sunmaktadır. Çalışmada tarihsel ve betimsel araştırma türü uygulanarak, belgeye dayalı analiz yapılacak olup bu yöntem doğrultusunda öncelikle etnisite, siyonizm kavramlarından kısaca bahsedildikten sonra İsrail siyasal rejimi ve rejimin uygulamaları üzerinden inceleme yapılacaktır. Bu inceleme 1950 yılı ve sonrasındaki hukuki metinler ve literatür üzerinden yapılmaktadır

Anahtar Kelimeler

• Etnosiyonizm
• Etnosiyonist
• Siyonizm
• İsrail

Kaynakça

1. Aksu, M. (2021.). İnsani gelişmişlik seviyesi ile hibrit rejimler arasındaki ilişki.[Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Gaziantep Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Gaziantep.
2. Aksu, M., ve Dere, A. (2021). İnsani gelişmişlik seviyesi ile terör arasındaki ilişki: İspanya örneği. ASSAM UHAD, 8(18), 1-18.
3. Al Jazeera. (2023). Who is Israel’s far-right, pro-settler Security Minister Ben-Gvir? https://www.aljazeera.com/news/2023/8/27/who-is-israels-far-right-pro-settler-security-minister-ben-gvir.
4. Avineri, S., Orgad, L.; Rubinstein, A. (2010). Managing Global Migration: A Strategy for Immigration Policy in Israel (Issue March).
5. Balcı, A. (2023). Enerji güvenliğinde Türkiye’nin rolü ve yenilenebilir enerji kaynakları. Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 44, 200-233.
6. Balcı, A., Keser, A., ve Kocadaş, A. (2023). Siyasetin kutsal yüzü: Faşizm ve totaliter anlayışlar üzerinden bir değerlendirme. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20(3), 899-909.
7. Baqai, H., ve Mehreen, S. (2021). Abraham Accords: A Journey From Arab-Israeli to Palestinian-Israeli Conflict. Journal of Management and Social Sciences, 113-126.
8. Bashir, M. (2024). Abraham Accords and Peace Process in Middle East: A Critical Review of the Agreements towards the Settlement of the Palestine Dispute. Wah Academia Journal of Social Sciences, 658-676.

9. Belder, F. (2018). Daha Fazla Yahudi, Daha Az Demokratik: “İsrail – Yahudilerin Ulus Devleti” Yasası.
10. Bennis, P. (1997). The United Nations and Palestine : Partition and ıts aftermath. Arab Studies Quarterly, 19(3), 47–76.
11. Ben-Youssef, N., ve Tamari, S. S. (2018). Enshrining Discrimination: Israel’s Nation-State Law. Journal of Palestine Studies, 48(1), 73–87. doi: 10.1525/jps.2018.48.1.73
12. Calhoun, C. (1993). Nationalism and Ethnicity. Annual Review Social, 19, 211–250.
13. Cobban., A. (1944). The Nation State. History, 29(109), 44–57. doi: 10.1111/j.1468-229X.1944.tb01988.x
14. Çınkara, G. (2023). İsrail Sağı’nın ideolojik, kurumsal ve kişisel rotaları: Revizyonist Siyonizm, Likud Partisi ve Binyamin Netanyahu. Üçüncü Sektör Sosyal Ekonomi Dergisi, 58(3), 1791–1817. doi: 10.15659/3.sektor-sosyal-ekonomi.23.08.2149
15. Edelman, M. (1998). Who Is an Israeli ?: Halakhah and Citizenship in the Jewish State. Jewish Political Studies Review, 10(3–4), 87–114.
16. Egorova, Y. (2015). Redefining the converted Jewish Self: Race, religion, and Israel’s Bene Menashe. American Anthropologist, 117(3), 493–505. doi: 10.1111/aman.12293
17. Emst, D. (1950). The Meaning and Liberal Justifications of Israel’s Law of Return, 2(48), 566–602.
18. Gelnner, E. (1992) Uluslar ve ulusçuluk.
19. Fichtelberg, D. (1982). Zionism vs. Zionism. Off Our Backs, 12(11), 25.
20. Gavison, R. E. (2010). The Law of return at sixty years: History, ıdeology, justification. In SSRN Electronic Journal (Issue April). doi: 10.2139/ssrn.1951784
21. Ghanim, H. (2021). Israel’s Nation-State law hierarchized Citizenship and Jewish Supremacy. Critical Times, 4(3), 565–576.
22. Gitlis, Z. (2022). Reaching For A Jewish ethics beyond Zionism: An exploration of liminality and ethical ımagination. In Union Theological Seminary Reaching 20(1–2). doi: 10.31826/jlr-2022-201-201
23. Gökçe, A. F. (2022). Siyaset bilimi kavram ve tanımlar. Ankara: Nobel Yayınları.
24. Gökçe, A. F., ve Aksu, M. (2020). Otoriter ülkelerde devlet terörü: Çin Halk Cumhuriyeti üzerine bir değerlendirme. 3. Uluslararası İnsan Çalışmaları Kongresi Tam Metin Bildiri Kitabı içinde 192–206.
25. Gökçe, A. F., ve Aksu, M. (2025). Redefining terror and terrorism concepts. Asian Journal of Social Science and Management Technology, 7(2), 52–61.
26. Gökçe, A. F., ve Ballı, A. (2021). Yahudi göçleri ve Yahudi kimliğinin oluşumu. İletişim ve Diplomasi, July(5), 58–80. doi: 10.2307/2613271
27. Greenfeld, L. (1992). Nationalism: Five roads to modernity. In History and Theory 33(1). doi: 10.2307/2505653
28. Grotenhuis, R. (2022). Nation And State. Democracy and Populism, May 2025, 26–44. doi: 10.12987/9780300180947-014
29. Guzansky, Y., ve Feuer, S. (2021). The Abraham Accords at One Year: Achievements, Challenges, and Recommendations for Israel . INNS, 1-17.
30. Günyel, C. (2021). Uluslararası ilişkiler teorilerinden sosyal inşacılık teorisinde kimlik kavramı ve kimlik-güvenlik ilişkisine yaklaşımı. TURAN-SAM Uluslararası Bilimsel Hakemli Dergisi, 13(49), 189–196. doi: 10.1300/J123v53n01_15
31. Hacohen, D. (1998). The law of return as an embodiment of the link between israel and the jews of the diaspora. International Journal of Phytoremediation, 21(1), 61–89. doi: 10.1080/13531049808576119
32. Hazan, Reuven; Dowty, Alan; Hofnung, Menachem; Rahat, G. (2015). Israeli politics and society. ın etika Jurnalisme Pada Koran Kuning : Sebuah Studi Mengenai Koran Lampu Hijau (Vol. 16, Issue 2).
33. Hobsbawm, E. J., ve Kertzer, D. J. (1992). Ethnicity and Nationalism in Europe Today. Anthropology Today, 8(1), 7. doi: 10.2307/3032805
34. Hutchinson, J. (2003). The Past, present, and the future of the Nation-State. Georgetown Journal of International Affairs, 4(1), 5–12.
35. Jabareen, H., ve Bishara, S. (2019). The Jewish nation-state law: Antecedents and constitutional implications. Journal of Palestine Studies, 48(2), 43–57. doi: 10.1525/jps.2019.48.2.43
36. Kahn, S. M. (2005). The Multiple Meanings Of Jewish Genes. Culture, Medicine and Psychiatry, 29(2), 179–192. doi: 10.1007/s11013-005-7424-5
37. Kamir, O. (2020). Basic Law: Israel as nation-state-national honor defies human dignity and universal human rights. Israel Studies, 25(3), 213–227. doi: 10.2979/israelstudies.25.3.18
38. Kenig, O., ve Rahat, G. (2024). The personalization of the Likud in the era of Netanyahu. Social Science Quarterly, 105(3), 444–460. doi: 10.1111/ssqu.13325
39. Kiani, R. (2022). Reasons and roots of the formation of the Abraham Accords. The 10th International Conference on Political Science, International Relations and Transformation, içinde (s. 1-17). Tahran.
40. Kirsh, N. (2003). Population Genetics in Israel in the 1950s. Isis, 94(4), 631–655. doi: 10.1086/386385
41. Knesset. (1950). The Law of Return, 5710-1950. הארץ, 80(5.7.1950), 2.
42. Knesset. (2018). Full Text of Basic Law: Israel as the Nation State of the Jewish People. https://main.knesset.gov.ıl/en/news/pressreleases/pages/pr13978_pg.aspx.
43. Lockman, Z. (1976). Zionism vs. socialism. MERIP Reports, 49(49), 3–18.
44. McGonigle, I. V., ve Herman, L. W. (2016). Genetic citizenship: DNA testing and the Israeli Law of Return. Journal of Law and the Biosciences, 2(3), 469–478. doi: 10.1093/jlb/lsv027
45. Perez, N. (2011). Israel’s law of return: A qualified justification. Modern Judaism, 31(1), 59–84. doi: 10.1093/mj/kjq032
46. Pick, A. C. (1944). The Nation State. In History (Vol. 29, Issue 109). doi:10.1111/j.1468-229X.1944.tb01988.x
47. Ritte, U., ve Neufeld, E. (1993). Mitochondrial DNA Affinity of Several Jewish Communities. Human Biology, 65(3), 359–385.
48. Saey, T. H. (2012). Jewish Diaspora written in DNA. Social News, 182(5), 8.
49. Shalim, A. (1996). Review : The Likud in power : The Historiography of Revisionist Zionism. Israel Studies, 1(2), 278–293.
50. Smith, A. D. (1988). The Ethnic Origins of Nations.
51. Sultany, N. (2023). The Wrongs of Zionism. The Palestine Yearbook of International Law 24, 24(2023), 21. doi: 10.1163/22116141_002
52. Şeyhanlıoğlu, H. (2023). Tarihte Gazze’nin önemi ve son bir haftada Ortadoğu (1). https://www.indyturk.com/node/683606/t%c3%bcrki%cc%87yeden-sesler/tarihte-gazzenin-%c3%b6nemi-ve-son-bir-haftada-ortado%c4%9fu-1.
53. Taylor, A. R. (1972). Zionism and Jewish history. Journal of Palestine Studies, 1(2), 35–51. doi: 10.2307/2535953
54. Uçar, M. N. ve Aydemir, M. (2023). İşgal altındaki Filistin topraklarında 75 yıldır süren “Büyük Felaket”: Nekbe. https://www.aa.com.tr/tr/dunya/isgal-altindaki-filistin-topraklarinda-75-yildir-suren-buyuk-felaket-nekbe/2897896.
55. Ulutaş, U., Demir, G., Ziya, S., Bölme, S., ve Torlak, F. (2012). İsrail siyasetini anlama kılavuzu. In Seta.
56. United Nations. (2023a). The Legality of Israeli Occupation. In University of Galway.
57. United Nations. (2023b). The Legality of the Israeli Occupation of the Occupied Palestinian Territory, Including Jerusalem. In University of Galway (Vol. 11, Issue 1). http://scioteca.caf.com/bitstream/handle/123456789/1091/red2017-eng-8ene.pdf?sequence=12&isallowed=y%0ahttp://dx.doi.org/10.1016/j.regsciurbeco.2008.06.005%0ahttps://www.researchgate.net/publication/305320484_sistem_pembetungan_terpusat_strategi_melestarı
58. Yossef, A. (2021). The Regional Impact of the Abraham Accords. ABD: Modern War Institute.